Taberî'ye göre bu ayette geçen 'belâ' kelimesi Rablerinden gelen büyük bir ibtila ve imtihan anlamındadır; bu kelime bazen nimet anlamında, bazen de insanların şiddet ve musibetlerde karşılaştığı sıkıntı anlamında kullanılabilir. Ayrıca 'yesûmûnekum' ifadesi Firavun ailesinin İsrailoğullarına kötü azabı tattırması, onlara musallat etmesi anlamına gelir ve 'sû'el-azâb' onların oğullarını boğazlayıp kadınlarını hayatta bırakmalarıyla açıklanır. Taberî ayrıca Firavun ailesine nispet edilen bu fiillerin bizzat işleyenlere ait olduğunu, emredenin gücü ne olursa olsun fiilin failin üzerine izafe edildiğini vurgular.

أي ابتلاء واختبار لكم من ربكم عظيم، وقد يكون البلاء في هذا الموضع نعماء، وقد يكون معناه: من البلاء الذي قد يصيب الناس في الشدائد وغيرها

Zemahşerî bu metinde 'يسومونكم' ifadesinin 'size şiddetli azabı talep ettiler/dayattılar' anlamına geldiğini, 'سام' fiilinin bir malı talep etme anlamından geldiğini açıklar. Ayrıca 'يسومونكم' cümlesinin i'rab açısından müstenef (başlangıç cümlesi) olduğunu, muhatablardan veya Firavun ailesinden hal olma ihtimalinin de bulunduğunu belirtir. 'ذلكم' işaretinin kurtuluşa veya azaba, 'البلاء' kelimesinin de nimet veya mihnete (sıkıntıya) delalet edebileceğini ifade eder.

فإن قلت : ما محل يسومونكم ؟ قلت : هو استئناف لا محل له . ويجوز أن يكون حالا من المخاطبين أو من آل فرعون . و { ذالكم } إشارة إلى الإنجاء أو إلى العذاب . والبلاء : النعمة أو المحنة .

Râzî, İbrahim suresindeki ayette vav harfinin kullanılış sebebini tartışır; oğulların katledilmesinden kastın büyükler mi yoksa çocuklar mı olduğu konusunda müfessirlerin çoğunun görüşünü aktararak bunun büyükler değil çocuklar olduğunu tercih eder. Ayrıca 'sûu'l-azâb' ifadesinin anlamı ve Firavun ile âl kelimesinin dilsel tahlili üzerinde durur.

وأكثر المفسرين على أن المراد بالآية الأطفال دون البالغين

Kurtubî bu ayette 'Âl-i Firavun' ifadesinin Firavun'un soyundan gelenlerle sınırlı olmadığını, onun dinine ve milletine tabi olan herkesi kapsadığını belirtir. Aynı ilkeyle Hz. Peygamber'in 'âl'inin de onun dinini ve milletini benimseyenler olduğunu, nesep yakınlığının tek başına yeterli olmadığını savunur. Bu görüşü, Ehl-i Beyt'i sadece Fâtıma, Hasan ve Hüseyin ile sınırlayan Râfizîlere karşı delil olarak kullanır.

وكذلك آل الرسول صلى الله عليه وسلم من هو على دينه وملته في عصره وسائر الأعصار سواء كان نسيبا له أو لم يكن ومن لم يكن على دينه وملته فليس من آله ولا أهله وإن كان نسيبه وقريبه خلافا للرافضة حيث قالت : إن آل رسول الله صلى الله عليه وسلم فاطمة والحسن والحسين فقط

İbn Kesîr, ayetteki 'belâ' kelimesinin 'nimet' anlamında olduğunu, İbn Abbas, Mücahid, Ebu'l-Âliye, Ebu Malik ve Süddî'den nakledilen görüşlerle aktarır. Ayrıca Kurtubî'nin naklettiği cumhur görüşüne göre buradaki işaret, çocukların boğazlanması ve kadınların hayatta bırakılması gibi kötülüklere yönelik olup, 'belâ' burada imtihan/musibet anlamındadır. İbn Kesîr her iki anlamın da (nimet ve imtihan) birlikte kastedilmiş olabileceğini belirtir.

وأصل البلاء الإختبار وقد يكون بالخير والشر

Beydâvî'ye göre bu ayet, önceki ayette özetle geçen nimetin ayrıntılı açıklamasıdır ve Firavun ailesinin İsrailoğulları'na oğullarını boğazlatıp kadınlarını sağ bırakma şeklinde en kötü işkenceyi reva gördüğünü, bundan kurtarılmanın ise büyük bir nimet ve aynı zamanda bir imtihan olduğunu bildirir. Firavun'un bu zulmü, rüyasında veya kâhinlerin haberiyle kendi mülkünü yok edecek birinin doğacağını öğrenmesi üzerine gerçekleşmiştir; ancak onların çabası Allah'ın takdirinden hiçbir şeyi geri çeviremedi. Ayetteki 'bela' hem musibete hem nimete işaret edebilir, çünkü Allah'ın imtihanı bazen mihnetle bazen de nimetle olur.

فلم يرد اجتهادهم من قدر الله شيئا