Taberî'ye göre Allah yeryüzündeki şeyleri onun ziyneti kılmıştır, bunun amacı kullarını sınamaktır; hangisinin dünyaya daha az bağlanıp buyruklarına daha çok uyacağını ve itaatle amel edeceğini ortaya çıkarmaktır. Bu görüşünü desteklemek için Hz. Peygamber'in dünyanın tatlı ve yeşil olduğunu, Allah'ın insanları onda halife kıldığını ve nasıl davranacaklarına bakacağını bildiren hadisini nakleder.

إنا جعلنا ما على الأرض زينة للأرض يقول: لنختبر عبادنا أيهم أترك لها وأتبع لأمرنا ونهينا وأعمل فيها بطاعتنا

Bu müfessire göre ayette geçen 'ziynet', dünyanın süsleri ve güzel görünen şeylerinden hayata ve sahiplerine yakışan şeyleri ifade eder. 'Amelce güzel olan' ise dünyaya karşı zühd göstermek ve onun aldatıcılığına kapılmamaktır. Zemahşerî, ayetin devamında dünyaya meyletmekten de zühd edildiğini belirtir.

يعني ما يصلح أن يكون زينة لها ولأهلها من زخارف الدنيا وما يستحسن منها وحسن العمل : الزهد فيها وترك الاغترار بها ، ثم زهد في الميل إليها بقوله

Bu müfessire göre âyetteki ibtilâ ve imtihan ifadesi, Allah'ın kullarını kim daha itaatkâr ve hizmette daha kararlı diye ortaya çıkarmak amacıyla mükellef kıldığını gösterir; bu da bazılarının 'insanların bir kısmı cehennem için yaratılmıştır' iddiasının batıl olduğuna delalet eder. Ayrıca Râzî, Hişâm b. el-Hakem'in Allah'ın cüzileri ancak vukû bulduklarında bildiği görüşünü aktarıp reddeder; cumhura göre Allah ezelden ebede bütün cüzileri bilir, dolayısıyla O'na gerçek anlamda ibtilâ ve imtihan isnad edilemez, bu lafızlar Allah'ın kullarına, başkasından sadır olsa imtihan sayılacak bir muamele yapması anlamına gelir.

وأما جمهور علماء الإسلام فقد استبعدوا هذا القول وقالوا : إنه تعالى من الأزل إلى الأبد عالم بجميع الجزئيات فالابتلاء والامتحان محالان عليه وأينما وردت هذه الألفاظ فالمراد أنه تعالى يعاملهم معاملة لو صدرت تلك المعاملة عن غيره لكان ذلك على سبيل الإبتلاء والامتحان

İbn Kesîr, bu ayette dünyanın süslü ve geçici bir imtihan yeri olarak tasvir edildiğini, ardından Allah'ın onun yok olacağını, tükeneceğini ve harap olacağını haber verdiğini belirtir. Dünya sevgisinin ve özellikle kadınlara düşkünlüğün fitne kaynağı olduğuna dikkat çekilir. Bu husus Hz. Peygamber'den nakledilen bir hadisle desteklenir.

إن الدنيا حلوة خضرة وإن الله مستخلفكم فيها فناظر ماذا تعملون فاتقوا الدنيا واتقوا النساء فإن أول فتنة بني إسرائيل كانت في النساء

Beydâvî'ye göre yeryüzündeki hayvan, bitki ve madenler, yer ile sakinleri için bir süs olarak yaratılmıştır; bunun amacı insanların bu süse karşı davranışlarında hangisinin daha güzel amel işlediğini denemektir. En güzel amel, bu dünya süsüne zühd ile bakıp aldanmamak, ondan sadece günlerini geçirecek kadarına kanaat etmek ve gerektiği şekilde tasarrufta bulunmaktır. Sekizinci ayet ise bu dünyevi süsün geçiciliğini vurgulayarak dünyaya karşı zühdü teşvik eder; zira Allah bu süsü bir gün düzleşmiş, bitkisiz çıplak bir toprağa çevirecektir.

زينة لها ولأهلها لنبلوهم أيهم أحسن عملا في تعاطيه، وهو من زهد فيه ولم يغتر به وقنع منه بما يزجي به أيامه وصرفه على ما ينبغي، وفيه تسكين لرسول الله صلى الله عليه وسلم

Kurtubî'ye göre 'zînet' kelimesi genel bir anlam taşır; yeryüzünde bulunan her şey, yaratıcısına delalet ettiği için zînet sayılır. Ayet, Hz. Peygamber'e dünya ve dünya ehli için üzülmemesini bildirmekte, çünkü dünya süsü ancak insanları imtihan etmek amacıyla yaratılmıştır; kimileri iman eder kimileri küfreder ama sonuçta hesap günü herkes Allah'ın huzuruna çıkacaktır. Ayrıca 'ahsenü amelâ' ifadesi, dünyaya karşı zühd göstermek, ondan en az yararlanan ve en çok terk eden kişi olarak yorumlanmıştır.

والقول بالعموم أولى وأن كل ما على الأرض فيه زينة من جهة خلقه وصنعه وإحكامه