Bu müfessire göre metin, muhataplarının kendilerine yöneltilen söze karşılık verdiklerini, verdikleri cevabın da bir söz (kavl) şeklinde geldiğini bildirmektedir. Bu ifade, öncesindeki soruya veya çağrıya bir yanıt niteliği taşımaktadır.

فأجابوه بقولهم

Kurtubî bu ayetteki ilgili kelimenin iki farklı köke dayandırılabileceğini belirtir: birincisi 'el-hızy' (zillet ve horlanma) kökü, ikincisi ise 'el-hazâye' (haya ve mahcubiyet) kökü. Her iki anlam da dilbilimsel olarak mümkün görülmüş ve konunun Hûd suresinde daha önce ele alındığı hatırlatılmıştır.

يجوز أن يكون من الخزي وهو الذل والهوان ويجوز أن يكون من الخزاية وهو الحياء والخجل وقد تقدم في هود

İbn Kesîr'e göre Lut'un kavmine söylediği bu söz, onların Allah'ın elçileri olduğunu öğrenmeden önce söylenmiştir; nitekim Hûd suresinde bu şekilde geçmektedir. Ancak burada önce elçilerin geldiği zikredilmiş, ardından kavminin gelişi ve Lut'un onlarla tartışması buna atfedilmiştir. Bu durum vakıanın gerçekleştiği kronolojik sırayı değil, anlatım sırasını yansıtmaktadır.

ولكن الواو لا تقتضي الترتيب ولا سيما إذا دل دليل على خلافه

Bu müfessire göre Lût, kavmine misafirlerine yönelik bir hakarete kalkışmalarını, kendisine yapılan bir hakaret olarak nitelendirmiştir; çünkü misafire kötülük eden, aslında ev sahibine kötülük etmiş sayılır. Ayrıca 'lâ tuhzûn' ifadesi iki farklı şekilde açıklanmıştır: birincisi 'hızy' (aşağılanma) kökünden olup kendisini onlar sebebiyle küçük düşürmemelerini istemesi, ikincisi ise 'hazâye' (haya, mahcubiyet) kökünden olup kendisini onlar yüzünden mahcup etmemelerini talep etmesidir.

فإن من أسيء إلى ضيفه فقد أسيء إليه. واتقوا الله في ركوب الفاحشة. ولا تخزون ولا تذلوني بسببهم من الخزي وهو الهوان، أو لا تخجلوني فيهم من الخزاية وهو الحياء.