Taberî'ye göre Allah Mekke'yi yaratılışından itibaren zaten haram kılmış, kötülük isteyenleri ondan men ederek ve başka yerlere isabet eden musibetleri ondan def ederek koruma altına almıştır; bu, herhangi bir peygamber lisanıyla bildirilmiş bir tahrim değildi. Daha sonra İbrahim, kendisine bu koruma zaten var olan yeri, kendisinden sonraki insanlara sünnet olması için Allah'tan resmen haram kılınmasını (farz olarak) istemiş ve Allah bu duasını kabul edip tahrimi kullarına farz kılmıştır. Böylece 'Allah Mekke'yi haram kıldı' ile 'İbrahim Mekke'yi haram kıldı' rivayetleri arasındaki görünürdeki çatışma, biri Allah'ın ezelî koruması diğeri İbrahim'in duası üzerine gelen farz tahrim olmak üzere iki farklı anlam düzeyine ayrılarak giderilmiştir.

والصواب من القول في ذلك عندنا: أن الله تعالى ذكره جعل مكة حرما حين خلقها وأنشأها، كما أخبر النبي صلى الله عليه وسلم أنه حرمها يوم خلق السماوات والأرض بغير تحريم منه لها على لسان أحد من أنبيائه ورسله، ولكن بمنعه من أرادها بسوء

Zemahşerî'ye göre put/heykeller (ensâb) her kavmin kendi taşlarıydı; insanlar 'Kâbe bir taştır, biz nereye bir taş diksek o Beyt yerine geçer' diyerek o taşın etrafında dönerlerdi ve buna 'devvâr' derlerdi. Bu yüzden 'taşın etrafında döndü' değil, 'Beyt'i tavaf etti' denilmesi tercih edilmiştir.

إنما كانت أنصاب حجارة لكل قوم ، قالوا : البيت حجر ، فحيثما نصبنا حجرا فهو بمنزلة البيت ، فكانوا يدورون بذلك الحجر ويسمونه الدوار ، فاستحب أن يقال : طاف بالبيت ، ولا يقال : دار بالبيت

Râzî bu ayette İbrahim'in 'beni ve oğullarımı putlara tapmaktan uzaklaştır' duasının anlamı üzerinde durur; bu duanın peygamberlerin zaten put tapmayacağı gerçeğiyle çelişip çelişmediğini sorgular ve kâfir olmaktan uzaklaşmanın da mü'min olmaya yaklaşmanın da ancak Allah'tan olabileceğini gösterdiğini savunur. Ayrıca 'benî' kelimesinin İbrahim'in sulbünden gelen çocukları mı yoksa dua anında var olan tüm nesli mi kapsadığı, Kureyş kâfirlerinin de İbrahim'in evladından olup putlara taptığı sorunuyla bu görüşler tartışılır.

وتقرير الدليل أن إبراهيم عليه السلام طلب من الله أن يجنبه ويجنب أولاده من الكفر فدل ذلك على أن التبعيد من الكفر والتقريب من الإيمان ليس إلا من الله تعالى ، وقول المعتزلة إنه محمول على الألطاف فاسد ، لأنه عدول عن الظاهر

Kurtubî'ye göre ayette geçen 'putlara tapmaktan uzak tut' ifadesi Mekke'yi kastetmekte ve İbrahim'in kendisini putperestlikten uzak kılmasını istemesi anlamına gelmektedir. Ayette geçen 'oğullarım' ifadesiyle İbrahim'in sulbünden gelen sekiz oğlunun kastedildiği belirtilir ve bunlardan hiçbirinin puta tapmadığı nakledilir. Ayrıca bu duanın Allah'ın kendisi için dua etmesini istediği kimseler için de geçerli olabileceği görüşü de aktarılır.

وأراد بقوله : بني بنيه من صلبه وكانوا ثمانية فما عبد أحد منهم صنما وقيل : هو دعاء لمن أراد الله أن يدعو له

İbn Kesîr, Sahih-i Müslim'de Ebû Hüreyre'den nakledilen hadise dayanarak, kişinin ölümünden sonra ameli kesilse de sadaka-i câriye, faydalı ilim ve kendisine dua eden salih evlat sayesinde sevap almaya devam edeceğini belirtir. Bu bağlamda İbrahim'in duasının kabul edildiğini ve her dua edenin kendisine, ana-babasına ve zürriyetine dua etmesi gerektiğini vurgular. Ardından putlara tapan insanların fitneye düştüğünü, İbrahim'in onlardan uzaklaştığını ve işlerini Allah'a havale ettiğini, Allah'ın dilerse onları azaplandıracağını dilerse bağışlayacağını, bunun Hz. İsa'nın sözüne benzediğini ifade eder.

إذا مات ابن آدم انقطع عمله إلا من ثلاث صدقة جارية أو علم ينتفع به أو ولد صالح يدعو له وقد استجاب الله له فقال تعالى فعرفه لأنه دعا به بعد بنائها ولهذا قال ينبغي لكل داع أن يدعو لنفسه ولوالديه ولذريته

Beydâvî'ye göre İbrahim'in duası kendisi ve zürriyeti için putlara tapmaktan uzak durma talebidir; ayetteki 'benden olan' ifadesi dinde kendisine bağlı kalanları, 'isyan edeni bağışlaması' ifadesi ise Allah'ın her günahı, şirk dahil, bağışlamaya kadir olduğunu ama vaîdin bunu diğer günahlardan ayırdığını gösterir. Ayrıca ayet, peygamberlerin masumiyetinin Allah'ın tevfik ve muhafazasıyla olduğuna delalet eder ama bu zahirî ifade onların torunlarını ve tüm zürriyetini kapsamaz.

وفيه دليل على أن كل ذنب فلله أن يغفره حتى الشرك إلا أن الوعيد فرق بينه وبين غيره