Taberî'ye göre bu ifade, kıyamet günü Allah'ın 'Bugün mülk/hükümranlık kimindir?' diye sorup kendi kendine cevap verdiği bir hitaptır; O'nun eşi ve benzeri olmayan, her şeye kudretiyle galip ve kahredici olan tek ilah olduğunu belirtir. Ayrıca Yusuf'un zindan arkadaşlarına, müşrik olan birine hitaben, dağınık ilahlara kulluk ile tek ve kahhar olan Allah'a kulluğu kıyaslayarak onu tevhide ve İslam'a davet ettiği aktarılır.

يقول الرب: لمن السلطان اليوم؟ وذلك يوم القيامة، فيجيب نفسه فيقول : الذي لا مثل له ولا شبيه {القهار} لكل شيء سواه بقدرته، الغالب بعزته

Bu müfessire göre âyet, çok tanrılılığın evrende kargaşa ve fesat doğuracağını gösteren bir delil içermektedir; putlar yapılmış (mef'ûl) olup etken değil, kahredilmiş olup kahredici değildir; insan onları kırıp yok edebildiğine göre onlardan fayda veya zarar beklenemez. Buna karşılık âlemin İlahı kâhir ve kadîr olup hayır getirme ve şer defetme gücüne sahiptir; dolayısıyla âyetteki çoğul-tekil karşıtlığı, dağınık ve güçsüz ilahlarla tek ve kahredici Allah arasındaki farkı vurgulamaktadır. Ayrıca birden fazla ilah bulunması halinde nimet ve zararın hangi ilahtan geldiği bilinemeyeceğinden şüphe doğacağı, bu yüzden tevhidin zorunlu olduğu belirtilmiştir.

والحجة الثانية : أن هذه الأصنام معمولة لا عاملة ومقهورة لا قاهرة ، فإن الإنسان إذا أراد كسرها وإبطالها قدر عليها فهي مقهورة لا تأثير لها ، ولا يتوقع حصول منفعة ولا مضرة من جهتها وإله العالم فعال قهار قادر يقدر على إيصال الخيرات ودفع الشرور والآفات

Bu metin, âyette geçen 'dağınık ilahlar mı yoksa tek ve kahhar olan Allah mı daha hayırlı' ifadesinin, birden fazla ilah kabul edilmesi durumunda bunların irade bakımından ayrışacağını ve birbirlerine üstünlük taslayacaklarını, bu dağınıklığın da onların ilah olamayacağını gösterdiğini aktarır. Ayrıca 'Bugün mülk kimindir' sorusunun kıyamet günü, mahşer öncesinde veya iki sur üfleyişi arasında, yaratılmışlar yok olduğunda Allah'ın kendi kendine bu soruyu sorup cevaplayacağına dair rivayetleri nakleder. Kurtubî bu rivayetler arasında İbn Mesud'dan gelen, insanların diriltilip bu soruyla karşılaşacağı görüşünü tercih ettiğini belirtir.

وأصح ما قيل فيه ما رواه أبو وائل عن بن مسعود قال : يحشر الناس على أرض بيضاء مثل الفضة لم يعص الله جل وعز عليها فيؤمر مناد ينادي لمن الملك اليوم فيقول العباد مؤمنهم وكافرهم لله الواحد القهار

İbn Kesîr'e göre bu ayette Allah'ın 'el-Kahhâr' vasfı, O'ndan başka her şeyin zelil olduğu, ilahlık iddia edilenlerin ise insanların kendi icadı ve ecdaddan tevarüs edilen isimlendirmeler olduğu, bunların Allah katından hiçbir dayanağının bulunmadığı anlatılmaktadır. Ayrıca kıyametin gerçekleşme sürecine, İsrafil'in sûra üçüncü kez üfürüşüyle (nefha-i ba's) diriltmenin gerçekleşeceğine dair açıklamalar da nakledilmektedir.

ثم بين لهما أن التي يعبدونها ويسمونها آلهة إنما هو جعل منهم وتسمية من تلقاء أنفسهم تلقاها خلفهم عن سلفهم وليس لذلك مستند من عند الله

Beydâvî'ye göre Yusuf, hapishane arkadaşlarına önce hitap tarzıyla (belağî yolla) tevhidin çok tanrılı inançtan üstünlüğünü anlatır; ardından taptıkları putların sadece isimlerden ibaret olup ilahlığa layık hiçbir vasıf taşımadığını, çünkü ilahlık hakkının ya zâtî ya da başkasından gelme olabileceğini, her iki durumun da putlar için geçerli olmadığını ispatlar. Sonuçta hüküm ve ibadet hakkının sadece zâtı itibariyle vâcib olan, her şeyi yaratan ve yöneten Allah'a ait olduğu ortaya çıkar ve bu, akıl ve bilginin de onayladığı dosdoğru dindir.

بين لهم أولا رجحان التوحيد على اتخاذ الآلهة على طريق الخطابة، ثم برهن على أن ما يسمونها آلهة ويعبدونها لا تستحق الالهية فإن استحقاق العبادة إما بالذات وإما بالغير وكلا القسمين منتف عنها

Zemahşerî'ye göre Yusuf peygamber, zindan arkadaşlarına birbirinden ayrı ve sayıca çok olan rablere kulluk etmenin mi, yoksa galip gelinemez, ortak koşulamaz tek ve kahhâr olan bir Rabbe kulluk etmenin mi daha hayırlı olduğunu sormaktadır. Bu ifade, Allah'a tek başına ibadet etmekle putlara ibadet etmek arasında kurulmuş bir temsildir (mesel).

وهذا مثل ضربه لعبادة الله وحده ولعبادة الأصنام