Taberî'ye göre bu ayette kişi, kendi soyunun (İbrahim, İshak ve Yakub) İslam üzere olan dinine tabi olduğunu ve Allah'a ibadette ortak koşmanın kendisi için caiz olmadığını, aksine O'nu birlemenin ve itaat etmenin gerekli olduğunu ifade etmektedir. Ayrıca Allah'ın insanlara peygamberler göndererek onları tevhide ve itaate davet etmesi de O'nun insanlara olan bir lütfu olarak zikredilmektedir.

يقول: ما جاز لنا أن نجعل لله شريكا في عبادته وطاعته، بل الذي علينا إفراده بالألوهة والعبادة. يقول: اتباعي ملة آبائي إبراهيم وإسحاق ويعقوب على الإسلام

Zemahşerî, peygamberler topluluğu için melek, cin veya insan gibi hiçbir varlığa şirk koşmanın uygun olmadığını, işitmeyen ve görmeyen bir puta ortak koşmanın ise hiç söz konusu olamayacağını belirtir. Ayrıca 'zâlike' (tevhid) ifadesinin hem resullere hem de kendilerine gönderilenlere işaret ettiğini, çünkü onların bu tevhide dikkat çekip insanları ona yönlendirdiklerini açıklar. Kıraat farklılıklarına göre 'ibrahim'in tek başına 'abdinâ'ya atf-ı beyan olduğunu, zürriyetinin (İshak ve Yakub) ise ayrıca 'abdinâ'ya bağlandığını ifade eder.

ما صح لنا معشر الأنبياء أي شيء كان من ملك أو جني أو إنسي ، فضلا أن نشرك به صنما لا يسمع ولا يبصر

Bu müfessire göre ayette geçen 'tahrim' ifadesi, tüm mükelleflere yönelik genel bir yasaklamayı değil, Allah'ın peygamberin atalarını küfürden temizlemiş/uzak tutmuş olmasını ifade eder. Metin bunu, ayetin farklı fırka ve tâifelerin görüşlerine bir cevap ve gerçek dine (Allah'tan başka yaratıcı, var edici ve rızık verici olmadığı inancına) bir yönlendirme olduğu bağlamında açıklar.

ليس المراد بقوله : أنه حرم ذلك عليهم ، بل المراد أنه تعالى ظهر آباءه عن الكفر

Kurtubî bu ayette geçen 'فضل' kelimesinin ne olduğu hususunda farklı görüşleri nakletmektedir: kimine göre İslam, kimine göre sevap/mükafat, Kelbî'ye göre Allah'ın rızkı, kimine göre ise Allah'ın sayılamayacak nimetleridir. Ayrıca peygamberlerin zinadan korunmuş olmasına ve Allah'ın onları şirkten koruyup peygamber kılmasının, insanlara da onları elçi göndermesinin bir lütuf olduğuna işaret edildiği belirtilmiştir.

قيل : الإسلام وقيل : الثواب وقال الكلبي : من رزق الله وقيل : نعم الله التي لا تحصى لأنهم أنبياء على الحق ( ماكان ) أي ما ينبغي من للتأكيد كقولك : ما جاءني من أحد

İbn Kesîr'e göre bu ayet, kişinin küfür ve şirk yolunu terk edip peygamberlerin yolunu izlemesini anlatır. Bu şekilde hidayet yolunu tutup gönderilen elçilerin yolunu takip eden ve sapıklık yolundan yüz çeviren kimsenin kalbini Allah'ın hidayete erdirdiğini, ona bilmediğini öğrettiğini ve onu hayırda kendisine uyulan bir önder ve doğruluk yoluna davetçi kıldığını belirtir. Bu, tevhidin, yani Allah'tan başka ilah olmadığına dair ikrarın Allah tarafından vahyedilip emredilmesiyle ilgilidir.

يقول هجرت طريق الكفر والشرك وسلكت طريق هؤلاء المرسلين صلوات الله وسلامه عليهم أجمعين وهكذا يكون حال من سلك طريق الهدى واتبع طريق المرسلين وأعرض عن طريق الضالين فإن الله يهدي قلبه ويعلمه ما لم يكن يعلم ويجعله إماما يقتدى به في الخير وداعيا إلى سبيل الرشاد

Beydâvî'ye göre Yusuf, kendisinden istenen rüya yorumunu vermeden önce muhataplarını tevhide davet etmiş ve doğru yola yöneltmeyi öncelemiştir; bu, peygamberlerin ve onların yolunda giden âlimlerin hidayet ve irşad usulüdür. Yusuf önce gaybdan haber vermeyi mucize olarak takdim ederek davetinin ve yorumunun doğruluğuna delil kılmıştır. Bildiği şeyin kehanet veya müneccimlikten değil, ilham ve vahiyden geldiğini belirtmiştir.

كأنه أراد أن يدعوهما إلى التوحيد ويرشدهما إلى الطريق القويم قبل أن يسعف إلى ما سألاه منه