Taberî'ye göre Lut, elçilerin geldiğinde kendilerinin Allah'ın melekleri olduğunu bilmediği için onların gelişinden dolayı üzülmüş ve içi sıkılmıştır; bunun sebebi kavminin fuhuş işlemesinden korkması ve misafirlerini savunma zorunda kalacağını bilmesidir. Ayrıca 'عصيب' kelimesi şiddetli, belalı gün anlamına gelir ve Lut bu günü kavminin kendisini konuk yüzünden rezil etmesinden korktuğu için böyle tanımlamıştır.

وضاق بهم بمجيئهم ذرعا يقول: وضاقت نفسه غما بمجيئهم، وذلك أنه لم يكن يعلم أنهم رسل الله في حال ما ساءه مجيئهم، وعلم من قومه ما هم عليه من إتيانهم الفاحشة، وخاف عليهم، فضاق من أجل ذلك بمجيئهم ذرعا

Zemahşerî'ye göre âyetteki 'أرسلنا' fiili Lût'un gönderilmesine delalet eder ve bu takdire göre 'إذا' bedel olur; diğer bir okumaya göre ise zarf olur. 'ضاق بهم ذرعا' ifadesi ise Arapların, gücün yetmemesini 'darlık' (dar kol/pazu) ile ifade etmelerinden gelir; kol uzunluğu güç yetmeye, kısalığı ise güçsüzlüğe benzetilmiştir.

وضاق بشأنهم وبتدبير أمرهم ذرعه أي طاقته ، وقد جعلت العرب ضيق الذراع والذرع : عبارة عن فقد الطاقة ، كما قالوا : رحب الذراع بكذا ، إذا كان مطيقا له

Kurtubî bu bölümde meleklerin İbrahim'den ayrılıp Lut kavmine gelişini, Lut'un kızlarının onları karşılamasını ve Lut'un misafirlerinin güzel görünüşlerini görünce kavminin fesadından çekinip 'sîe bihim' (kederlenip sıkıntıya düşmesi) ifadesinin sebebini anlatır. Bu ifadenin dilbilimsel kökenini, 'sâe-yesûu' fiilinin hem lazım hem müteaddi kullanımlarını ve 'zerağ' (dar gelme) kelimesinin deveden alınan mecazi kullanımını detaylı biçimde açıklar. Lut'un sıkıntısının, misafirlerin güzelliğini görmesi ve kavminin fısk içindeki halini bilmesinden kaynaklandığını belirtir.

فلما رأى لوط هيئتهم خاف قومه عليهم ( سيء بهم ) أي ساءه مجيئهم يقال : ساء يسوء فهو لازم وساءه يسوءه فهو متعد أيضا

İbn Kesîr, meleklerin İbrahim'i bir müjde ile bişaretlendirdiklerini belirtir ve bu müjdenin İshak'ın doğumu mu yoksa Lut kavminin helakinin haberi mi olduğu hususunda iki görüş nakleder. İlk görüşü destekleyen ayeti zikrettikten sonra İbrahim'in Lut kavmi için ne kadar üzüldüğünü ve onları savunmaya çalıştığını, Katade ve Süddî'den nakledilen rivayetlerle meleklerin Lut'a geldiği ve kavminin durumunu anlatan kıssayı detaylandırır.

قال ابن عباس وغير واحد شديد بلاؤه وذلك أنه علم أنه سيدافع عنهم ويشق عليه ذلك وذكر قتادة أنهم أتوه وهو في أرض له فتضيفوه فاستحيا منهم فانطلق أمامهم

Beydâvî bu ayette Lût'un elçilerin (meleklerin) gelişiyle sıkıntıya düştüğünü, çünkü onları genç erkekler şeklinde görüp kavminin onlara kötülük yapmasından korktuğunu açıklar. Kavminin 'koşarak gelmesi' onların fuhşa alışkanlıklarından ve hayâsızlıklarından kaynaklanır. Lût'un 'bunlar kızlarım' sözü, misafirlerini korumak için onlara kızlarını nikahlamayı teklif etmesi, kavminin kötülüğünün kızlarla evlenmekten bile daha çirkin olduğunu vurgulamak istemesi şeklinde yorumlanır; ayrıca 'kızlarım' ifadesinin ümmetin kadınları anlamına gelebileceği ihtimali de zikredilir.

قال يا قوم هؤلاء بناتي فدى بهن أضيافه كرما وحمية، والمعنى هؤلاء بناتي فتزوجوهن، وكانوا يطلبونهن قبل فلا يجيبهم لخبثهم وعدم كفاءتهم لا لحرمة المسلمات على الكفار

Bu müfessire göre Lut kıssasında meleklerin gelişi üzerine Lut'un içine düşen sıkıntı ve üzüntü, misafirlerin insan suretinde geldiğini görmesi ve onları tanıyamamasıyla ilişkilendirilir. Bu üzüntünün sebebi olarak altı görüş zikredilir; bunlardan en sahih olanı, Lut'un onları insan zannedip kavminin kötülüğünden korkması ve onlara karşı koyamayacağını düşünmesidir. Ayrıca 'ضاق ذرعا' ifadesindeki 'zer'' kelimesinin, gücün ve takatin miktarını ifade ettiği dil tahlili ile desteklenir.

فيقال : مالي به ذرع ولا ذراع أي مالي به طاقة