Taberî'ye göre bu ayette İbrahim'in vasıfları açıklanmaktadır: O, gazabı geciktiren (yavaş kızan), Rabbine karşı alçalan, O'na huşû gösteren, emrine bağlanan ve itaatine tekrar tekrar dönen bir kimsedir. 'Kânit' kelimesinin 'racî' (dönen, itaate geri dönen) anlamına geldiği belirtilmiş, 'evvâh' kelimesinin anlamı ise daha önce farklı görüşlerle açıklandığı için burada tekrar edilmemiştir.

إن إبراهيم لبطيء الغضب متذلل لربه خاشع له، منقاد لأمره، منيب رجاع إلى طاعته

Zemahşerî'ye göre İbrahim'in 'halîm', 'evvâh' ve 'münîb' sıfatları onun kalp yumuşaklığını, şefkatini ve merhametini gösterir. Bu sıfatlar, İbrahim'i kavmi hakkında (Lût kavmi kastediliyor) mücadeleye sevk eden sebeptir; çünkü umudu, azabın onlardan kaldırılması ve tevbe edip Allah'a yönelmeleri için kendilerine mühlet verilmesidir. Bu durum, babası için istiğfar etmesine sevk eden aynı saikle açıklanır.

وهذه الصفات دالة على رقة القلب والرأفة والرحمة ، فبين أن ذلك مما حمله على المجادلة فيهم رجاء أن يرفع عنهم العذاب

Râzî bu metinde Âzer'in Hz. İbrahim'in babası değil amcası olduğunu, gerçek babasının Târah olduğunu savunur; Arapça'da amcaya da 'ab' (baba) denilebileceğini örneklerle destekler. Ayrıca İbrahim'in mücadelesinin günahla ilgisi olmadığını, bunun Lût kavmine azabın gecikmesi için yaptığı bir çaba olduğunu belirtir ve bunun 'halîm' ve 'münîb' sıfatlarıyla övgüye konu olduğunu açıklar.

فثبت بهذه الوجوه أن آزر ما كان والد إبراهيم عليه السلام بل كان عما له ، فأما والده فهو تارح والعم قد يسمى بالأب على ما ذكرنا أن أولاد يعقوب سموا إسماعيل بكونه أبا ليعقوب مع أنه كان عما له

Bu müfessire göre 'evvâh' kelimesinin anlamı Berâe (Tevbe) suresinde daha önce geçmiştir; anlamı 'çok şefkatli, tevbeye düşkün' olandır. 'Münîb' ise 'rücû eden, dönen' demektir ve İbrahim (a.s.) bütün işlerinde Allah'a yönelen/dönen biri olarak nitelenmiştir. Ayrıca bir görüşe göre 'evvâh', Lût kavminin imandan mahrum kalmasına duyduğu üzüntüden dolayı inleyip âh eden kimse anlamındadır.

تقدم في براءة معنى لأواه حليم التوبة والمنيب الراجع يقال : أناب إذا رجع وإبراهيم صلى الله عليه وسلم كان راجعا إلى الله تعالى في أموره كلها وقيل : الأواه المتأوه أسفا على ما قد فات قوم لوط من الإيمان

İbn Kesîr'e göre bu ifade, İbrahim'in sahip olduğu güzel vasıflarla övülmesini içermektedir ve bu vasıfların tefsiri daha önce geçmiştir.

مدح لإبراهيم بهذه الصفات الجميلة وقد تقدم تفسيرها

Bu metne göre İbrahim'in korkusu geçip melekleri tanıyınca sevinç haberi gelmiş ve İbrahim, Lut kavmi hakkında elçilerle tartışmaya girmiştir; bu tartışması 'İçlerinde Lut var' sözüyle ifade edilmiştir. Beydâvî, İbrahim'in bu mücadeleye kalkışmasının sebebinin onun halim, çokça iç çeken (tövbekâr) ve Allah'a yönelen bir kişilik olup kalbinin yumuşaklığı ve aşırı merhametinden kaynaklandığını belirtir. Meleklerin cevabı ise ona bu tartışmadan vazgeçmesini, çünkü Rabbinin emrinin kesinleştiğini ve o kavme geri çevrilmez bir azabın geleceğini bildirmektedir.

إن إبراهيم لحليم غير عجول على الانتقام من المسيء إليه. أواه كثير التأوه من الذنوب والتأسف على الناس. منيب راجع إلى الله، والمقصود من ذلك بيان الحامل له على المجادلة وهو رقة قلبه وفرط ترحمه.