Taberî'ye göre bu ayet, sefere ve gazaya çıkamayan zayıf/güçsüz kimseleri, hastaları ve seferin gerektirdiği harcamayı bulamayanları, Allah ve Resûlü'ne karşı içtenlikli davrandıkları (nasîhat ettikleri) sürece günahtan muaf kılmaktadır. Yani Resûlullah ile birlikte cihada katılamayanlar, geçerli bir mazeretleri olduğu ve bu konuda samimi oldukları takdirde kınanmaz ve cezalandırılmazlar.

ليس على أهل الزمانة وأهل العجز عن السفر والغزو، ولا على المرضى، ولا على من لا يجد نفقة يتبلغ بها إلى مغزاه حرج، وهو الإثم، يقول: ليس عليهم إثم إذا نصحوا لله ولرسوله في مغيبهم عن الجهاد مع رسول الله صلى الله عليه وسلم.

Zemahşerî bu ayeti, Allah'ın hafif ve ağır (genç-yaşlı, güçlü-güçsüz) herkesi cihad için seferber ettiği şeklinde anlaşıldığını gösteren örnek olaylarla açıklar. Kaşları düşmüş yaşlı bir adamın ve tek gözünü kaybetmiş Said b. Müseyyeb'in mazur olabilecekleri halde savaşa çıkmalarını, ayetteki genel seferberlik çağrısına verilen örnek uygulamalar olarak nakleder. Bu kişiler savaşamasalar bile en azından kalabalığı çoğaltıp mühimmatı koruyabileceklerini söylemişlerdir.

استنفرنا الله خفافا وثقالا ، إلا أنه من يحبه الله يبتله

Kurtubî'ye göre bu ayet, âciz olan kişiden yükümlülüğün (teklif) düşmesi konusunda temel bir dayanaktır; güçten kaynaklanan aciz ile maldan kaynaklanan aciz arasında fark yoktur. Bu ilke Kur'an'daki benzer ayetlerle ve Hz. Peygamber'in Medine'de kalıp savaşa çıkamayanların da özürleri sebebiyle sevaba ortak olduğunu bildiren hadisiyle desteklenir. Ayrıca bu ayet, ihsan (iyilik) yapan herkesten cezanın kaldırılmasına da temel oluşturur; bu ilke kısas, savunma gibi fıkhi meselelere de uygulanır.

الآية أصل في سقوط التكليف عن العاجز فكل من عجز عن شيء سقط عنه فتارة إلى بدل هو فعل وتارة إلى بدل هو غرم ولا فرق بين العجز من جهة القوة أو العجز من جهة المال

Bu metin, ayetin nüzul sebebiyle ilgili çeşitli rivayetleri sıralar: Kutub'un mütevatir yorumuna göre ayet, Peygamber'e savaşa katılmak isteyip binek/azık bulamayan ve bu yüzden ağlayarak geri dönen bir grup sahabe hakkında inmiştir (İbn Abbas rivayeti). Ayrıca Katade'nin ayeti Âiz b. Amr el-Müzenî hakkında indiğini söylediği, Zeyd b. Sabit'in de âyetin bir görme engellinin sorusu üzerine indiğine dair rivayeti nakledilir. Metin bu bağlamda Allah'a samimi nasihat (nush) kavramına dair bazı sözleri de aktarır.

فلما رأى الله حرصهم على محبته ومحبة رسوله أنزل عذرهم في كتابه

Beydâvî'ye göre 91. ayette zikredilen zayıflar, hastalar ve infak edecek bir şeyi bulamayanlar (yaşlılar, hastalar, Cüheyne-Müzeyne-Benî Azre gibi fakirler) Allah ve Resûlü'ne sadâkat gösterdikleri, yani gizli-açık iman ve itaatlerini sürdürdükleri sürece savaştan geri kalmalarında bir günah yoktur. 92. ayet ise 'Ağlayanlar' diye bilinen, Hz. Peygamber'e gelip kendilerini bindirecek bir şey bulunmadığını öğrenince ağlayarak geri dönen yedi (veya farklı rivayetlere göre başka sayıda) Ensar sahâbîsi hakkındadır.

وهم البكاؤون سبعة من الأنصار: معقل بن يسار وصخر بن خنساء وعبد الله بن كعب وسالم بن عمير وثعلبة بن غنمة وعبد الله بن مغفل وعلية بن زيد، أتوا رسول الله صلى الله عليه وسلم وقالوا: قد نذرنا الخروج فاحملنا على الخفاف المرقوعة والنعال المخصوفة نغز معك

Bu müfessire göre âyette geçen ihsan sahiplerinden nefyedilen 'sebil' (kınama/sorumluluk yolu) cihad hükmüne mahsustur; münafıklardan bahseden âyetteki sebil de aynı şekilde cihadla ilgilidir. Ayrıca müfessir, âyetin 'Muhsinîn'e sebil yoktur' ibaresinin genel bir kural olarak zimmetin aslen beraat üzere olduğunu, kişinin nefsi ve malı hakkında ayrı bir delil bulunmadıkça sorumluluk doğmayacağını ifade ettiğini belirtir.

فيدل على أن الأصل في نفسه حرمة القتل