Taberî'ye göre 'esefen' kelimesi hüzünlü, kederli anlamına gelir; Musa kavmine döndüğünde onların buzağıya tapmasına kızgın ve hüzünlü olarak dönmüştür. Esef kelimesi ayrıca şiddetli gazap ve öfke anlamını da taşır; bu iki anlam (hüzün ve gazap) birlikte zikredilmiştir. Musa'nın levhaları yere atması ise kavminin işlediği küfür/şirke duyduğu gazaptan kaynaklanmıştır.

يقول تعالى ذكره: ولما رجع موسى إلى قومه من بني إسرائيل، رجع غضبان أسفا؛ لأن الله كان قد أخبره أنه قد فتن قومه، وأن السامري قد أضلهم، فكان رجوعه غضبان أسفا لذلك. والأسف: شدة الغضب والتغيظ به على من أغضبه

Zemahşerî'ye göre Mûsâ'nın levhaları atması, Sâmirî ve buzağıya tapanların hikayesini duyduğunda ona gelen aşırı şaşkınlık, öfke ve dinî hamiyetten kaynaklanmıştır; kendisi tabiatı itibariyle sert ve çabuk kızan biriydi, Hârûn ise daha yumuşak huyluydu ve bu yüzden İsrailoğulları arasında Mûsâ'dan daha sevilirdi. Hârûn'un kardeşine 'ibne umme' diye hitap etmesi, anneye nispet edilerek şefkat ve merhamet duygusunu tahrik etmek, hakkı daha güçlü kılmak ve annenin imanlı oluşu ile çektiği sıkıntıları hatırlatmak amacına dayanır. Hârûn, kavmi engellemek için elinden gelen bütün gücü sarf ettiğini, düşmanların sevinmesine veya kendisinin zalimlerden sayılmasına razı olmadığını dile getirmiştir.

وكان في نفسه حديدا شديد الغضب ، وكان هارون ألين منه جانبا ولذلك كان أحب إلى بني إسرائيل من موسى . وروى : أن التوراة كانت سبعة أسباع ، فلما ألقى الألواح تكسرت فرفع منها ستة أسباعها وبقي منها سبع واحد

Bu müfessire göre Mûsâ'nın kavminin buzağıya tapma hâlini Tûr'a çıkmadan önce mi yoksa dönüşte mi öğrendiği tartışmalıdır; Ebu Müslim'in görüşü olan önceden bilme görüşü tercih edilmektedir. Ayrıca Hârûn'a yönelik 'ابن أم' hitabının kızgınlıktan değil, halkın Mûsâ'yı kendisine düşman zannetmesini önlemek amacıyla söylendiği, Mûsâ'nın Elvah'ı yere atmasının şiddetli gazabının bir göstergesi olduğu belirtilmektedir.

وقال أبو مسلم : بل كان عارفا بذلك من قبل ، وهذا أقرب ، ويدل عليه وجوه : الأول : أن قوله تعالى : يدل على أنه حال ما كان راجعا كان غضبان أسفا ، وهو إنما كان راجعا إلى قومه قبل وصوله إليهم ، فدل هذا على أنه عليه السلام قبل وصوله إليهم كان عالما بهذه الحالة

Kurtubî, Mûsâ'nın 'ğadbân' ve 'esefâ' halinin, kavminin buzağıya tapmasına karşı duyduğu şiddetli öfke ve hüzün olduğunu; Tûr'dan dönmeden önce Allah'ın kendisine kavminin fitneye düştüğünü bildirmiş olabileceğini aktarır. Ayrıca kardeşi Hârûn'un başını ve sakalını tutmasının hakaret amaçlı olmayıp örfî bir davranış, ya da vahyin sırrını gizleme veya Hârûn'un kavme meyletmiş olabileceği zannı gibi çeşitli te'villerle açıklandığını belirtir. Levihlerin yere atılmasının kasıtlı kırma olup olmadığı ve bazı sûfîlerin bunu semâ sırasında elbise yırtmaya delil göstermesinin zayıf bir istidlal olduğu da metinde eleştirilir.

لم ينصرف غضبان لأن مؤنثه غضبي ولأن الألف والنون فيه بمنزلة ألفي التأنيث في قولك حمراء وهو نصب على الحال وأسفا شديد الغضب قال أبو الدرداء : الأسف منزلة وراء الغضب أشد من ذلك

Beydâvî'ye göre Musa'nın Harun'a hitabındaki 'خلفتموني' hitabı ya buzağıya tapanlara ya da bu tapmayı önlemekle görevli Harun ve müminlere yöneliktir. 'أعجلتم أمر ربكم' ifadesi, Musa'nın ayrılığından sonra dönüşünü beklemeden dinde değişiklik yaptıklarını ifade eder; levhaları yere atması ise aşırı gazap ve dine bağlılıktan kaynaklanan bir tepkidir. Harun'un saçından tutup çekmesi ise kavmi engellemede kusurlu olduğu zannından kaynaklanır, ancak Harun ona kavmin kendisini güçsüz kılıp öldürmeye kalkıştığını söyleyerek bu zannı bertaraf eder.

أعجلتم أمر ربكم أتركتموه غير تام، كأنه ضمن عجل معنى سبق فعدى تعديته، أو أعجلتم وعد ربكم الذي وعدنيه من الأربعين وقدرتم موتي وغيرتم بعدي كما غيرت الأمم بعد أنبيائهم.

İbn Kesîr'e göre levhaların hangi maddeden yapıldığına dair (zümrüt, yakut, buz gibi) rivayetler zayıftır; asıl önemli olan Musa'nın levhaları kavmine olan gazabından dolayı yere bırakmasıdır ve bu görüş selef ve halef âlimlerin çoğunluğunun görüşüdür. Katade'den nakledilen garip bir rivayet ise sened yönünden sahih değildir ve İbn Atıyye ile diğer âlimler tarafından reddedilmiştir; bu rivayetin Ehl-i Kitap'tan alınmış olabileceği belirtilir. Musa'nın Harun'u '(ابن أم)' diye çağırması ise ona daha yumuşak ve etkili gelmesi içindir, oysa Harun onun öz kardeşidir.

وقد رده ابن عطية وغير واحد من العلماء وهو جدير بالرد