Taberî, 'âlimu'l-gaybi ve'ş-şehâde' ifadesini Allah'ın insanların gözlerinden gizli kalan şeyleri de, gördükleri/müşahede ettikleri şeyleri de bildiği şeklinde açıklar. Bu ifadenin, Allah'a çocuk isnat eden ve O'ndan başka ilahlara tapan müşriklerin bilgisizce konuştuklarını, oysa geçmiş-gelecek, gizli-açık her şeyi bilenin yalnızca Allah olduğunu bildirmek amacıyla geldiğini belirtir. Ayrıca Allah'ın 'azîz' (intikamında şiddetli) ve 'hakîm' (yarattıklarını tedbir ve tasarrufunda hikmetli) sıfatlarını da bu bağlamda açıklar.

إنما هذا من الله خبر عن هؤلاء الذين قالوا من المشركين: اتخذ الله ولدا، وعبدوا من دونه آلهة، أنهم فيما يقولون ويفعلون مبطلون مخطئون، فإنهم يقولون ما يقولون من قول في ذلك عن غير علم، بل عن جهل منهم به؛ وإن العالم بقديم الأمور، وبحديثها، وشاهدها وغائبها عنهم، الله الذي لا يخفى عليه شيء، فخبره هو الحق دون خبرهم.

Bu müfessire göre 'gaybı da şehadeti de bilen' ifadesi Allah'ın gayb ve şehadet ilmine münhasır oluşunu (hasr) ifade eder; ayrıca Sûr'a üfürülme konusunda iki görüş nakledilir: birincisi insanları mahşere çağıran bir boru (karn), ikincisi ise ölülerin suretlerine ruh üflenmesi anlamıdır. Râzî, Kur'an'ın kıyamet ahvalini anlatırken her defasında Allah'ın hem kudretinin hem de ilminin kemalini takrir ettiğini, bu ayette de aynı iki aslın (kudret ve ilim) birlikte zikredildiğini belirtir.

والمعنى أنه سبحانه هو المختص بعلم الغيب والشهادة ، فغيره وإن علم الشهادة فلن يعلم معها الغيب ، والشهادة التي يعلمها لا يتكامل بها النفع إلا مع العلم بالغيب وذلك كالوعيد لهم

Kurtubî'ye göre bu bölüm, sûrun (borunun) üflenmesi ve insanların bölükler halinde toplanma sahnesini açıklamaktadır. Muaz b. Cebel hadisine göre Peygamber, ümmetinin on farklı sınıf halinde haşredileceğini bildirmiş; bazıları maymun, bazıları domuz suretinde, bazıları başaşağı sürünerek, bazıları kör, bazıları sağır-dilsiz, bazıları da dillerini çenesine sarkmış halde haşrolunacaktır. Ayrıca 'sûr'un cisimlerin resmedilmesi anlamına gelen sûretlerin cemi olmadığı, bilakis nurdan bir boru olduğu ve ona ilk üfleyişin fena, ikincisinin ise yeniden diriliş için olduğu belirtilir.

يحشر عشرة أصناف من أمتي أشتاتا قد ميزهم الله تعالى من جماعات المسلمين وبدل صورهم فمنهم على صورة القردة وبعضهم على صورة الخنازير وبعضهم منكسون : أرجلهم أعلاهم ووجوههم يسحبون عليها وبعضهم عمي يتردون وبعضهم صم بكم لا يعقلون وبعضهم يمضغون ألسنتهم فهي مدلاة على صدورهم

İbn Kesîr, 'sûr'a üflenmesi ifadesini ele alırken, sûrun 'suver' (suretler) kelimesinin çoğulu olduğu görüşünü zikretmekle birlikte, doğru görüşün İsrafil'in üfleyeceği bir boru/borazan (kabuk şeklinde bir alet) olduğunu belirtir. Bu görüşünü Hz. Peygamber'den nakledilen hadislerle, özellikle Müslim'in Sahih'inde geçen İsrafil'in sûru ağzına alıp emir beklediğine dair rivayetle ve Ahmed b. Hanbel ile Taberânî'nin naklettiği uzun sûr hadisiyle desteklemektedir.

والصحيح أن المراد بالصور القرن الذي ينفخ فيه إسرافيل عليه السلام قال ابن جرير والصواب عندنا ما تظاهرت به الأخبار عن رسول الله صلى الله عليه وآله وسلم أنه قال إن إسرافيل قد التقم الصور وحنى جبهته ينتظر متى يؤمر فينفخ رواه مسلم في صحيحه

Beydâvî'ye göre 'قوله الحق' ifadesi isim cümlesi olup haberin öne alınmasıyla kurulmuştur; anlamı Allah'ın gökleri ve yerleri yaratan olduğu ve O'nun sözünün varlıklarda etkin/geçerli olduğudur. 'يوم' kelimesinin farklı i'rab ihtimalleri (السموات'a atıf, واتقوه'deki zamire atıf veya mahzuf bir fiile bağlılık) sıralanır ve 'كن فيكون' ifadesinin ya eşyanın yaratılış anını ya da kıyametin kopup ölülerin diriltilmesi anını kastedebileceği belirtilir. Ayetin sonu ise 'لله الواحد القهار' ayetine benzer şekilde mülkün o gün Allah'a ait olduğunu ve O'nun gaybı da görüneni de bilen Hakîm ve Habîr olduğunu özetler (فذلكة).

قوله الحق جملة اسمية قدم فيها الخبر أي قوله الحق يوم يقول، كقولك: القتال يوم الجمعة، والمعنى أنه الخالق للسموات والأرضين، وقوله الحق نافذ في الكائنات.

Zemahşerî'ye göre 'Âzer' İbrahim'in babasının adıdır ve bu kelime babası için atf-ı beyân olarak gelmiştir; Süryanice adının 'Târah' olduğu da kaydedilir. Ayrıca bazı kıraatlerde 'Âzer'in bir put ismi olabileceği, İbrahim'in babasının bu puta düşkünlüğünden dolayı bu adla anıldığı ihtimali de nakledilir. Bu durumda ifadenin anlamı 'Âzer'e mi tapıyorsun?' şeklinde bir inkâr/kınama olur.

اسم أبي إبراهيم عليه السلام . وفي كتب التواريخ أن اسمه بالسريانية تارح