Taberî'ye göre melekler Meryem'e İsa'yı Allah'tan bir risalet ve müjde olarak bildirmiştir; 'kelime' ifadesi burada isim anlamında değil, müjde anlamındadır ve dişil zamirle anılması bu yüzdendir. Ayrıca 'Mesih' kelimesinin, Allah'ın onu günahlardan temizlemesi (mesh etmesi) ya da bereketle meshedilmiş olması anlamına geldiği; 'vecih' kelimesinin de dünya ve ahirette Allah katında yüksek makam ve şeref sahibi olmak anlamına geldiği belirtilmiştir.

فتأويل ذلك كما قلنا آنفا، من أن معنى ذلك أن الله يبشرك ببشرى، ثم بين عن البشرى، أنها ولد اسمه المسيح.

Zemahşerî'ye göre âyetteki kişi, sûrenin başında zikredilen üç zümreden 'öne geçenler' (sâbikûn) grubundandır ve kendisine 'ravh' yani rahatlık/istirahat vardır. Bu kelime 'rahmet' olarak da yorumlanmıştır, çünkü rahmet merhamet edilen için hayat gibidir; bir başka görüşe göre ise 'bekâ' anlamındadır, yani kişiye hem ebedi kalış hem de rızık ve nimet birlikte verilecektir. 'Reyhân' kelimesi de rızık olarak açıklanmıştır.

وروت عائشة رضي الله عنها عن رسول الله صلى الله عليه وسلم : فروح ، بالضم . وقرأ به الحسن وقال : الروح الرحمة ، لأنها كالحياة للمرحوم . وقيل : البقاء ، أي : فهذان له معا ، وهو الخلود مع الرزق والنعيم . والريحان : الرزق

Bu müfessire göre 'kelime' ifadesi İsa'ya iki açıdan uygun düşer: birincisi, her yaratılış 'kün' emrine bağlı olsa da İsa'da babasız oluş gibi alışılmış sebep bulunmadığından bu oluşun kelimeye izafeti daha tam ve mübalağalı bir anlam taşır. İkincisi, adil sultanın 'Allah'ın gölgesi' diye adlandırılması gibi, İsa da açıklamalarının çokluğu ve şüpheleri gidermesi sebebiyle Allah kelamının zuhuruna sebep olduğu için 'kelime' diye isimlendirilmiştir. Ayrıca 'Mesih' isminin iştikaklı mı yoksa vaz' edilmiş mi olduğu, 'vecih' kelimesinin anlamı ve 'min' harfinin ibtidâ-i gaye için olup teb'iz için olmadığı tartışılmıştır.

فلا جرم كان إضافة حدوثه إلى الكلمة أكل وأتم فجعل بهذا التأويل كأنه نفس الكلمة كما أن من غلب عليه الجود والكرم والإقبال يقال فيه على سبيل المبالغة إنه نفس الجود ، ومحض الكرم ، وصريح الإقبال ، فكذا ههنا

Kurtubî bu bölümde İsa'nın 'İbnu Meryem' diye anılıp adının değil annesine nispetle zikredilmesinin nedenini, 'Mesîh' lakabının anlamını ve türeyişini, ayrıca 'mehd' ve 'kehl' kelimelerinin dilsel anlamlarını ayrıntılı olarak tartışır. Mesîh kelimesinin sıddîk, yeryüzünü dolaşan, bereket yağıyla meshedilmiş, ayakları düz olan veya günahlardan temizlenmiş olan gibi çok sayıda farklı köken ve anlam ihtimali taşıdığını nakleder. Ayrıca Hz. İsa'nın beşikte ve kehl (orta yaş) halinde konuşmasının iki ayrı mucize ve delil olduğunu belirtir.

واختلف في المسيح بن مريم مماذا أخذ فقيل : لأنه مسح الأرض أي ذهب فيها فلم يستكن بكن وروي عن بن عباس أنه كان لا يمسح ذا عاهة إلا بريء فكأنه سمى مسيحا لذلك فهو على هذا فعيل بمعنى فاعل

İbn Kesîr'e göre Hz. İsa'nın 'Mesih' olarak isimlendirilmesi hakkında selefin farklı görüşleri nakledilmekte; bunlar arasında çok seyahat etmesi, ayaklarının tabanının düz (mesih) olması veya hastalıklıları mesh ettiğinde Allah'ın izniyle şifa bulmaları sayılmaktadır. Ayrıca İbn Kesîr, Hz. İsa'nın dünyada Allah katında vahiy ve şeriat ile bir mevkiye sahip olduğunu, ahirette ise ulü'l-azm peygamberler gibi şefaat edeceğini belirtir. Son olarak, Hz. Meryem'in Hz. İsa henüz karnındayken onunla konuştuğuna dair bir rivayet aktarılır.

قال بعض السلف لكثرة سياحته وقيل لأنه كان مسيح القدمين لا أخمص لهما وقيل لأنه كان إذا مسح أحدا من ذوي العاهات برئ بإذن الله تعالى

Beydâvî bu ayette Hz. İsa'ya verilen 'Mesih' lakabının anlamı, 'İsa' isminin kökeni, 'İbn Meryem' nisbetinin neden anneye yapıldığı ve 'vecîhen fi'd-dünyâ ve'l-âhire' ifadesinin dünyada nübüvvet, ahirette şefaat anlamına geldiğini açıklar. Ayrıca 'beşikte ve yetişkinlikte konuşma' ifadesinin, İsa'nın farklı hallerinin zikredilmesiyle onun ulûhiyetten uzak, bir peygamber olduğuna işaret ettiğini belirtir.

وإنما قيل ابن مريم والخطاب لها تنبيها على أنه يولد من غير أب إذ الأولاد تنسب إلى الآباء ولا تنسب إلى الأم إلا إذا فقد الأب