Taberî'ye göre bu ayet, Hz. Muhammed'in Meryem'in kefaletiyle ilgili İsrailoğulları arasında geçen kalemlerle kur'a çekme olayına şahit olmadığını, bunu Allah'ın haber vermesiyle bildiğini ifade eder. Zekeriyya ve diğerleri Meryem'e kim bakacak diye kalemlerle kur'a çekmişler, kalemler suya atılınca Zekeriyya'nın kalemi yükselerek kalmış ve o Meryem'in bakımını üstlenmiştir. Bu kıssanın Hz. Peygamber'e vahiy yoluyla bildirilmesi, onu tekzip eden Ehl-i Kitab'a yönelik bir kınama ve delil niteliğindedir.

كانت مريم ابنة إمامهم وسيدهم، فتشاح عليها بنو إسرائيل، فاقترعوا فيها بسهامهم أيهم يكفلها، فقرعهم زكريا، وكان زوج أختها، فكفلها زكريا

Zemahşerî'ye göre bu ayette geçen haber, gaybdan olup Peygamber'e sadece vahiy yoluyla ulaşmıştır; çünkü o, Yakub oğullarının kardeşlerini kuyuya atma konusunda anlaştıkları sırada yanlarında bulunmamıştır. Ayrıca 'el-Melei'l-a'lâ' ifadesiyle kastedilenin melekler, Âdem ve İblis olduğunu belirtir; çünkü aralarındaki konuşma (tekallül) semada geçmiştir. Allah ile onlar arasındaki hitabın ise bir melek vasıtasıyla gerçekleştiğini, dolayısı ile hakiki konuşanın bu aracı melek olduğunu, böylece tartışmanın melekler, Âdem ve İblis arasında olduğunun doğrulandığını açıklar.

أصحاب القصة الملائكة وآدم وإبليس ، لأنهم كانوا في السماء وكان التقاول بينهم

Bu metinde Râzî, Meryem'in bakımını üstlenme konusunda ileri gelenlerin kalemlerini suya atarak kura çekmeleri (aklâm) hadisesini üç farklı görüş üzerinden aktarır: kalemlerin Tevrat yazımında kullanılan yazı kalemleri olduğu ve suyun akışına ters giden kalemin sahibinin işi kazandığı; ya da asaların suya atıldığı ve Zekeriya'nın asasının suyun akışına ters gitmesiyle üstün geldiği; ya da bunun toplumların anlaşmazlıkta başvurduğu bir kura/piyango yöntemi olduğu. Ayetteki 've iz yahtasımun' ifadesinin, kura öncesi veya sonrası gerçekleşen bir çekişmeye işaret edebileceğini, ancak asıl maksadın onların Meryem'in bakımını üstlenme konusundaki şiddetli isteklerini vurgulamak olduğunu belirtir. Bu durumun sebebinin ise Meryem'in annesinin duası olduğunu ifade eder.

المراد بالأقلام التي كانوا يكتبون بها التوراة وسائر كتب الله تعالى ، وكان القراع على أن كل من جرى قلمه على عكس جري الماء فالحق معه ، فلما فعلوا ذلك صار قلم زكريا كذلك فسلموا الأمر له وهذا قول الأكثرين

Kurtubî'ye göre bu ayette geçen kıssalar (Zekeriya, Yahya, Meryem) gayb haberlerindendir ve Hz. Peygamber'in kitap okumamış olmasına rağmen bunları haber vermesi nübüvvetine delildir. Ayrıca Zekeriya ile İsrailoğulları arasında Meryem'in kefaletine kim daha layık olduğu ihtilafında kalemlerin suya bırakılması olayından hareketle, bazı âlimler bu ayeti kur'a (piyango/ad çekme) yönteminin şer'î bir asıl olduğuna delil olarak kullanmıştır. Ebu Hanife ve arkadaşları ise kur'a ile amel etmeyi reddetmiş, bunu Allah'ın yasakladığı ezlâma benzetmişlerdir; ancak İbnü'l-Münzir'e göre kur'a kullanımı âlimlerin icmaı gibidir.

الثالثة استدل بعض علمائنا بهذه الآية على إثبات القرعة وهي أصل في شرعنا لكل من أراد العدل في القسمة وهى سنة عند جمهور الفقهاء في المستويين في الحجة ليعدل بينهم وتطمئن قلوبهم

İbn Kesîr, ayetin Hz. Peygamber'in olayların şahidi olmadığını, bunları ancak Allah'ın vahyi yoluyla bildiğini vurguladığını belirtir. Meryem'in kefaletine dair kur'a çekme olayı anlatılır: Zekeriyya ve diğer görevliler arasında kim Meryem'i himayesine alacağına dair anlaşmazlık çıkmış, bunun üzerine kalemlerini nehre atarak kur'a çekmişlerdir. Zekeriyya'nın kalemi suya kapılmayıp sabit kalmış veya akıntıya karşı yüzmüş, böylece Meryem'in bakımını üstlenmiştir.

قال ابن جرير حدثنا القاسم حدثنا الحسين حدثني حجاج عن ابن جريج عن القاسم بن أبي بزة أنه أخبره عن عكرمة وأبي بكر عن عكرمة قال ثم خرجت بها يعني مريم في خرقها إلى بني الكاهن بن هارون أخي موسى عليهما السلام

Beydâvî'ye göre bu ayet, Hz. Peygamber'in anlattığı Zekeriyya-Meryem kıssasının gaybî bilgilerden olduğunu ve ancak vahiy yoluyla bilinebileceğini vurgular. Peygamber'in olayların yaşandığı sırada orada bulunmadığı, kur'a atılan kalemleri görmediği ve Meryem'in kefaletini kimin üstleneceği konusundaki çekişmeye şahit olmadığı belirtilerek, bu bilginin ancak vahiyle mümkün olduğu tekit edilir. Bu durum, olayı inkâr edenlere karşı alaycı bir üslupla (tehekküm) sunulmuştur, çünkü görme ve işitme yoluyla bilgi edinmenin imkânsızlığı akıl sahiplerince açıktır.

والمراد تقرير كونه وحيا على سبيل التهكم بمنكريه، فإن طريق معرفة الوقائع المشاهدة والسماع وعدم السماع معلوم لا شبهة فيه عندهم فبقي أن يكون الإتهام باحتمال العيان ولا يظن به عاقل