Taberî'ye göre âyette geçen 'يخوفكم' ifadesi, şeytanın müminleri kendi dostları (müşrikler) aracılığıyla korkutması anlamına gelir; yani şeytan Ebu Süfyan ve Kureyş müttefikleri gibi kâfirlerin çokluğunu ve gelişini müminlere abartılı şekilde göstererek onları yıldırmaya çalışır. Bazı âlimler ise bunu münafıkların kalbinde müşriklerin durumunu büyütme şeklinde yorumlamıştır. Devamında âyetin, müminlere düşmandan değil sadece Allah'tan korkmalarının emredildiği belirtilir.

يخوفكم بأوليائه من المشركين أبي سفيان وأصحابه من قريش، لترهبوهم، وتجبنوا عنهم

Bu metinde Râzî, ayetteki kinaye/zamir kullanımıyla ilgili üç görüşü aktarır: ilk iki görüşte zamir 'evliya'ya (şeytanın dostlarına) râci iken, üçüncü görüşte 'nâs' (insanlar) lafzına râcidir. Ayrıca 'şeytan sizi korkutuyor' ifadesinin, aslında şeytanın dostlarıyla korkutması anlamına geldiği; cümlede ikinci mef'ûl ve harf-i cerrin hazfedildiği belirtilir.

تقدير الكلام : ذلكم الشيطان يخوفكم بأوليائه ، فحذف المفعول الثاني وحذف الجار

Kurtubî, ayetteki korkunun kaynağının müşrikler değil, Allah'ın dostları (evliyâsı) veya Allah'ın kendisi olduğunu belirtiyor; 'onlardan korkmayın benden korkun' ifadesini emrini terk etme konusunda Allah'tan korkma olarak açıklıyor. Bu bağlamda korku kavramını dilsel kökeninden (ürperti/haşyet) hareketle ele alıp, ehl-i işaretin bu konudaki sözlerini ve selef büyüklerinden nakledilen korku hallerine dair rivayetleri aktarıyor. Sonuçta gerçek korkanın ağlayıp göz silen değil, azaba sebep olacak şeyi terk eden kişi olduğu vurgulanıyor.

فالخائف من الله تعالى هو أن يخاف أن يعاقبه إما في الدنيا وإما في الآخرة ولهذا قيل : ليس الخائف الذي يبكي ويمسح عينيه بل الخائف الذي يترك ما يخاف أن يعذب عليه

İbn Kesîr'e göre bu ifade, şeytan vesvese verip insanları vehme düşürdüğünde müminlere Allah'a tevekkül edip O'na sığınmaları emrini içermektedir. Bu müfessire göre Allah, kendisine tevekkül edenleri şeytanın tuzaklarına karşı yeterli kılacak ve onlara yardım edecektir.

أي إذا سول لكم وأوهمكم فتوكلوا علي والجؤا إلي فإني كافيكم وناصركم عليهم كما قال تعالى

Beydâvî'ye göre müslümanlar Bedir'den Allah'ın nimeti (afiyet ve imanda sebat) ve fazlı (ticaret kazancı) ile hiçbir zarar görmeden döndüler, çünkü Bedir'e vardıklarında panayır kurup ticaret yaptılar ve kâr ettiler. 175. ayette 'şeytan' ifadesi ile ya savaştan geri kalanları korkutan İblis ya da Ebû Süfyan ve arkadaşları kastedilmektedir; ayet müminlere Allah'tan korkmanın insanlardan korkmaya tercih edilmesi gerektiğini bildirir. Metinde ayrıca savaşa katılmayanların bu nimetten mahrum kaldıkları için kınandığı belirtilir.

فإنهم لما أتوا بدرا وأوفوا بها سوقا فاتجروا وربحوا