Taberî'ye göre bu ayette geçen 'dalâl-i mübîn' ifadesi, ümmî Arapların peygamber gönderilmeden önce içinde bulundukları apaçık sapkınlık ve doğru yoldan sapma halini ifade eder. Allah, kendilerinden bir peygamber göndererek onlara ayetleri okuyup, günahlardan temizleyip (tezkiye) kitap ve hikmeti öğretmiş, bu durum onlara verilmiş büyük bir nimet (tafaddul/minnet) olarak sunulmuştur. Bu peygamberin kendi dillerinden ve kendi soylarından olması, anlayabilmeleri için özellikle önemlidir.

والمبين: الذي يبين لمن تأمله بعقله وتدبره بفهمه أنه على غير استقامة ولا هدى

Zemahşerî'ye göre 'bimekrihinne' ifadesi kadınların gıybet etmesini ve kötü sözler söylemesini ifade eder; onların Aziz'in karısının Kenanlı kölesine âşık olduğunu ve ondan nefret ettiğini söylemeleri kastedilmiştir. Gıybetin 'mekr' olarak adlandırılması, gizlilik içinde ve kişinin yokluğunda yapılmasından dolayıdır, tıpkı hilekârın hilesini gizlemesi gibi. Ayrıca bir görüşe göre kadın onlardan sırrını gizli tutmalarını istemiş, ama onlar bu sırrı ifşa etmişlerdir.

باغتيابهن وسوء قالتهن ، وقولهن : امرأة العزيز عشقت عبدها الكنعاني ومقتها ، وسمي الاغتياب مكرا لأنه في خفية وحال غيبة ، كما يخفي الماكر مكره

Bu müfessire göre âyette geçen nimet lafzının önündeki elif-lâm istiğrak ifade ettiğinden, kastedilen sadece zorunlu nimetler değil, bütün nimetlerdir. Ayrıca bu bağlamda bahsedilen nimetin, Peygamber'in gönderilmesi olduğu ve bunun tüm âlemlere yönelik bir ihsan olduğu, çünkü onun insanları Allah'ın azabından kurtarıp mükafatına ulaştırmaya çağıran biri olarak gönderildiği belirtilmiştir. Bu nimetin karşılığında kullara zikir ve şükür emredilmiştir.

أن الألف واللام يفيدان الاستغراق وثانيها : أنه ليس صرف اللفظ إلى البعض أولى من صرفه إلى الباقي

Beydâvî'ye göre bu ayet Allah'ın müminlere büyük bir lütfunu bildirmektedir: içlerinden, onlardan olan bir peygamber göndermesi. Bu peygamber onlara ayetleri okur, onları arındırır ve Kitap ile hikmeti öğretir. Bu nimet aslında tüm insanlığa yöneliktir, fakat müminlere tahsis edilmesi onların bu nimetten daha fazla yararlanmalarındandır ve gönderilişten önce apaçık bir sapıklık içinde olduklarına da işaret edilmektedir.

لقد من الله على المؤمنين أنعم على من آمن مع الرسول صلى الله عليه وسلم من قومه وتخصيصهم مع أن نعمة البعثة عامة لزيادة انتفاعهم بها

Kurtubî'ye göre ayetteki ifade, muhataplarının Hz. Muhammed'den önce apaçık bir sapıklık içinde olduklarını belirtir. Bir kısım âlime göre buradaki 'in' edatı 'mâ' (olumsuzluk) anlamındadır ve haberdeki lâm da 'illâ' manasındadır, yani 'ondan önce sapıklıktan başka bir şey içinde değildiler' demektir. Müfessir bu görüşü Kûfeli dilcilerin mezhebi olarak zikreder ve benzer bir kullanımı Bakara suresinden örnekle destekler.

وقيل : إن بمعنى ما واللام في الخبر بمعنى إلا

İbn Kesîr, elçinin insanlardan (kendi cinsinden) gönderilmesinin, insanların onunla konuşabilmesi, ona soru sorabilmesi ve onunla birlikte oturup ondan faydalanabilmesi için olduğunu belirtir. Ayrıca ayetteki 'tezkiye' kavramını, Resulün insanlara iyiliği emredip kötülükten sakındırması, böylece onların nefislerinin şirk ve cahiliye dönemindeki pislikten temizlenmesi olarak açıklar. Bunun yanında Cin suresiyle ilgili olarak, cinlerin Kur'an dinlemesine dair İbn Abbas ve İbn Mesud'dan gelen rivayetleri aktarır ve bu rivayetlerin birbiriyle nasıl uzlaştırılabileceğini tartışır.

أي يأمرهم بالمعروف وينهاهم عن المنكر لتزكو نفوسهم