Taberî, ayetteki 'el-Hakk' kelimesinin kıraatindeki ihtilafı ele alır. Cumhurun kıraatine göre bu kelime 'dîn' kelimesinin sıfatı olarak mansubdur, yani Allah onların dinlerini (cezalarını) hak olarak tam verecektir. Mücahid'in ref' ile okuyuşunu ('el-Hakk'ı Allah'ın sıfatı sayarak) nakleder ancak hüccetin icmaı sebebiyle nasb okuyuşunu doğru kabul eder.

والصواب من القراءة في ذلك عندنا ما عليه قراء الأمصار، وهو نصب الحق على إتباعه إعراب الدين لإجماع الحجة عليه

Bu müfessire göre Nur suresindeki ifk hadisesiyle ilgili ayetler, müşriklerin putlara tapması hakkında dahi kullanılmayan derecede şiddetli bir uyarı, tekrar ve tekit içermektedir; bu durum İbn Abbas'tan nakledilen bir rivayetle desteklenerek Hz. Aişe hakkındaki iftiraya dalmanın affedilmeyecek kadar büyük bir günah olarak mübalağalı şekilde nitelendirildiği belirtilmektedir. Ayrıca 'el-Hakk' kelimesinin i'rab yönleri (merfû, mecrûr, mansûb okuyuşları) ve bunların yemin/tekit anlamına delaleti ayrıca incelenmektedir.

من أذنب ذنبا ثم تاب منه قبلت توبته إلا من خاض في أمر عائشة ، وهذه منه مبالغة وتعظيم لأمر الإفك

Bu müfessire göre ayetteki 'el-Hak' isminin iki farklı yorumu vardır: bir görüşe göre Allah'ın ibadeti veya emrettiği şey hak olduğu için bu isimle anılmıştır ve 'el-Mübin' de bunu tekid eder; diğer görüşe göre 'el-Hak' Allah'ın varlığını ifade eder (zıddı batıl, yani yok olandır) ve 'el-Mübin' de kudretiyle mümkün varlıkların vücuda gelmesini ifade eder. Ayrıca ayetteki 'dinlerini' ifadesinin gerçek anlamda dinin kendisi değil, amellerinin cezası/karşılığı anlamında kullanıldığı belirtilmiştir; bu bağlamda 'dîn' kelimesi hesap anlamına da gelebilir. 'El-Hak' kelimesinin cezaya sıfat olarak nasb ile, Allah'a sıfat olarak da ref ile okunabileceği kıraat farkı zikredilmiştir.

ومنهم من قال الحق من أسماء الله تعالى ومعناه الموجود ، لأن نقيضه الباطل وهو المعدوم ، ومعنى المبين المظهر ومعناه أن بقدرته ظهر وجود الممكنات

Kurtubî bu ifadenin Allah'ın isimlerinden ikisi olduğunu belirtiyor ve bu isimleri başka yerlerde, özellikle 'el-Kitâbü'l-Esnâ' adlı eserinde zikrettiğini söylüyor. Metinde ayrıca Nur suresi 26. ayete atıf yapılarak 'el-habîsâtü li'l-habîsîn ve'l-habîsûn' ifadesine değinilmektedir.

اسمان من أسمائه سبحانه وقد ذكرناهما في غير موضع وخاصة في الكتاب الأسنى

İbn Kesîr, İbn Abbas'tan naklen 'dînehüm' kelimesinin 'hesaplarını' anlamına geldiğini, Kur'an'da geçen bu tür kullanımların hep bu manada olduğunu belirtir. Ayrıca 'el-Hakk' kelimesinin okunuşunda farklı kıraatlerin bulunduğunu, çoğunluğun bunu 'dînehüm'ün sıfatı olarak mansub okuduğunu, Mücahid'in ise merfû okuyarak Allah'ın zatına nitelik yaptığını aktarır. Bu hesabın Allah'ın vaadi, tehdidi ve adaleti olup hiçbir zulüm içermediği ifade edilir.

قال ابن عباس ( دينهم ) أي حسابهم وكل ما في القرآن دينهم أي حسابهم وكذا قال غير واحد ثم إن قراءة الجمهور بنصب ( الحق ) على أنه صفة لدينهم وقرأ مجاهد بالرفع على أنه نعت للجلالة

Beydâvî'ye göre 'muhsanât'tan kasıt iffetli kadınlar, 'gâfilât' ise kendilerine atılan iftiradan habersiz olanlardır; 'mü'minât' vasfı ise Allah ve Rasûlü'ne iman edenleri belirtir. Bu iftira, hem kadının ırzını helal saymak hem de Rasûlullah ve müminlere bir tür saldırı niteliği taşıdığı için failleri dünya ve ahirette lanetlenmiştir. Bu metne göre bazı âlimler bu hükmü tövbe etmeyen her kazif için genel sayarken, İbn Abbas'a göre bu ayet özellikle Hz. Âişe'ye iftira edenlere mahsustur ve onlar için tövbe kabul edilmez.

المحصنات العفائف. الغافلات عما قذفن به. المؤمنات بالله وبرسوله استباحة لعرضهن وطعنا في الرسول عليه الصلاة والسلام والمؤمنين كابن أبي. لعنوا في الدنيا والآخرة لما طعنوا فيهن.