Taberî'ye göre bu ayet, müminlerin Hz. Aişe hakkındaki ifk haberini hiçbir bilgiye dayanmadan ağızlarında dolaştırıp birbirlerinden rivayet etmelerini kınamaktadır. Onlar bu sözü kolay ve zararsız sanıyorlardı, oysa Allah katında bu büyük bir günahtır. 'Telakkî' fiili, kişinin bu iftirayı başkasından alıp yayması anlamındadır. Ayrıca Hz. Aişe'nin ayeti 'يلقونه' (uydurma yalan söylerler) şeklinde farklı okuduğu ve bunun 'ولق الكذب' kökünden geldiğini söylediği aktarılmıştır, ancak Taberî kendisi cumhurun kıraatini (تلقونه) tercih etmektedir.

ويعني بقوله: {تلقونه} تتلقون الإفك الذي جاءت به العصبة من أهل الإفك، فتقبلونه، ويرويه بعضكم عن بعض؛ يقال: تلقيت هذا الكلام عن فلان، بمعنى أخذته منه

Zemahşerî'ye göre 'tülkûnehû' ifadesi, iftiranın kişiler arasında ağızdan ağza dolaştırılıp aktarılmasını ifade eder; birbirlerinden alıp nakletmeleri kastedilmektedir. Ayette 'söz' kelimenin ağızla söylenmesiyle ilişkilendirilmesi, bilinen bir şeyin önce kalpte bilgi olarak bulunup dilin onu tercüme etmesi şeklindeki normal süreğe dayanır. Ancak bu ifk (iftira) olayında söz, kalpte gerçek bir bilgiye dayanmadan sırf dilde dolaşan ve ağızlarda dönen boş bir laf olarak nitelendirilmiştir.

تلقى القول وتلقنه وتلقفه . ومنه قوله تعالى : والقول لا يكون إلا بالفم ؟ قلت : معناه أن الشيء المعلوم يكون علمه في القلب ، فيترجم عنه اللسان . وهذا الإفك ليس إلا قولا يجري على ألسنتكم ويدور في أفواهكم من غير ترجمة عن علم به في القلب

Bu metne göre 'إذ تلقونه بألسنتكم' ifadesi ifk hadisesine yönelik ağır bir kınama içermektedir; iftirayı ağızdan ağza aktarmak, sanki bir sözü kabul edip başkasına tekrar iletmek gibi telakki edilmiştir. Ayrıca bu iftiranın sadece Hz. Âişe'ye değil, aynı zamanda Safvan'a, tüm müminlere, Hz. Peygamber'e ve nihayetinde Allah'ın hikmetine yönelik bir taan olduğu belirtilmiştir; bu yüzden zannedilenin aksine bu söz çok ağır bir günahtır.

وذلك لأن هذا طعن في حق عائشة التي كانت رحلة في العلم ، لقوله عليه السلام : ( خذوا ثلثي دينكم من هذه الحميراء ) وطعن في صفوان مع أنه كان رجلا بدريا ، وطعن في كافة المؤمنين لأنها أم المؤمنين

Kurtubî bu bölümde 'إذ تلقونه' ifadesindeki farklı kıraat vecihlerini (telakki/telaki, ولق kökünden okuyuşlar) aktarır ve her birinin dilsel köküne göre anlamını açıklar. Telakki kökünden okuyanlara göre mana, haberi karşılıklı alıp yaymaktır; ولق kökünden okuyana göre ise yalan söyleyip ısrar etmek veya hızlıca/hafifçe yaymak anlamına gelir. Ardından 'وتحسبونه هينا' ifadesindeki 'hayyin' (küçük/basit) kelimesini, Peygamber'in kabir azabıyla ilgili hadisindeki 'kebîr değildir' ifadesiyle karşılaştırarak, günahın Allah katında büyük olmasına rağmen sizin gözünüzde küçük görülmesi şeklinde yorumlar.

ومعنى هذه القراءة من مبالغة وإلزام وتأكيد الضمير في تحسبونه عائد على الحديث والخوض فيه والإذاعة له وهينا ) أي شيئا يسيرا لا يلحقكم فيه إثم في الوزر ( عظيم ) وهذا مثل قوله عليه السلام في حديث القبرين : إنهما ليعذبان وما يعذبان في كبير

İbn Kesîr, ifk hadisesiyle ilgili ayette geçen kelimenin okunuşunda iki kıraat naklediyor: cumhurun okuyuşu (birbirinden rivayet edip aktarma anlamında) ve Hz. Aişe'den rivayet edilen, 'yalanı sürdürme' anlamına gelen okuyuş. Ayrıca ayetin, müminlerin Ümmühâtü'l-Müminîn hakkında konuşurken bunu küçük bir mesele sandıklarını, halbuki Hz. Peygamber'in zevcesi hakkında söylenen sözün Allah katında çok büyük bir mesele olduğunu vurguladığını aktarıyor.

والقراءة الأولى أشهر وعليها الجمهور ولكن الثانية مروية عن أم المؤمنين عائشة

Beydâvî'ye göre Allah'ın dünya ve ahiretteki fazl u rahmeti olmasaydı, ifk olayına dalanlara büyük bir azap dokunurdu; bu fazl dünyada tövbe için mühlet verilmesi, ahirette ise af ve mağfiretle tecelli eder. Metne göre burada üç günah sıralanmıştır: yalanı dilleriyle almaları, bilgisizce ağızlarıyla söylemeleri ve bunu önemsiz sanmaları; oysa bu Allah katında büyüktür.

فهذه ثلاثة آثام مترتبة علق بها مس العذاب العظيم