Râzî'ye göre kazif isnadında bulunup dört şahit getirmeyenlerin 'Allah katında yalancılar' olarak nitelendirilmesi, gerçekte içlerinde doğru söylemiş olan bulunabileceği ihtimaline rağmen, Allah'ın hükmü ve şer'î hüküm açısından böyle sayılmalarındandır. Bu, ya özelde Hz. Ayşe'ye iftira edenlerin gerçekten yalancı olmasından ya da genelde şahit getirmeyen her kazifçinin, yalancı gibi cezalandırılması gerektiğinden dolayı mecazen 'yalancı' diye adlandırılmasındandır.

والجواب من وجهين : الأول : أن المراد بذلك الذين رموا عائشة خاصة وهم كانوا عند الله كاذبين الثاني : المراد فأولئك عند الله في حكم الكاذبين فإن الكاذب يجب زجره عن الكذب

Kurtubî'ye göre kazif eden kişi, delil (dört şahit) getiremediğinde şeriat hükmü ve zahir itibariyle yalancı sayılır; ancak bu Allah katındaki gerçek bilgiye göre değildir. Hadler, Allah'ın dünyada gerçeğe dair ilmine göre değil, dünyada koyduğu şer'î hükme göre uygulanır; ahiret hükmü ise gerçek bilgiye dayanır.

وهو سبحانه إنما رتب الحدود على حكمه الذي شرعه في الدنيا لا على مقتضى علمه الذي تعلق بالإنسان على ما هو عليه فإنما يبني على ذلك حكم الآخرة

İbn Kesîr'e göre iftira eden kişi, gerçekte zina etmiş olsa bile yalancı sayılır; çünkü söylemesi caiz olmayan bir şeyi haber vermiştir, bilse dahi bunu açıklamaya hakkı yoktur. Bu bağlamda selef arasında bilmedikleri şeyi Kur'an'da tefsir etmekten çekinen kimseler olduğu, Hz. Ebu Bekir'in de Allah'ın kitabında bilmediği bir şeyi söylemekten duyduğu endişeyi ifade ettiği aktarılmıştır.

فالقاذف كاذب ولو كان قد قذف من زنى في نفس الأمر لأنه أخبر بما لا يحل له الإخبار به ولو كان اخبر بما يعلم لأنه تكلف ما لا علم له به والله أعلم

Beydâvî'ye göre ayet, müminlerin ifk hadisesini işittiklerinde birbirleri hakkında hayır zannetmeleri gerektiğini bildirmekte, hitaptan gaibe dönülerek kınama pekiştirilmiş ve imanın gereğinin müminler hakkında hüsn-i zan besleyip onları kötülemekten kaçınmak olduğu vurgulanmıştır. Ayrıca 'bu apaçık bir iftiradır' sözünün, işin hakikatine muttali olan kimsenin kesin konuşması gibi söylenmesi gerektiği; dört şahit getirilmemesinin de o kişilerin Allah katında yalancı sayılmasını gerektirdiği, çünkü delilsiz iddianın Allah hükmünde yalan sayıldığı belirtilmiştir.

وإنما عدل فيه من الخطاب إلى الغيبة مبالغة في التوبيخ وإشعارا بأن الإيمان يقتضي ظن الخير بالمؤمنين والكف عن الطعن فيهم وذب الطاعنين عنهم كما يذبونهم عن أنفسهم

Bu metin, kazif (iffete iftira) suçunu işleyip had cezasına çarptırılan kişinin şahitliğinin kabul edilip edilmeyeceği konusunda nakledilen çeşitli sahabe ve tabiîn görüşlerini aktarır. Naklolunan görüşlerin çoğunluğuna göre kazif eden kişi tövbe ederse (bazı rivayetlerde had vurulmadan önce şahitlik ederse, bazılarında ise kendini yalanlarsa) şahitliği kabul edilir; İbrahim (en-Nehaî) gibi bazıları ise tövbe edip etmediğinin bilinemeyeceği gerekçesiyle bu konuda tereddüt gösterir. Zührî'den nakledilen görüşe göre imam had uygulandıktan sonra kazif edeni tövbeye davet etmeli, tövbe ederse şahitliği kabul edilmeli, aksi halde kabul edilmemelidir.

إذا تاب القاذف جلد، وجازت شهادته