Taberî, 'سخريا' kelimesinin kıraat farkını ele alır: kimileri sin harfini kesreli okuyup bunu 'alay etme' anlamına, kimileri ötreli okuyup 'köle edinme/istihdam' anlamına yorumlamıştır. Kendisi ise bu iki okuyuşun aynı anlama gelen meşhur ve bilinen iki lehçe olduğunu, aralarında anlam farkı bulunmadığını, hangisiyle okunursa okunsun doğru olduğunu belirtir.

والصواب من القول في ذلك أنهما قراءتان مشهورتان ولغتان معروفتان بمعنى واحد، قد قرأ بكل واحدة منهما علماء من القراء، فبأيتهما قرأ القارئ ذلك فمصيب.

Zemahşerî bu bölümde, muhatapların o kimselerle (mü'minlerle) alay edip meşgul olmalarının kendilerini Allah'ı anmaktan alıkoyduğunu, yani 'zikrimi unuttunuz da bu yüzden dostlarımdan korkmadınız' anlamının kastedildiğini belirtir. Ayrıca 'ennehum' kelimesinin kesre ve fetha ile okunuşlarını ele alır; kesre okunuşunda cümlenin müstenef (yeni başlayan cümle) olduğunu, fetha okunuşunda ise 'cezeytühüm' fiilinin mef'ûlü olduğunu açıklar.

وقرىء : { أنهم } بالفتح ، فالكسر استئناف ، أي : قد فازوا حيث صبروا ، فجزوا بصبرهم أحسن الجزاء . وبالفتح على أنه مفعول جزيتهم ، كقولك جزيتهم فوزهم

Kurtubî bu ayette geçen 'sıhriyyen' kelimesinin okunuşundaki (dammeli/kesreli) kıraat farklarını ele alır. Bazı dilcilere göre kesreli okuyuş sözle alay etmeyi, dammeli okuyuş ise fiilen köle gibi kullanmayı ifade eder; ancak Kisâî bunların aynı anlama gelen iki lehçe olduğunu söyler. Sonuçta müminlerle alay etmekle meşgul olmalarının onları Allah'ı zikretmekten alıkoyduğu, bu alayın uğursuzluğunun kalplerine küfrün hakim olmasına kadar uzandığı belirtilir.

قال الكسائي : هما لغتان بمعنى واحد كما يقال : عصي وعصي ولجي ولجي وحكى الثعلبي عن الكسائي والفراء الفرق الذي ذكره أبو عمرو وأن الكسر بمعنى الاستهزاء والسخرية بالقول والضم بمعنى التسخير والاستعباد بالفعل

İbn Kesîr'e göre bu ifade, kâfirlerin mü'minlerle alay etmelerinin, onların Allah'a yönelik dua ve yakarışlarına duydukları kin ve düşmanlıktan kaynaklandığını anlatmaktadır. Bu alay, mü'minlerin Allah'a olan ibadet ve amellerini unutturacak derecede onlara karşı beslenen buğzun bir sonucudur.

أي فسخرتم منهم في دعائهم إياي وتضرعهم إلي أي حملكم بغضكم على أن أنسيتم معاملتي

Beydâvî'ye göre bu ayetler, dünyada iman edip Allah'a bağışlanma ve rahmet dileyen bir grup kulun (müminler, ya da özellikle sahabe ya da Ehl-i Suffe olarak yorumlanan) durumunu anlatır. Bunlar alay konusu edilmiş, o kadar ki alay edenler bu meşguliyetleri yüzünden Allah'ı zikretmeyi unutmuş ve müminlere gülmüşlerdir; Allah ise kıyamette bu sabırları sebebiyle onları mükafatlandırıp gerçek kazananlar kılacağını bildirmektedir.

فاتخذتموهم سخريا هزؤا وقرأ نافع وحمزة والكسائي هنا وفي «ص» بالضم، وهما مصدر سخر زيدت فيهما ياء النسب للمبالغة، وعند الكوفيين المكسور بمعنى الهزء والمضموم من السخرة بمعنى الانقياد والعبودية.

Bu müfessire göre kâfirlerin müminleri 'unutmuş' gibi gösterilmesi, gerçekte unutmadıklarını, aksine onları alaya alıp Allah'a çağırmalarına rağmen bu alay meşguliyetinin unutmaya sebep olduğu şeklinde açıklanır; bu yüzden unutturma fiili mecazen onlara nispet edilmiştir. Ayrıca sorunun bilinen bir şey hakkında sorulmasının hikmeti de tartışılır; Ferrâ bunun taaccüp ve azarlama anlamı taşıyan bir istifham olduğunu belirtir.

أجاب الفراء عنه بأن قال هذا من الاستفهام الذي معناه التعجيب والتوبيخ