Verilen metin parçası son derece kısa olup yalnızca bir bağlaç harfinden ('ف') ibarettir; herhangi bir ayet yorumu, açıklama veya görüş içermemektedir. Bu nedenle metinden Taberî'nin bu ayet hakkındaki görüşünü tespit etmek mümkün değildir.

وقوله: ف

Kurtubî'ye göre bu ayette, halk bayramdan dönüp ilahlarına yapılanı görünce araştırma ve inkâr amacıyla 'Bunu ilahlarımıza kim yaptı?' dediler. 'İbrahim' kelimesinin merfû gelişinin gramer açısından birçok izahı vardır: hazfedilmiş bir mübtedanın haberi olması, nida üzere merfû olması, ya da meçhul fiilin naib-i faili olması gibi. İbn Atıyye, bu vecihlerin kastedilen anlamı tam açıklamadığını görünce, kelimenin âmillerden soyutlanarak (بغير شيء) merfû olduğu görüşünü tercih etmiştir.

واختلف الناس في وجه رفع إبراهيم فقال الزجاج : يرتفع على معنى يقال له هو إبراهيم فيكون خبر مبتدأ محذوف والجملة محكية قال : ويجوز أن يكون رفعا على النداء وضمه بناء وقام له مقام ما لم يسم فاعله

İbn Kesîr'e göre bu ifade, kavmin geri dönüp Hz. İbrahim'in putlarına yaptığı aşağılama ve hor görmeyi müşahede ettikleri anı anlatır. Bu davranış, putların ilahlık iddiasının aslında hiçbir değeri olmadığını ve onlara tapanların akıllarının zayıflığını ortaya koymaktadır.

أي حين رجعوا وشاهدوا ما فعله الخليل بأصنامهم من الإهانة والإذلال الدال على قدم إلهيتها وعلى سخافة عقول عابديها

Bu müfessire göre halk, putları kıran kişiyi 'zalimlerden' diye nitelemiştir; bu zulüm ya ilahlara (kendilerince saygıya layık varlıklara) cüretkarca saldırmaktan, ya onları parçalamada aşırı gitmekten ya da kendini helake sürüklemekten kaynaklanır. İbrahim'in adı, önce bir gencin putları kötülediğini duyduklarını söylemeleriyle dolaylı olarak zikredilir; bu üslup, işi ona nispet etmede daha beliğdir. Halk, İbrahim'in getirilmesini herkesin gözü önünde istemiştir ki hem yaptığına şahit olsunlar hem de cezalandırılmasına tanıklık etsinler.

قالوا سمعنا فتى يذكرهم يعيبهم فلعله فعله ويذكر ثاني مفعولي سمع، أو صفة ل فتى مصححة لأن يتعلق به السمع وهو أبلغ في نسبة الذكر إليه.