Bu müfessire göre ayetteki ifade, göklerde ve yerde olan hiçbir kimsenin kabirlerinden ne zaman diriltileceklerini bilemeyeceğini anlatır; münafıkların da kendi kötü hallerinin, küfür, şüphe ve yalanlamaları yüzünden Rablerini nasıl gazaplandırdıklarının farkında olmadıklarını, bu konuda bir körlük içinde bulunduklarını ifade eder.

إعلاما منه عباده المؤمنين أن المنافقين بإساءتهم إلى أنفسهم في إسخاطهم ربهم بكفرهم وشكهم وتكذيبهم غير شاعرين ولا دارين، ولكنهم على عمياء من أمرهم مقيمون

Zemahşerî bu bölümde iki ayrı konuyu ele alır: önce yapılan zararın sadece kendilerine döneceğini, Hz. Peygamber'e ulaşmayacağını belirtir ve bazılarının bu ayeti Ebu Talib hakkında yorumladığını, onun Kureyş'i Peygamber'e dokunmaktan alıkoyduğunu ama iman etmediğini aktarır. İkinci kısımda ise 'bel yeş'urûn' ifadesindeki 'idrâke ilmihim fi'l-âhirah' tabirinin tehekküm (alay) yoluyla söylendiğini, bunun aslında ahiret bilgisinin en beliğ şekilde reddi anlamına geldiğini açıklar; istifham okuyuşuna göre ise anlamın farklılaştığını belirtir.

وقيل : هو أبو طالب لأنه كان ينهى قريشا عن التعرض لرسول الله صلى الله عليه وسلم وينأى عنه ولا يؤمن به

Bu müfessire göre "muhadea" (aldatma) ifadesi iki şekilde açıklanabilir: ya münafıklar Allah'ı gerçekte aldatamayıp yalnızca kendilerini güzellikten mahrum bırakmaktadırlar, ya da çoğunluğun görüşüne göre aldatmalarının vebali dünyada kendilerine döner, çünkü Allah onların hilesinin zararını müminlerden uzaklaştırıp kendilerine yöneltir. Ayrıca metinde münafıkların Peygamber'e karşı imanı gösterip küfrü gizlediklerinden de bahsedilir.

أنه تعالى يجازيهم على ذلك ويعاقبهم عليه فلا يكونون في الحقيقة خادعين إلا أنفسهم عن الحسن

Kurtubî'ye göre münafıkların Allah'ı ve müminleri kandırma çabası aslında kendi aleyhlerine döner, çünkü hakikatte batını bilen kimseyi aldatmaya çalışan kişi ancak kendini aldatmış olur. Bu durum münafıkların Allah'ı hakkıyla tanımadıklarının delilidir, zira O'nu tanısalardı aldatılamayacağını bilirlerdi. Ayrıca 've mâ yeş'urûn' ifadesi, onların bu hile ve mekrin vebalinin kendilerine döneceğinin farkında olmadıkları şeklinde açıklanmıştır.

ودل هذا على أن المنافقين لم يعرفوا الله إذ لو عرفوه لعرفوا أنه لا يخدع وقد تقدم من قوله عليه السلام أنه قال : ( لا تخادع الله فإنه من يخادع الله يخدعه الله ونفسه يخدع لو يشعر

Bu metne göre münafıklar, küfür ve yalanlarıyla aslında kendi nefislerine kötülük etmekte, Allah'ı gazaplandırmaktadırlar; ancak bunun farkında değillerdir ve kendilerini Allah'ı ve müminleri aldattıklarını zannederler. Münafığın 'aldatması', dilinde inandığından farklısını takiyye yoluyla göstermesidir; bu da can, kan ve mal korkusundan kaynaklanır. Gerçekte bu aldatma nihayetinde kendi nefsine dönmektedir, çünkü onu azap ve gazaba sürüklemektedir.

لا تمتنع العرب أن تسمي من أعطى بلسانه غير الذي في ضميره تقية لينجو مما هو له خائف مخادعا

Beydâvî'ye göre münafıkların 'Allah ve müminleri aldatmaları' ifadesi zâhirî anlamıyla alınamaz, çünkü Allah'a hiçbir şey gizli kalmaz ve onlar zaten Allah'ı aldatmayı kastetmemişlerdir. Bu nedenle ifade ya mudâf hazfiyle Resûl'ün aldatılması anlamına gelir ya da Resûl'e muamele Allah'a muamele hükmündedir; ya da münafıkların imanı gösterip küfrü gizlemeleri, Allah'ın da onlara İslam hükümlerini uygulaması, dünyada aldatışma sûretine benzetilmiştir. Ayrıca 've mâ yahdeûne illâ enfüsehüm' ifadesinde aldatma dairesinin sonunda kendilerine döndüğü, kendi nefislerini aldattıkları belirtilir.

وخداعهم مع الله ليس على ظاهره لأنه لا تخفى عليه خافية، ولأنهم لم يقصدوا خديعته. بل المراد إما مخادعة رسوله على حذف المضاف، أو على أن معاملة الرسول معاملة الله من حيث إنه خليفته