Taberî, 'yâ benî isrâîl' hitabının Yakup soyundan gelip Hz. Peygamber'in hicret ettiği yerde bulunan Yahudi hahamlarına (ahbâr) yönelik olduğunu belirtir. Allah'ın onlara hatırlattığı nimet, atalarına peygamberler göndermesi, kitaplar indirmesi, Firavun'un zulmünden kurtarması, yeryüzünde güç vermesi, taştan su fışkırtması ve kudret helvası ile bıldırcın eti indirmesidir. 'Ahd' ise Tevrat'ta alınan, Hz. Muhammed'in nübüvvetini insanlara açıklamaları ve ona iman edip tabi olmaları yönündeki misaktır; bu ahde uyanlara cennet vaad edilmiştir.

وإنما خاطب الله جل ثناؤه بقوله: أحبار اليهود من بني إسرائيل الذين كانوا بين ظهراني مهاجر رسول الله صلى الله عليه وسلم، فنسبهم جل ذكره إلى يعقوب، كما نسب ذرية آدم إلى آدم

Bu metinde 'ğassâk' kelimesi cehennem ehlinin irininden akan şey olarak açıklanmakta; hamîm ateşiyle, ğassâk ise soğuğuyla yakan bir azap olarak nitelenmekte ve kokusunun tüm dünyaya yayılacağı derecede pis olduğu belirtilmektedir. Ayrıca Hasan'dan (r.a.) nakledilen bir görüşe göre ğassâk, mahiyetini yalnız Allah'ın bildiği bir azaptır.

والغساق بالتخفيف والتشديد : ما يغسق من صديد أهل النار ، يقال : غسقت العين ، إذا سال دمعها . وقيل : الحميم يحرق بحره ، والغساق يحرق ببرده

Bu metinde Râzî, istiâze bağlamında 'أعوذ' fiilinin dilbilgisel yapısını (muzâri fiil olarak hal ve istikbale delaleti) tartışır ve kulun kendi acziyet ve kusurunu itiraf ederek Allah'a sığınma sözünü verdiğini, buna karşılık Allah'ın da kereminden ötürü onu koruma vaadini yerine getireceğini belirtir. Ayrıca 'عهد' kavramının hem Allah'a hem de mükellefe izafe edilebileceğini, bu bağlamda ayetteki ahdin genel olarak Allah'ın emrettiği tüm teklifleri kapsadığını, bununla ilgili farklı rivayet ve görüşleri aktarır. Mu'tezile'nin sevabın Allah üzerine vacip olduğu görüşüne karşı, ehl-i sünnetin bu ayetten hareketle kulun Allah üzerinde hiçbir hakkının vacip olmadığı sonucunu çıkardığını nakleder.

وقال أصحابنا : إنه لا يجب للعبد على الله شيء ، وفي هذه الآية ما يدل على ذلك لأنه تعالى لما قدم ذكر النعم ، ثم رتب عليه الأمر بالوفاء بالعهد دل على أن تلك النعم السالفة توجب عهد العبودية

Kurtubî'ye göre metin, hitabın 'yâ kavmi' değil 'fârhebûni' şeklinde gelmesini, Musa'nın kavmiyle nesep bağı bulunmasına karşılık bu durumda böyle bir nesep bağı bulunmamasıyla açıklar. Ayrıca 'İsrail' isminin Yakub aleyhisselamın diğer adı olduğunu, bunun yabancı (acemi) bir isim olduğunu ve yedi farklı okunuş şekli bulunduğunu belirtir. 'Ahd' kelimesinin ne olduğu konusunda ise âlimler arasındaki farklı görüşleri nakleder.

ومعنى إسرائيل : عبد الله قال أبن عباس : إسرا بالعبرانية هو عبد وإيل هو الله

İbn Kesîr, ayetteki 'ahd' ve 'îfâ' kavramlarını farklı görüşlerle aktarır: Mücahid'e göre bu ahd, İsrailoğullarına verilen nimetlerdir (pınarların fışkırtılması, kudret helvası, Firavun zulmünden kurtuluş); Ebu'l-Âliye'ye göre peygamber ve kitap göndermektir. İbn Kesir'in kendi eklemesiyle bu, Hz. Musa'nın onlara hatırlattığı nimetlere benzer. Hasan el-Basrî'ye göre ahd, İslam dinine uyma emri; İbn Abbas'a göre ise Allah'ın onlardan razı olup cennete koyması anlamındadır. Ayetin devamındaki 'korkun' ifadesi ise önceki kavimlere gelen belaların hatırlatılmasıyla terğib'den terhibe bir geçiştir.

وهذا انتقال من الترغيب إلى الترهيب فدعاهم إليه بالرغبة والرهبة لعلهم يرجعون إلى الحق وإتباع الرسول صلى الله عليه وسلم والإتعاظ بالقرآن وزواجره وامتثال أوامره وتصديق أخباره

Beydâvî'ye göre 'benim size verdiğim nimeti hatırlayın' ifadesi, nimet üzerinde düşünüp şükrünü eda etmeyi kapsar; nimetin onlara tahsis edilmesi, insanın kıskanç ve hasetçi tabiatından ötürü başkasına verilen nimeti gördüğünde nankörlüğe, kendisine verileni gördüğünde ise rızaya ve şükre yönelmesindendir. Ayrıca bununla Firavun'dan kurtuluş, boğulmadan kurtuluş, buzağıya tapmanın affı gibi atalarına verilen nimetlerin ve kendilerine Hz. Muhammed dönemine yetişme nimetinin kastedilmiş olabileceği de aktarılmıştır. 'Ahdimi yerine getirin, ben de ahdinizi yerine getireyim' ifadesindeki iki ahdin farklı izafet yönleriyle (Allah'ın onlara ahdi ve onların Allah'a ahdi) yorumlanabileceği belirtilmiştir.

وتقييد النعمة بهم لأن الإنسان غيور حسود بالطبع، فإذا نظر إلى ما أنعم الله على غيره حمله الغيرة والحسد على الكفران والسخط، وإن نظر إلى ما أنعم الله به عليه حمله حب النعمة على الرضى والشكر.