Bu müfessire göre ayet, kıyamet gününde Allah'ın kâfirlerden fidye, dostluk ve şefaat kabul etmeyeceğini bildirmektedir; müminlere ise dünyadayken mallarından infak edip sadaka vererek kendileri için Allah katında karşılık hazırlamalarını emretmektedir. Metin, ayetin başında iman edenlere hitap edilmesine karşın vaîdin (tehdit ifadesinin) kâfirlere yönelik olduğunu, çünkü öncesinde iki grubun (kâfirler ve müminler) zikredildiğini açıklar. Zalimler ifadesiyle kastedilenin, Allah'ı ve resullerini inkâr eden kâfirler olduğu, onların bu cezayı kendi küfürleri sebebiyle kendi kendilerine zulmederek hak ettikleri belirtilir.

فإن قال قائل: وكيف صرف الوعيد إلى الكفار والآية مبتدأة بذكر أهل الإيمان؟ قيل له: إن الآية قد تقدمها ذكر صنفين من الناس: أحدهما أهل كفر، والآخر أهل إيمان

Bu metinde Râzî, ayetteki infak emrinin kapsamı (zekât mı yoksa tüm infak türleri mi, ya da cihad infakı mı olduğu), ez-zevac lafzının benzerler/aynı küfür fırkasından kimseler anlamına gelip gelmediği ve zalimlerin kimler olduğu gibi çeşitli ihtilaflı meseleleri sırasıyla nakletmektedir. Ayrıca infak edilecek malın helal rızıktan olması gerektiği, Mu'tezile'nin büyük günah-vaîd ilişkisine dair görüşleri ve şefaatin kafirlere değil facirlere (günahkâr müminlere) has olabileceği tartışılmaktadır. Metin tek bir görüşü kesinleştirmek yerine farklı ekollerin (Hasan el-Basrî, Ekseriyet, Ebu Bekir el-Esamm, Kâdî/Mu'tezile, Kaffâl) yorumlarını yan yana sunmaktadır.

فقال الحسن : هذا الأمر مختص بالزكاة ، قال لأن قوله : كالوعد والوعيد لا يتوجه إلا على الواجب وقال الأكثرون : هذا الأمر يتناول الواجب والمندوب ، وليس في الآية وعيد

Bu müfessire göre metindeki ifade, öncesindeki cümleden ayrı, yeni bir cümle başlangıcıdır ('ibtidâ-i sânî'). Buna göre '(hüm)' zamiri Müslümanlar için değil, Yahudiler ve Hristiyanlar için kullanılmıştır; yani söz konusu vasıf o gruba atfedilmektedir.

ابتداء ( هم ) ابتداء ثان للمسلمين و أي اليهود والنصارى

İbn Kesîr'e göre 'o gün' ifadesi kıyamet gününü işaret eder ve cümle, haberde hasr (sınırlama) ihtiva eden mübteda konumundadır; yani Allah'a o gün kâfir olarak gelen kimseden daha zalim biri yoktur. Ayrıca Atâ b. Dînâr'dan nakledilen bir sözle, Allah'ın 'zalimler kâfirlerdir' değil de başka bir ifade kullanmasının önemine dikkat çekilmektedir.

يعني يوم القيامة مبتدأ محصور في خبره أي ولا ظالم أظلم ممن وافى الله يومئذ كافرا وقد روى ابن أبي حاتم عن عطاء بن دينار أنه قال الحمد لله الذي قال ولم يقل والظالمون هم الكافرون

Beydâvî'ye göre bu ayet, Allah'ın rızık olarak verdiklerinden infak edilmesini emrettiği malın, kıyamet günü gelmeden önce verilmesi gerektiğini bildirir; çünkü o gün ne alışveriş ne dostluk yardımı ne de şefaat, kişiyi ihmal ettiği şeyi telafi etmekten ve azaptan kurtarmaktan fayda vermeyecektir. Ayrıca ayetin sonunda geçen 'kâfirûn' kelimesinin zekâtı terk eden zalimler için kullanılmasının, onları şiddetle tehdit etmek ve zekâtı terk etmenin kâfirlik sıfatlarından biri olduğunu bildirmek amacıyla olduğunu belirtir.

وإنما رفعت ثلاثتها مع قصد التعميم لأنها في التقدير جواب: هل فيه بيع؟ أو خلة؟ أو شفاعة؟ وقد فتحها ابن كثير وأبو عمرو ويعقوب على الأصل.