Taberî, vasiyette 'cenef' ve 'ism' kavramları ile 'fe-asleha beynehüm' ifadesinin tefsirinde müfessirler arasındaki farklı görüşleri nakleder: kimileri bunu ölüm anında hazır bulunanın vasiyet edeni adalete yönlendirmesi olarak, kimileri vasi veya velinin haksız vasiyeti hakka döndürmesi olarak, kimileri de mirasçılar arasında ayrım yapan kişiye müdahale olarak açıklamıştır. Cenef kelimesinin 'hata', ism kelimesinin ise 'kasıt/taammüd' anlamına geldiği görüşü de nakledilmiştir. Taberî kendi tercihini bu pasajda açıkça belirtmemiş, çeşitli tabiîn görüşlerini sıralamıştır.

وقال بعضهم: بل معنى ذلك: في عطيته عند حضور أجله بعض ورثته دون بعض، فلا إثم على من أصلح بينهم، يعني بين الورثة

Bu müfessire göre 'fe men hâfe' ifadesindeki hüküm, vasiyette bulunan kişinin ölümünden sonra vasiyetinde bir eğilme (cenef) veya günah görülmesi halinde, araya giren kişinin bunu düzeltmesinin caiz olduğunu bildirir. Vasiyeti düzeltme yetkisine sahip olan bu kişinin vasi, şahit, veli veya iyiliği emreden herhangi biri olabileceği belirtilir. Ayrıca 'havf' kelimesinin burada 'ilim' anlamında kullanıldığı, İbn Abbas, Katade ve Rebî'in bu görüşte olduğu aktarılır.

القول الثاني : في تفسير قوله تعالى : { فمن خاف } أي فمن علم والخوف والخشية يستعملان بمعنى العلم وذلك لأن الخوف عبارة عن حالة مخصوصة متولدة من ظن مخصوص وبين العلم وبين الظن مشابهة في أمور كثيرة فلهذا صح إطلاق اسم كل واحد منهما على الآخر

Kurtubî bu bölümde, ölüm anında yapılan sadakanın hayatta ve sağlıklıyken yapılan sadakadan daha az faziletli olduğunu, vasiyette haksızlık yapmayanın bunun terk ettiği zekâta kefaret olacağını, vasiyette zulüm/haksızlık yapmanın ise büyük günahlardan sayıldığını hadislerle temellendirir. Ayrıca Hz. Peygamber'in, ölürken malının tamamını oluşturan altı kölesini azat eden bir sahâbîye kızdığını ve bu davranışın vasiyette haksızlık örneği olduğunu nakleder.

لا خلاف أن الصدقة في حال الحياة والصحة أفضل منها عند الموت لقوله عليه السلام وقد شئل : أي الصدقة أفضل فقال : ( أن تصدق وأنت صحيح شحيح

İbn Kesîr'e göre 'cenef' kelimesi hata anlamındadır ve bu, mirasçılardan birine vasiyet yoluyla haksız fazla pay verilmesi gibi her türlü hatayı kapsar; bu, farkında olmadan şefkat sebebiyle veya bilerek günahkarca yapılabilir. Bu durumda vasiyeti düzenleyen/uygulayan kişinin (musî ileyh), meseleyi şer'i esaslara göre düzeltmesi ve ölünün vasiyetine en yakın ve en uygun şekilde adaletle tasarrufta bulunması caizdir; bu düzeltme ve uzlaştırma, vasiyeti değiştirme (tebdil) sayılmaz.

فللوصي والحالة هذه أن يصلح القضية وبعدل في الوصية على الوجه الشرعي ويعدل عن الذي أوصى به الميت إلى ما هو أقرب الأشياء إليه وأشبه الأمور به جمعا بين مقصود الموصي والطريق الشرعي وهذا الإصلاح والتوفيق ليس من التبديل في شيء

Beydâvî'ye göre 181. ayette vasiyeti işiten şahit veya vasilerin onu değiştirmesi durumunda günah, değiştirenlere aittir; vasiyet edenin kendisine değil. 182. ayette ise vasiyet edenin haksız bir eğilim (cenef) veya bilerek günah işleme ihtimalinden korkan kişinin araya girip tarafları uzlaştırması durumunda üzerine günah olmadığı belirtilir; çünkü bu, batıl bir değişikliği hakka çevirmektir ve ilk durumdaki (haksız) değiştirmeden farklıdır.

لأنه تبديل باطل إلى حق بخلاف الأول