Taberî'ye göre bu ayet, Allah'ın çocuk edinmesinin O'nun zatına yakışmayacağını, bu tür bir şeyin O'nun için mümkün olmayacağını ifade eder. Çünkü çocuk edinme, şehvete yenilen ve lezzetlerin zorlamasıyla kadınlarla birleşmeye ihtiyaç duyan mahlûkatın işidir; oysa Allah yarattıklarına benzemekten münezzehtir.

وما يصلح لله أن يتخذ ولدا، لأنه ليس، كالخلق الذين تغلبهم الشهوات، وتضطرهم اللذات إلى جماع الإناث، ولا ولد يحدث إلا من أنثى، والله يتعالى عن أن يكون كخلقه

Bu metinde Kurtubî öncelikle 'veled' kelimesinin kıraat farklarını (ve-len/velede, fetha ve damme okunuşlarını) ve bunların lehçelere göre değişen anlamlarını dilbilimsel açıdan ele alır. Sonrasında ayetin asıl anlamına geçerek Allah'ın zatından çocuk edinmeyi nefyettiğini, çünkü 'veled' kavramının cinsiyet (aynı türden olma) ve sonradan olma (hudûs) gerektirdiğini belirtir. Bu nedenle çocuk sahibi olmanın Allah'a yakışmayacağını ve O'nun hakkında caiz olmadığını çünkü çocuğun ancak bir baba ve asıldan var olabileceğini, Allah'ın bundan münezzeh olduğunu ifade eder.

نفي عن نفسه سبحانه وتعالى الولد لأن الولد يقتضى الجنسية والحدوث على ما بيناه في البقرة أي لا يليق به ذلك ولا يوصف به ولا يجوز في حقه لأنه لا يكون ولد إلا من والد يكون له والد وأصل والله سبحانه يتعالى عن ذلك ويتقدس

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Allah için evlat sahibi olmanın O'nun celâline ve azametine yakışmayacağını, çünkü bütün mahlukatın O'nun kulu/kölesi olduğunu, dolayısıyla hiçbir yaratılmışın O'na eş/benzer (küfv) olamayacağını ifade eder.

أي لا يصلح له ولا يليق به لجلاله وعظمته لأنه لا كفء له من خلقه لأن جميع الخلائق عبيد له

Beydâvî'ye göre 'أن دعوا للرحمن ولدا' ifadesi dilbilimsel açıdan farklı i'rab (nasb, cer, ref') ihtimallerini taşır ve 'دعا' fiili burada 'isimlendirmek' veya 'nispet etmek' anlamında yorumlanabilir. Bir sonraki ayette ise Rahmân'a çocuk yakıştırmanın O'nun zatına yakışmayacağı belirtilir; çünkü Rahmân bütün nimetlerin kaynağı olduğundan, nimet verilenlerden herhangi biriyle aynı cinsten olması imkânsızdır.

ولا يليق به اتخاذ الولد