Taberî'ye göre metindeki '{أن دعوا}' ifadesi, Allah'a çocuk isnat etmeleri, O'na veled yakıştırmaları anlamına gelmektedir. Bu yorumu desteklemek için Arap şiirinden şahit beyitler zikredilmiştir.

يعني بقوله: {أن دعوا} أن جعلوا له ولدا، كما قال الشاعر

Verilen metin parçası son derece kısa olup yalnızca 'وقال تعالى' (Allah Teâlâ buyurdu ki) ifadesinden ibarettir; bu bir giriş formülüdür ve devamında gelmesi beklenen ayet açıklaması veya rivayet metinde bulunmamaktadır. Dolayısıyla bu parçadan İbn Kesîr'in ayet hakkındaki asıl görüşünü tespit etmek mümkün değildir.

وقال تعالى

Beydâvî'ye göre 'أن دعوا' ifadesi dilbilimsel olarak farklı i'rab ihtimallerine açıktır; nasb, cer ve ref okumaları ayrı gramatik açıklamalarla mümkündür. 'وما ينبغي' ayetiyle ilgili olarak ise, Allah'a çocuk edinmenin O'na yakışmayacağı ve bunun imkânsız olduğu; ayrıca hükmün 'Rahmân' vasfıyla zikredilmesinin, O'ndan başka her şeyin nimet ve kendisine nimet verilen olduğuna, dolayısıyla nimetlerin kaynağı olan Zat'a hiçbir şeyin cins/benzer olamayacağına işaret ettiği belirtilmektedir.

ولعل ترتيب الحكم بصفة الرحمانية للإشعار بأن كل ما عداه نعمة ومنعم عليه فلا يجانس من هو مبدأ النعم كلها ومولي أصولها وفروعها، فكيف يمكن أن يتخذه ولدا

Kurtubî, 'ولده/وولده' kelimesinin farklı kıraatlerini aktarır; İbn Kesîr, Mücahid, Humeyd, Ebû Amr ve Yakub'un Nuh suresinde vav ve lamın fethasıyla okuduğunu, diğerlerinin ise tüm yerlerde bu şekilde okuduğunu belirtir. Bunun 'العرب/العرب' ve 'العجم/العجم' örneklerinde olduğu gibi iki ayrı lehçe olduğunu, kimi Arapların 'ولد' ile çoğulu, 'ولد' ile tekili kastettiğini açıklar. Ayrıca Ebû Ubeyde'nin 'ولد' ile 'ولد' arasında ehil-çocuk ayrımı yaptığı görüşünü, Ebû Cafer (Nehhâs) bunu dil ehlinden hiç kimsenin bilmediği reddedilmiş bir görüş olarak nitelendirir.

وهما لغتان مثل العرب والعرب والعجم والعجم