Taberî, 'el-ahserîne a'mâlâ' ifadesinin kimlere işaret ettiği konusunda müfessirler arasındaki ihtilafı nakleder: bir grup bunun rahip ve keşişler olduğunu söylerken, başka bir grup Ehl-i Kitab'ın tümü (Yahudi ve Hristiyanlar) olduğunu, bir başka rivayet ise Ali b. Ebî Tâlib'in bunu Haricîlere (ehl-i Harûrâ) yorduğunu nakleder. Taberî kendi tercihinde ise ayetin genel bir kapsamla, kendi ameli kendisini doğru yolda zannettiren ama Allah'a itaat ettiğini düşünürken aslında O'nu kızdıran ve iman ehlinin yolundan sapan herkesi -rahipler, şemmâsîler ve benzeri sapkınlıkta ictihad eden kimseleri- kapsadığını belirtir.

والصواب من القول في ذلك عندنا، أن يقال: إن الله عز وجل عنى بقوله: كل عامل عملا يحسبه فيه مصيبا، وأنه لله بفعله ذلك مطيع مرض، وهو بفعله ذلك لله مسخط، وعن طريق أهل الإيمان به جائر كالرهابنة والشمامسة وأمثالهم من أهل الاجتهاد في ضلالتهم

Zemahşerî'ye göre '(تسعا)' ifadesi önceki bilgiye dayanılarak dokuz yıl anlamındadır ve buna dair farklı kıraatler mevcuttur. Ardından âyetin, Allah'ın göklerde ve yerde gizli olan her şeyi, oradaki halkın hallerini ve başka şeyleri tek başına bildiğine dair O'na has bir vasfı zikrettiğini belirtir. Bu bilginin, işitilen ve görülenleri idrak etmede taaccübü gerektirecek şekilde ifade edildiğini, çünkü O'nun idrakinin işiten ve görenlerin idrak sınırlarının dışında olduğunu, en küçük ve en ince şeyleri de en büyük ve en yoğun cisimleri idrak ettiği gibi idrak ettiğini, gizli olanları da açık olanlar gibi bildiğini açıklar.

ثم ذكر اختصاصه بما غاب في السموات والأرض وخفي فيها من أحوال أهلها ومن غيرها وأنه هو وحده العالم به ، وجاء بما دل على التعجب من إدراكه المسموعات والمبصرات

Verilen metin, ayetin sadece bir başlık/atıf ifadesinden ('el-Kehf: 103' ve 'Üçüncü Mesele' başlığından) ibarettir; içerik gelmediği için Râzî'nin bu ayete dair somut bir görüşü bu parça içinde yer almamaktadır.

( الكهف : 103 ) . المسألة الثالثة : قوله :

Bu metinde ayetin, Allah'a değil de başkalarına ibadet eden kâfirleri kastettiği belirtilir; ayetin manasının tevbih (azarlama) olduğu, yani bu kişilere yarın çabalarının ve umutlarının boşa çıkacağının, amelce en çok hüsrana uğrayanların bunlar olacağının söylendiği aktarılır. Ayrıca ayette, insanlardan bazılarının kendini iyi yaptığını zannederek bir amel işlediği ama çabasının boşa gittiği durumların bulunduğuna dair bir delil olduğu belirtilir; ameli boşa çıkaran şeyin ya itikad bozukluğu ya da riya olduğu, burada kastedilenin ise küfür olduğu ifade edilir.

والآية معناها التوبيخ أي قل لهؤلاء الكفرة الذين عبدوا غيري : يخيب سعيهم وآمالهم غدا فهم الأخسرون أعمالا

İbn Kesîr, ayetin belirli bir gruba (Hâricîler, Yahudiler veya Hristiyanlar) has kılınmasını reddeder; bu görüşlerin ayetin kapsamına dahil olabileceğini ama ayetin özellikle onlar için inmediğini belirtir. Ayetin Mekkî olduğunu, Yahudi-Hristiyan hitabından ve Hâricîlerin ortaya çıkışından önce nazil olduğunu vurgulayarak, ayetin daha genel bir anlam taşıdığını savunur. Buna göre ayet, yanlış bir yol üzere Allah'a ibadet edip kendini haklı ve amelini kabul edilmiş sanan ama aslında hata içinde olan herkesi kapsar.

ومعنى هذا عن علي رضي الله عنه أن هذه الآية الكريمة تشمل الحرورية كما تشمل اليهود والنصارى وغيرهم لا أنها نزلت في هؤلاء على الخصوص ولا هؤلاء بل هي أعم من هذا فإن هذه الآية مكية قبل خطاب اليهود والنصارى وقبل وجود الخوارج بالكلية

Beydâvî'ye göre 'ahserîne a'mâlâ' ifadesindeki 'a'mâlâ' kelimesi temyiz olarak mansubdur ve çoğul gelmesi, ism-i fâil olması veya amellerinin çeşitliliğinden dolayıdır. Ayet, dünyada çalışmaları kâfirlik ve kendini beğenmişlik (ucb) sebebiyle boşa çıkan ve hem dünyasını hem ahiretini kaybeden kimseleri -rahiplere benzer şekilde- anlatır; bunlar kendilerini haklı sanarak amellerini iyi zannederler.

الذين ضل سعيهم في الحياة الدنيا ضاع وبطل لكفرهم وعجبهم كالرهابنة فإنهم خسروا دنياهم وأخراهم