Taberî, 'ed-dâr'ın âhiret anlamına geldiğini ve 'dâru'l-âhira' terkibinde muzâf ile muzâfun ileyhin aynı şeye işaret ettiğini, isim ve lafızların farklılığı sebebiyle böyle bir izafetin caiz olduğunu belirtir. Ayrıca ayeti, müşriklerin geçmiş kavimlerin başına gelen helak olaylarını görüp ibret almaları gerektiği, çünkü Allah'ın onlara verdiği cezanın aynısının bu müşrikleri de tehdit ettiği şeklinde açıklar. Âhiret yurdunun dünyadakinden daha hayırlı olduğu, oradaki Allah'ın ikramının dünyadaki ikramdan daha büyük olduğu ifade edilir.

وأضيفت الدار إلى الآخرة، وهي الآخرة، لاختلاف لفظهما، كما قيل: وقد بينا ذلك فيما مضى وإنما عنى بالدعوة الحق: توحيد الله، وشهادة أن لا إله إلا الله.

Bu müfessire göre ayet, Allah'ın peygamber gönderme âdetinin yaratılışın başlangıcından itibaren sadece insanlardan olduğunu, meleklerden veya kadınlardan peygamber göndermediğini bildirir. Ayrıca Hz. Zekeriyya'ya Cebrail'in gönderilmesi hususunda bunun ona bir keramet, İsa aleyhisselam için bir irhâs (öncü hazırlık), yahut Zekeriyya için bir mucize olabileceğine dair farklı görüşler nakledilir. Bazı âlimler bunun nefs-i revh ve ilham yoluyla gerçekleştiğini söylemiştir.

وإذا كان كذلك كان إرسال جبريل عليه السلام إليها إما أن يكون كرامة لها ، وهو مذهب من يجوز كرامات الأولياء ، أو إرهاصا لعيسى عليه السلام ، وذلك جائز عندنا ، وعند الكعبي من المعتزلة ، أو معجزة لزكرياء عليه السلام ، وهو قول جمهور المعتزلة

Bu müfessire göre ayette geçen kâfirler/inkarcılar, Hz. Peygamber'i yalanlayan müşrikleri ifade eder ve cinlerin de bu konuda insanlara tabi olduğu bilinen bir husustur. İbn Abbas'ın 'gökyüzü ehlinden değildirler' şeklindeki görüşü de aynı ayetle desteklenir; yeryüzünde geçmiş milletlerin peygamberleri yalanlamaları sonucu Allah'ın onları nasıl helak ettiği anlatılmaktadır. Müminler için ise dünyada olduğu gibi ahirette de kurtuluşun yazıldığı, bunun dünyadan çok daha hayırlı olduğu belirtilir.

وهذا القول من ابن عباس يتعضد بقوله تعالى يعني هؤلاء المكذبين لك يا محمد في الأرض أي من الأمم المكذبة للرسل كيف دمر الله عليهم وللكافرين أمثالها

Zemahşerî bu ayette geçen istib'âd/istihza tavrının müminleri ve onların mükâfatını konu edindiğini, bunun kâfirleri kızdırmak (iğazelerini sağlamak) amacıyla olduğunu belirtir. Ayrıca ayetin sonundaki ifadenin te ve ye harfiyle okunuşuna dair bir kıraat farkına da işaret eder.

وإنما أفحم المؤمنون وثوابهم ليغاظوا

Kurtubî'ye göre bu ayet, elçilerin melek değil de insanlardan seçilmesine itiraz edenlere reddiye niteliğindedir; Allah peygamberleri hep şehir/medeniyet ehlinden olan erkeklerden göndermiştir, çünkü bedevîlerde kabalık ve sertlik ağır basar, şehir ehli ise daha akıllı, daha yumuşak huylu ve daha bilgilidir. Ayrıca elçinin kadın veya cin değil, insan (âdemî) ve şehirli (medenî) bir erkek olması gerektiği ilim ehlinin görüşü olarak nakledilir.

وقال العلماء : من شرط الرسول أن يكون رجلا آدميا مدنيا

Beydâvî'ye göre ayetteki 'erkeklerden' ifadesi, kendilerine vahiy gönderilenlerin insan olduğunu ve meleklerden veya kadınlardan peygamber gönderilmediğini belirtir. Ayrıca 'şehir halkından' kaydı, şehirlilerin bedevilerden daha bilgili ve akıllı olmalarına bağlanır. Yeryüzünde gezip öncekilerin sonunu görmek, hem peygamberleri yalanlayanlara karşı bir uyarı hem de dünyaya düşkün olanların bu düşkünlükten vazgeçmesi için bir çağrı olarak okunur.

من أهل القرى لأن أهلها أعلم وأحلم من أهل البدو