Bu müfessire göre ayette Hz. Peygamber'e 'bu benim yolumdur' dedirtilmektedir; bu yol, Allah'ın birlenmesine ve O'na ihlasla ibadete çağırma, put ve tanrılardan yüz çevirme, Allah'a itaat edip isyandan kaçınma davetidir. Peygamber'e tabi olanların da bu aynı yola, basiret üzere ve onu tasdik ederek davet etmesi gerektiği belirtilmektedir.

يقول تعالى ذكره لنبيه محمد صلى الله عليه وسلم: {قل} يا محمد {هذه} الدعوة التي أدعو إليها، والطريقة التي أنا عليها من الدعاء إلى توحيد الله وإخلاص العبادة له دون الآلهة والأوثان

Zemahşerî'ye göre 'sebîlî' ifadesindeki yol, iman ve tevhide davet yoludur; Peygamber bu yola bizzat davet eder, ona tabi olanlar da aynı davete katılır. 'Ben' zamiri ya mübteda olup haber mahzuf, ya da 'ed'û' fiilinden hal olarak îrab edilebilir; ayrıca Allah'ın şirk koşanların iddialarından ve O'na karşı cüretlerinden uzak (münezzeh) olduğu belirtilir.

هذه السبيل التي هي الدعوة إلى الإيمان والتوحيد سبيلي . والسبيل والطريق : يذكران ويؤنثان

Bu metinde Râzî, âyetteki ifadenin Kur'an'a işaret ettiği görüşünü nakleder; Allah'ın mü'min cinlerin sözünü hikâye ettiği gibi burada da mü'min insanların sözünü hikâye ettiğini belirtenlerin görüşüne yer verir. Ayrıca 'sübhân' kelimesinin dil ehline göre tesbih için özel bir isim (alem) olduğu belirtilir.

سبحان اسم علم للتسبيح ، وقد ذكرنا ذلك في تفسير قوله تعالى

Kurtubî'ye göre ayetteki 'سبيلي' ifadesi Hz. Peygamber'in yolu, sünneti ve metodudur; bazı müfessirler bunu 'davetim' veya 'dinim' olarak açıklamıştır, ancak anlam birdir: üzerinde bulunduğu ve insanları kendisine çağırdığı, basiret ve kesin bilgi üzere olan yoldur. 'أنا' kelimesi zamir üzerine gelen bir tekid, 'سبحان الله' ifadesi Allah'ı tenzih, 'تعالى' ise O'nun celal ve azametine yaraşır şekilde takdis ve tazimi ifade eder.

قل يا محمد هذه طريقي وسنتي ومنهاجي قاله بن زيد : وقال الربيع : دعوتي مقاتل : ديني والمعنى واحد أي الذي أنا عليه وأدعو إليه

Bu metinde İbn Kesîr, ayetin Hz. Peygamber'e ehl-i kitap ve müşrikler dahil bütün insanları kendi yoluna, dinine ve şeriatına davet etmesini emrettiğini belirtir. Ardından 'sübhânallah' ifadesinin, Allah'ın şirkten, ortaktan, benzerden, evlattan, babadan, eşten, vezirden ve müşavirden münezzeh olduğunu ifade ettiğini açıklar.

أي وأنزه الله وأجله وأعظمه وأقدسه عن أن يكون له شريك أو نظير أو عديل أو نديد أو ولد أو والد أو صاحبة أو وزير أو مشير

Beydâvî'ye göre çoğu insan Allah'ın varlığını ve yaratıcılığını kabul etse de, başkasına ibadet etmek, din adamlarını rabler edinmek, Allah'a evlat nispet etmek, nur-zulmet düalizmi veya sebeplere bel bağlamak gibi şirk unsurları taşıdıkları için gerçek anlamda mümin olmazlar. Ayrıca ayetin Mekke müşrikleri, münafıklar veya ehl-i kitap hakkında olduğuna dair farklı görüşler nakledilmiştir. 'Sebîlî' ifadesi ise tevhide davet ve ahirete hazırlık olarak açıklanmış, 'basîret' de açık ve kör olmayan delil/hüccet olarak yorumlanmıştır.

وما يؤمن أكثرهم بالله في إقرارهم بوجوده وخالقيته. إلا وهم مشركون بعبادة غيره أو باتخاذ الأحبار أربابا. ونسبة التبني إليه تعالى، أو القول بالنور والظلمة أو النظر إلى الأسباب ونحو ذلك. وقيل الآية في مشركي مكة، وقيل في المنافقين. وقيل في أهل الكتاب.