Bu müfessire göre, Allah'ın kendilerine verdiği nimetlere karşılık insanların O'na şirk koşmaları ve haram kılınmamış rızıkları haram sayarak Allah'a yalan iftira etmeleri anlatılmaktadır. Bu kimseler, kıyamet gününde bu yalanlarının hesabını sormayacağını mı zannetmektedirler; oysa onları bekleyen şey ateşe atılıp orada ebedî kalmalarıdır. Ayrıca insanların çoğu, Allah'ın kendilerine verdiği bu ve diğer nimetlere şükretmemektedir.

وما ظن هؤلاء الذين يتخرصون على الله الكذب فيضيفون إليه تحريم ما لم يحرمه عليهم من الأرزاق، والأقوات التي جعلها الله لهم غذاء، أن الله فاعل بهم يوم القيامة بكذبهم وفريتهم عليه، أيحسبون أنه يصفح عنهم ويغفر؟ كلا بل يصليهم سعيرا خالدين فيها أبدا

Bu ayetteki soru sorma formatı gerçek bir bilgi talebi değildir; asıl amaç Allah'a iftira edenlerin tehdidini büyütmek ve vurgulamaktır. Râzî ayrıca İsa b. Ömer'in kıraatine göre 'ظن' kelimesinin fiil olarak okunabileceğini, bunun kıyamet günü zanlarının olacağı anlamına geldiğini belirtir. Kıyamet olayları gelecekte olmakla birlikte hikmet açısından gerçekleşmesi kesin (vacip) olduğundan Allah bunları geçmiş zaman sigasıyla ifade etmiştir.

وهذا وإن كان في صورة الاستعلام فالمراد منه تعظيم وعيد من يفتري على الله . وقرأ عيسى بن عمر { وما ظن } على لفظ الفعل ومعناه أي ظن ظنوه يوم القيامة

Kurtubî bu ayette geçen 'yevm' kelimesinin zarf olarak veya 'zann' fiiline bağlı mansup bir kelime olarak nasp edildiğini açıklar. Ayetin anlamı, Allah'ın kendilerine bahşettiği nimetler ve lütuflar sebebiyle onları hesaba çekmeyeceğini zannedip zannetmedikleri sorusudur.

يوم منصوب على الظرف أو بالظن نحو ما ظنك زيدا والمعنى : أيحسبون أن الله لا يؤاخذهم به فضله ونعمه

İbn Kesîr'e göre bu ayet, insanların Allah'ın kendilerine verdiği nimetleri haram kılıp kendi üzerlerine daralttıklarını, bazı şeyleri helal bazılarını haram sayarak dini kısımlara ayırdıklarını anlatır. Bu durumun müşriklerin kendileri için koydukları şeriatlarda ve Ehl-i Kitab'ın dinlerinde ortaya çıkardıkları bid'atlerde gerçekleştiğini belirtir.

بل يحرمون ما أنعم الله به عليهم ويضيقون على أنفسهم فيجعلون بعضا حلالا وبعضا حراما وهذا قد وقع فيه المشركون فيما شرعوه لأنفسهم وأهل الكتاب فيما ابتدعوه في دينهم

Beydâvî'ye göre bu ayet, Allah'ın verdiği rızıklardan bir kısmını haram bir kısmını helal saymalarını kınamaktadır; onlara bu tahsisi Allah'ın mı emrettiği yoksa bunu Allah'a iftira ederek kendilerinin mi uydurduğu sorulmaktadır. Devamındaki ayette ise Allah'a yalan iftira edenlerin kıyamet günü karşılaşacakları cezayı hiç düşünmedikleri, oysa Allah'ın akıl vermek, peygamber göndermek ve kitap indirmekle insanlara büyük lütufta bulunduğu, fakat çoklarının bu nimete şükretmediği belirtilmektedir.

وفي إبهام الوعيد تهديد عظيم