Bu metin, ayette geçen 'men' (kim/kimler) kelimesine bağlı fiillerin bazen çoğul bazen tekil kullanılmasının dilbilimsel bir izahını yapar; ardından bunu ayetin anlamına bağlayarak, Allah'ın kulaklarından işitme, gözlerinden görme ve kalplerinden idrak yeteneğini aldığı müşriklerin Peygamber'in sözünü anlayamayacağını, imana hidayetin ancak Allah'ın elinde olduğunu belirtir.

فجمع مرة مع من الفعل لمعناه، ووحد أخرى معه الفعل؛ لأنه في لفظ الواحد، كما قال الشاعر

Zemahşerî'ye göre bu ayet, insanlardan bir kısmının Kur'an okunduğunda dinlediği ama kavrayıp kabul etmediğini, bir kısmının da Peygamber'i görüp nübüvvet delillerini müşahede ettiği halde inanmadığını anlatır. Devamında Allah, Peygamber'in sağırlara işittirmeye veya körlere yol göstermeye güç yetiremeyeceğini, özellikle akılsızlıkla birleşen sağırlık ile basiretsizlikle birleşen körlüğün iyileşme umudunu tamamen ortadan kaldırdığını bildirir. Bu, kalp körlüğü ve akıl yoksunluğu birleşen kimselerin iman etmelerinden ümit kesildiğini ifade eden bir temsildir.

أتطمع أنك تقدر على إسماع الصم ولو انضم إلى صممهم عدم عقولهم ؛ لأن الأصم العاقل ربما تفرس واستدل إذا وقع في صماخه دوي الصوت ، فإذا اجتمع سلب السمع والعقل جميعا فقد تم الأمر

Kurtubî, bu ayette kastedilenin insanların zâhirî işitmeleri değil, hakkı ve Kur'an'ı gerçek anlamda kavramayan kalpleri olduğunu belirtir. Sağırlar gibi tasvir edilmeleri, kalplerinin mühürlenmiş ve üzerine damga vurulmuş olmasından kaynaklanır. Bu nedenle Allah'ın hidayeti işitmekten sağır kıldığı kimseyi hidayete iletmenin mümkün olmadığını ifade eder.

يريد بظواهرهم وقلوبهم لا تعي شيئا مما يقوله من الحق ويتلوه من القرآن ولهذا قال : أي لا تسمع فظاهره الاستفهام ومعناه النفي وجعلهم كالصم للختم على قلوبهم والطبع عليها أي لا تقدر على هداية من أصمه الله عن سماع الهدى

İbn Kesîr'e göre bu ayette kastedilen, Peygamber'in sözünün güzel ve etkileyici olması, Kur'an ve hadislerin kalpler, dinler ve bedenler için faydalı olmasıdır; ancak bu güzel tebliğ tek başına yeterli değildir çünkü hidayet vermek Peygamber'in veya insanların elinde değildir. Sağır olan bir kimseye işittirmenin imkansız olması gibi, Allah'ın dilemesi olmadan bu kişilere hidayet vermek de mümkün değildir.

ولكن ليس ذلك إليك ولا إليهم فإنك لا تقدر على إسماع الأصم وهو الأطرش فكذلك لا تقدر على هداية هؤلاء إلا أن يشاءالله

Beydâvî bu ayette Kur'an dinlemelerinin ve Peygamber'i görmelerinin gerçek işitme ve görme (idrak) olmadığını belirtir; onlar sağır ve kör gibidir çünkü işitme ve görmenin hakikati, anlamı akılla kavrayıp ibret almaktır, salt sesleri veya görüntüleri algılamak değildir. Onların akılları vehim ve taklit tarafından bozulduğu için hüküm ve ince manaları anlayamamışlar, bu yüzden kendilerine okunan sözlerden hayvanların bir çobanın sesinden yararlandığı kadar yararlanmışlardır. Ayet, Peygamber'in onlardan yüz çevirmesi ve onlarla ilgilenmemesi emrinin gerekçesi niteliğindedir.

وفيه تنبيه على أن حقيقة استماع الكلام فهم المعنى المقصود منه ولذلك لا توصف به البهائم، وهو لا يتأتى إلا باستعمال العقل السليم في تدبره

Bu müfessire göre metin, önce âyetteki lafız ile mana arasındaki uyumu (يقول tekil, من çoğul) açıklamakta, ardından münafıkların Allah'a ve âhirete iman iddialarının neden yalanlandığı sorusunu ele almaktadır. Râzî'ye göre eğer âyet müşrik münafıklara yorulursa mesele açıktır çünkü onlar zaten Allah'ı ve âhireti inkâr etmekteydiler; ehl-i kitap (Yahudi) münafıklara yorulursa ise onların Allah'a imanı, O'nu cisim saymaları ve Üzeyir'i Allah'ın oğlu sanmaları sebebiyle gerçek iman sayılmadığından yalanlanmışlardır.

لأن إيمان اليهود بالله ليس بإيمان ، لأنهم يعتقدونه جسما ، وقالوا عزيز بن الله