Taberî, {وجاء المعذرون} kıraatinde şeddeli okuyuşu tercih ederek bunun 'batıl bahanelerle özür beyan edenler' anlamına geldiğini belirtir; Benî Gıfâr'dan bazı kişilerin gelip özür beyan ettiklerini ancak Allah'ın onları mazur görmediğini nakleder. İbn Abbas ve Mücahid'in tahfifli okuyuşuyla (المعذرون) bunu 'gerçek özür sahipleri' olarak yorumlamalarına karşılık, Taberî kâriler arasında şeddeli okuyuşun yaygın olduğunu ve bunun te'vil açısından daha doğru olduğunu savunur. Ona göre bu kişiler ne gerçekten mazur olan mücahitlerdendi ne de münafıklardandı; sadece bahane üreterek aşırıya giden kimselerdi.

فقد أخبر من ذكرنا من هؤلاء أن هؤلاء القوم إنما كانوا أهل اعتذار بالباطل لا بالحق. فغير جائز أن يوصفوا بالإعذار إلا أن يوصفوا بأنهم أعذروا في الاعتذار بالباطل.

Zemahşerî'ye göre 'muazzirûn' kelimesi, bir işte kusur edip gevşeyen ve gerçek bir mazereti bulunmayan kimseleri ifade eder; kişi yaptığı işte kendisine bir mazeret varmış gibi gösterir ama gerçekte mazereti yoktur. Bu kişiler bâtıl bahanelerle özür beyan eden münafık bedevilerdir; oysa (Hz. Peygamber'e) hiç gelmeyip özür de beyan etmeyenler vardır ki bunlar, iman iddialarıyla Allah'a ve Resûlüne yalan söylemiş olurlar.

من عذر في الأمر ، إذا قصر فيه وتوانى ولم يجد : وحقيقته أنه يوهم أن له عذرا فيما يفعل ولا عذر له

Râzî, "muazzirûn/muazzirîn" kelimesinin okunuşlarını (tahfif/teşdid) ve buna bağlı iki farklı anlamı aktarır: hafif okunuşla bu kişiler mazeretsiz özür beyan eden yalancılardır; şeddeli okunuşla ise gerçek mazereti olan kişiler kastedilmiş olabilir, zira Allah onları yalancılardan ayırt etmiştir. Râzî bu iki görüşü ve dayandığı dilbilimsel açıklamaları (Ferrâ, Zeccâc, İbnü'l-Enbârî) sıralayarak hangisinin daha zahir olduğunu belirtir.

والذين قرؤوا بالتشديد وهي قراءة العامة فله وجهان من العربية . الوجه الأول : ما ذكره الفراء والزجاج وابن الأنباري : وهو أن الأصل في هذا اللفظ المعتذرون فحولت فتحة التاء إلى العين ، وأبدلت الذال من التاء ، وأدغمت في الذال التي بعدها ، فصارت التاء ذالا مشددة

Kurtubî, âyetteki 'المعذرون' kelimesinin kıraat farklılıklarına göre iki anlam taşıdığını aktarır: tahfif (المعذرون hafif okunuşu) ile 'أعذر'den gelip gerçekten mazereti olan kimseleri, teşdid ile okunduğunda ise ihtilaflı olarak ya haklı özür sahiplerini ya da özrü olmadığı halde özür gösteren yalancıları ifade ettiğini belirtir. İbn Abbas'ın bu iki kıraate göre farklı görüşleri nakledilir; tahfif okuyuşunda gerçek özür sahiplerini, teşdid okuyuşunda ise 'المعذرين' için lanet ettiğini söylediği rivayet edilir.

قال الجوهري : وكان بن عباس يقرأ وجاء المعذرون مخففة من أعذر ويقول : والله لهكذا أنزلت

İbn Kesîr, ayetteki 'el-mu'azzirûn' ifadesinin, gerçek özürleri olmayıp gelip mazeret beyan eden bedevi Araplardan bir grup olduğunu, bunların Allah tarafından mazur görülmediğini belirtir. Buna göre bu kişiler geldiler ve özür beyan ettiler ama Allah onları özürlü kabul etmedi; bunun karşısında ise özür beyan etmek için bile gelmeyen başka bir grup vardır ki onlar da şiddetli azapla tehdit edilmiştir.

قال ابن جريج عن مجاهد قال نفر من بني غفار جاؤا فاعتذروا فلم يعذرهم الله وكذا قال الحسن وقتادة ومحمد بن إسحاق والقول الأول أظهر والله أعلم

Beydâvî'ye göre 'el-mu'azzirûn' ifadesi, savaştan geri kalmak için mazeret ileri süren bedevi Araplardan (Esed ve Gatafân kabileleri veya Âmir b. Tufeyl'in kavmi) söz eder; bunlar meşakkat ve çokça bakmakla yükümlü oldukları aile efradını bahane etmişlerdir. Bu kişilerin gerçek bir özrü olmadan mazeret gösterip göstermedikleri veya hakikaten geçerli bir özre sahip olup olmadıkları konusunda ihtilaf edildiğini belirtir; buna bağlı olarak 'kezzebû' ifadesinin bunlara mı yoksa imanı iddia edip Allah ve Resûlünü yalanlayan münafık Araplara mı işaret ettiği açıklanır.

استأذنوا في التخلف معتذرين بالجهد وكثرة العيال. وقيل هم رهط عامر بن الطفيل قالوا إن غزونا معك أغارت طيئ على أهالينا ومواشينا