Taberî, ayetin, Tebük Gazvesi'nde Hz. Peygamber ve Kur'an hakkında alaycı sözler söyleyen münafıklar hakkında indiğini nakleder. Bu kişiler yakalanınca 'biz sadece eğleniyor ve şakalaşıyorduk' diyerek özür beyan etmişler, bunun üzerine Allah kendilerine cevap olarak bu ayeti indirmiştir. Taberî bu olayı, isimleri farklı şekillerde zikredilen (Vedîa b. Sâbit, Avf b. Mâlik'e söz söyleyen kişi vb.) çeşitli rivayet zincirleriyle destekler.

فقال له عوف: كذبت، ولكنك منافق، لأخبرن رسول الله صلى الله عليه وسلم، فذهب عوف إلى رسول الله صلى الله عليه وسلم ليخبره، فوجد القرآن قد سبقه

Zemahşerî, 'nertaı' kelimesinin 'ra'y' (otlatmak) kökünden okunuşuna işaret eder ve bu vesileyle Allah'ın su ve mer'a zikriyle yerden çıkan ve insanın yararlandığı her şeye -tuz dahil olmak üzere, çünkü tuz da sudan elde edilir- işaret ettiğini belirtir. Ayrıca müşriklerin istihza ve inkârlarına yönelik ifadelerde, onların bu davranışlarını itiraf etmiş gibi gösterilerek kınandığını, çünkü istihza edilenin takrir/onaylama harfine bitişik kılındığını ve bunun da istihzanın gerçekleştiğini gösterdiğini açıklar.

دل الله سبحانه بذكر الماء والمرعى على عامة ما يرتفق به ويتمتع مما يخرج من الأرض حتى الملح ، لأنه من الماء

Bu müfessire göre 'a-billâhi testehziûn' ifadesindeki takdim, 'a-testehziûne billâh' ifadesinden farklı bir anlam taşır; birincisi istihza fiiline itirazı, ikincisi ise istihzanın Allah'a yöneltilmesine itirazı ifade eder. Yani Râzî'ye göre sanki söylenen, 'istihzaya kalkışmana ses çıkarmıyorum ama bunu Allah hakkında yapmana nasıl cesaret ettin' anlamındadır.

فرق بين قولك أتستهزىء بالله ، وبين قولك أبالله تستهزىء ، فالأول يقتضي الإنكار على عمل الاستهزاء ، والثاني : يقتضي الإنكار على إيقاع الاستهزاء في الله

Kurtubî bu metinde ayetteki hitabın Hz. Peygamber'e yönelik olduğunu, sorulacak kimselerin ise müşrikler olduğunu belirtir. Yani ayette geçen soru muhatabı Hz. Muhammed, sorulanlar da müşriklerdir.

أي ولئن سألتهم يا محمد يعني المشركين

İbn Kesîr, İbn İshak'ın rivayetine dayanarak münafıklardan bir grubun Tebük seferi esnasında Rasûlullah'ı ve Rum ordusuyla savaşı alay konusu ettiklerini, Allah'ın Peygamber'e bu sözleri bildirdiğini ve Peygamber'in Ammar b. Yasir'i onları sorgulamaya gönderdiğini nakleder. Kişilerden Vediâ b. Sâbit 'sadece şaka yapıyorduk' diyerek özür beyan etmiş, Mahşî b. Humeyr ise ayette kendisinden bahsedilip affedildiğini anlayınca ismini Abdurrahman'a çevirmiş ve Allah'tan şehit olmayı dileyerek Yemame'de izi bile bulunamayacak şekilde şehit olmuştur.

فقال بعضهم لبعض أتحسبون جلاد بني الأصفر كقتال بعضهم بعضا والله لكأنا بكم غدا مقرنين في الحبال إرجافا وترهيبا للمؤمنين فقال مخشي بن حمير والله لوددت أن أقاضي على أن يضرب كل رجل منا مائة جلدة وإنا نغلب أن ينزل فينا قرآن لمقالتكم هذه

Bu müfessire göre münafıklar, kalplerindeki nifakı ifşa edip perdelerini yırtacak bir surenin inmesinden çekinmektedirler; bu durum aynı zamanda onların küfürlerinde kesin bir kararlılıkta olmadıklarını, Peygamber hakkında tam bir yargıya varamadıklarını gösterir. Tebük Gazvesi'nde Peygamber'i alaya alan bir grup münafığın, kendilerine sorulunca 'sadece eğlenip oyalanıyorduk' diyerek yalan bahane ileri sürdükleri, bunun üzerine Allah'ın onları Allah, ayetleri ve Resulü ile alay etmiş olmakla kınadığı belirtilir.

روي: أن ركب المنافقين مروا على رسول الله صلى الله عليه وسلم في غزوة تبوك فقالوا: انظروا إلى هذا الرجل يريد أن يفتح قصور الشام وحصونه هيهات هيهات، فأخبر الله تعالى به نبيه فدعاهم فقال: «قلتم كذا وكذا» فقالوا لا والله ما كنا في شيء من أمرك وأمر أصحابك ولكن كنا في شيء مما يخوض فيه الركب ليقصر بعضنا على بعض السفر.