Taberî bu ayette münafıkların mal ve evlatlarının dünyada kendileri için bir azap vesilesi kılınmasının, Allah'ın onlara dünyada farz kıldığı zekat ve infak gibi yükümlülükleri gönülsüzce, sevapını ummaksızın ve kalpleri kâfir olarak yerine getirmelerinden kaynaklandığını aktarır. Bazı müfessirlerin bunu 'takdim-tehir' (cümlenin öne alınması) olarak yorumlayıp azabın ahirette olduğunu söylediklerini de nakleder, ancak kendisi bu görüşü tercih etmez. Ona göre doğru olan, azabın dünyada, farzların yerine getirilmesi yoluyla gerçekleştiği görüşüdür çünkü bu, ayetin zahirine daha uygundur.

وأولى التأويلين بالصواب في ذلك عندنا، التأويل الذي ذكرنا عن الحسن؛ لأن ذلك هو الظاهر من التنزيل، فصرف تأويله إلى ما دل عليه ظاهره أولى من صرفه إلى باطن لا دلالة على صحته

Bu müfessire göre âyette geçen ifadeden kastedilen, kişiye verilen nimetler yoluyla yapılan istidractır; yani kişi kendisine bahşedilen nimetlerle yavaş yavaş gaflete sürüklenmekte, bu durum bir tuzak ve sınama mahiyetindedir.

المراد الاستدراج بالنعم ، كقوله تعالى :

Kurtubî bu ayette geçen 'onları bunlarla azaplandırmak ister' ifadesi hakkında birkaç görüş nakleder: Hasan'a göre mal ve evlatların azap sebebi olması, zekat verme ve Allah yolunda infak etmemekle ilişkilidir. İbn Abbas ve Katade'ye göre ise cümlede takdim-tehir vardır; yani asıl anlam 'mallarının ve evlatlarının dünya hayatındaki durumu seni şaşırtmasın, Allah bunlarla onları ahirette azaplandırmak ister' şeklindedir. Bir başka görüşe göre ise azap, mal toplama esnasında çekilen yorgunluk ve sıkıntı ile gerçekleşir; münafıklar istemeyerek infak ettikleri için bu infak kendilerine azap olur.

وقال بن عباس وقتادة : في الكلام تقديم وتأخير والمعنى فلا تعجبك أموالهم ولا أولادهم في الحياة الدنيا إنما بريد الله ليعذبهم بها في الآخرة وهذا قول أكثر أهل العربية

İbn Kesîr, Hasan el-Basrî'nin görüşünü tercih ederek Allah'ın kâfirlerin mallarını ve çocuklarını dünyada onlara azap kılmasının, bu malların zekâtı verilmediği ve Allah yolunda infak edilmediği için bir yük ve sıkıntı olması anlamına geldiğini belirtir. Katâde'nin âyeti takdim-tehir (öncelenen-sonralanan) olarak yorumlamasına da yer verilir, ancak İbn Cerîr'in de tercih ettiği Hasan el-Basrî'nin görüşü daha kuvvetli bulunur. Ayrıca Allah'ın onları küfür üzerinde öldürmesinin, onlara daha büyük azap ve helak sebebi olacağı, bunun istidrac türünden olduğu ifade edilir; başlarına gelen musibetler kâfirler için azap, mü'minler için ise ecir olup, âhirette de cehennemde azap devam edecektir.

واختار ابن جرير قول الحسن وهو القول القوي الحسن وقوله أي ويريد أن يميتهم حين يميتهم على الكفر ليكون ذلك أنكى لهم وأشد لعذابهم

Beydâvî'ye göre münafıkların infaklarının kabul edilmemesinin sebebi, onların Allah'a ve Rasûlü'ne olan küfürleridir; namaza ancak isteksizce ve tembel tembel gelirler, infakı da ancak hoşnutsuzlukla yaparlar çünkü ne sevap ummakta ne de terkinden dolayı azaptan korkmaktadırlar. Mal ve evlatlarının çokluğu ise imrenilecek bir şey değildir, bilakis bu, onlar için bir istidrac (Allah'ın kendilerini şaşırtıp mahvetmesi) ve bir vebaldir; Allah bununla onları hem dünya hayatında bu malı toplama ve koruma zahmetleriyle azaplandırmakta, hem de onları küfür üzere iken canlarını almaktadır.

فلا تعجبك أموالهم ولا أولادهم فإن ذلك استدراج ووبال لهم

Bu metinde Râzî, Allah'ın kâfirlerin canlarını küfür hali üzereyken alma iradesinin, aynı zamanda o küfrü murad etmeyi de gerektirdiğini savunur. Cübbâî'nin hasta-tabip ve sultan-asker örnekleriyle yaptığı itirazı reddeder; çünkü o örneklerde irade edilen şey bir şeyin ortadan kaldırılmasıyken, kâfirin canının alınması onun küfrünün izalesi anlamına gelmez, aksine ikisi birbiriyle uyumlu iki husustur. Dolayısıyla bir hal üzere bir şeyi irade eden kişi, o halin zorunlu gereği olan şeyi de irade etmiş sayılır.

فثبت أن الأمثلة التي أوردها الجبائي محض التمويه