Taberî'ye göre bu ayette geçen 'kardeşleriniz' ifadesi, tövbe edip iman eden ve namazı hakkıyla kılıp zekâtı verenlerin, din bakımından Müslümanların kardeşleri olduğunu ifade eder; bu kardeşlik din kardeşliğidir, soy kardeşliği değildir. Ayrıca metinde zekâtın namazla birlikte anılmasından hareketle, zekât vermeyenin namazının da geçerli olmayacağı yönünde bir görüş nakledilir.

يقول: فهم إخوانكم في الدين، إن كانوا من أهل ملتكم، ومواليكم إن كانوا محرريكم وليسوا ببنيكم.

Zemahşerî'ye göre '(fe-ihvânüküm)' ifadesinde mahzuf bir mübteda vardır; ibare 'فهم إخوانكم' şeklinde takdir edilir. Bu cümle bir ara söz (i'tirâz) niteliğindedir; anlam sanki 'kim bu tafsilatı düşünürse o, müşrik muahidlerle ilgili açıklanan hükümleri düşünmeye ve onlara riayet etmeye teşvik edilen kimsedir' şeklindedir.

فهم إخوانكم على حذف المبتدأ ، كقوله تعالى : ونبينها . وهذا اعتراض

Râzî, kardeşliğin şarta bağlı gösterilmesinin (tevbe, namaz ve zekat şartına) her durumda dinî kardeşliğin bu üç şey bulunmadıkça hiç gerçekleşmeyeceği anlamına gelmediğini açıklar; bu görünürdeki çelişkiyi bir soru-cevap şeklinde ele alarak, fakir olan veya zekat vakti henüz gelmemiş olan kimsenin de kardeşlikten çıkmayacağını belirtir. Ayrıca Zemahşeri'den nakille, bu ifadenin iki söz arasına giren bir ara cümle (i'tiraz) olduğunu, asıl maksadın müşrik muahidler hakkında açıklanan hükümleri düşünmeye ve onlara riayet etmeye teşvik olduğunu aktarır.

فإن قيل : المعلق على الشيء بكلمة { ءان } عدم عند عدم ذلك الشيء ، فهذا يقتضي أنه متى لم توجد هذه الثلاثة لا يحصل الأخوة في الدين ، وهو مشكل لأنه ربما كان فقيرا ، أو إن كان غنيا ، لكن قبل انقضاء الحول لا تلزمه الزكاة

Bu müfessire göre metinde geçen ifade, ayetlerin açıklanıp beyan edilmesi anlamına gelmektedir; yani Allah'ın ayetlerini/işaretlerini insanlara açık bir şekilde ortaya koyup açıklaması kastedilmektedir.

أي نبينها

Bu müfessire göre metinde nakledilen hadisin bir kısmı Bezzâr tarafından şüpheyle karşılanmış; hadisin sonunda geçen 'onu razı olarak ayrıldı' ifadesinin hadise mi ait olduğu yoksa Rebî' b. Enes'in kendi sözü mü olduğu konusunda tereddüt dile getirilmiştir. Bezzâr, rivayetin bir bölümünün Rebî' b. Enes'in yorumu olabileceğini belirtmiştir.

فارقها وهو عنه راض وباقيه عندي من كلام الربيع بن أنس

Beydâvî'ye göre ahdi bozup dine dil uzatanlarla savaşmak emredilmiştir; ancak buradaki 'imamlar' ifadesi bizzat onlara işaret eden bir zamir yerine geçmiş, böylece küfürde önderlik ve öncülük ettikleri için öldürülmeye daha layık olduklarını göstermiştir. Onların 'yeminleri yoktur' ifadesi, gerçekte yeminlerine güvenilemeyeceği anlamındadır, yoksa hiç yemin etmedikleri anlamına gelmez; bu da Hanefilerin kâfirin yemininin geçerli olmadığı yönündeki istidlaline karşı zayıf bir dayanak olarak değerlendirilmiştir. Savaşın amacının onlara zarar vermek değil, işledikleri kötülüklerden vazgeçmelerini sağlamak olduğu belirtilmiştir.

فقاتلوا أئمة الكفر أي فقاتلوهم، فوضع أئمة الكفر موضع الضمير للدلالة على أنهم صاروا بذلك ذوي الرئاسة والتقدم في الكفر أحقاء بالقتل.