Bu müfessire göre ayet, Peygamber'in düşmanlarına karşı Allah'ın kendisine yeterli olduğunu ve onların hile/aldatmalarına karşı kendisini koruyacağını bildirir; çünkü Allah dinini üstün kılmayı ve kelimesini yükseltmeyi üstlenmiştir. 'Ve men tebiake minel mü'minîn' ifadesi hakkında ise, ayetteki 'min' edatının zahirde cer, mana açısından ise Allah'a atfen ref konumunda olabileceği belirtilir; buna göre mü'minlerden Peygamber'e tabi olup savaşa katılanlar da bu yeterliliğe/desteğe dahildir, geride oturanlar değil.

فإن الله كافيكهم وكافيك خداعهم إياك؛ لأنه متكفل بإظهار دينك على الأديان ومتضمن أن يجعل كلمته العليا وكلمة أعدائه السفلى

Râzî'ye göre âyetteki te'yid Allah'tandır ve iki kısımdır: biri bilinen sebepler olmaksızın doğrudan gerçekleşen te'yid (nasr ile te'yid), diğeri bilinen-alışılmış sebepler vasıtasıyla gerçekleşen te'yid (mü'minler ile te'yid). Müfessirlerin bu yardımı sadece Bedir günüyle sınırlaması, Râzî tarafından hatalı bulunur; çünkü Peygamber'in hayatının başından sonuna kadar her anı ilahî bir emir ve yüce bir tedbirdir, kulların kazanımının bunda bir payı yoktur. İbn Abbas'ın 'mü'minler'i Ensar olarak tefsir ettiği de nakledilir.

وأقول هذا التقييد خطأ لأن أمر النبي عليه السلام من أول حياته إلى آخر وقت وفاته ، ساعة فساعة . كان أمرا إلهيا وتدبيرا علويا ، وما كان لكسب الخلق فيه مدخل

Kurtubî'ye göre bu ayet, düşmanların barış gösterip içten hile ve ihanet gizlemeleri durumunda dahi Peygamber'in barışa yönelmesi gerektiğini, çünkü onların kötü niyetlerinin sorumluluğunun kendisine ait olmadığını ifade eder. Allah'ın kendisine yeteceği vaadi, O'nun koruyup yeterli geleceği anlamındadır ve bu durum Bedir günü Ensar'ın desteğiyle gerçekleşen bir yardım olarak açıklanmıştır.

أي بأن يظهروا لك السلم ويبطنوا الغدر والخيانة فاجنح فما عليك من نياتهم الفاسدة كافيك الله أي يتولى كفايتك وحياطتك

İbn Kesîr'e göre bu ayet, müminlerin küfür sebebiyle ateşe düşme tehlikesiyle karşı karşıyayken Allah'ın onları imana hidayet ederek kurtardığını anlatır; Hz. Peygamber Huneyn ganimetlerini paylaştırdığı gün Ensar'a bu nimeti hatırlatmıştır. Ayrıca ayetin Evs ve Hazrec kabileleri hakkında nazil olduğu, bir yahudinin aralarındaki ittifak ve muhabbeti bozmak için Bu'âs savaşlarını hatırlatarak fitne çıkarttığı, Hz. Peygamber'in araya girip bu ayeti okuyunca kabilelerin barışıp silahlarını bıraktığı nakledilir.

وقد ذكر محمد بن إسحاق بن يسار وغيره أن هذه الآية نزلت في شأن الأوس والخزرج وذلك أن رجلا من اليهود مر بملأ من الأوس والخزرج فساءه ما هم عليه من الأتفاق والألفة فبعث رجلا معه وأمره أن يجلس بينهم ويذكر لهم ما كان من حروبهم يوم بعاث

Zemahşerî, verilen ayet ifadesindeki 'hasbüke' (sana yeter) kalıbını, Cerîr'in şiirinde geçen aynı üslupla desteklemektedir. Şair, 'mekârimden bulduğum sizin için yeterli olan şey, ipek elbiseler giymeniz ve karnınızı doyurmanızdır' diyerek 'hasbükum' kelimesini benzer bir anlamda kullanmıştır. Böylece bu kullanımın Arap dilinde bilinen ve şahit gösterilebilir bir ifade kalıbı olduğu ortaya konmaktadır.

إني وجدت من المكارم حسبكم

Beydâvî'ye göre 'hasbüke'llah' ifadesi Allah'ın Peygamber'e yetmesini ve onu koruyup gözetmesini ifade eder; ayrıca kalplerin birleştirilmesi, Arapların derin husumetlerine rağmen mucizevi bir şekilde gerçekleşmiştir ve bu birleşme ancak Allah'ın kudretiyle olmuştur. Bazı görüşe göre ayet, Evs ve Hazrec kabileleri arasındaki eski kanlı çekişmelerin İslam sayesinde unutturulup dostluğa dönüşmesiyle ilgilidir.

ولكن الله ألف بينهم بقدرته البالغة، فإنه المالك للقلوب يقلبها كيف يشاء