Taberî'ye göre bu ayet, müminlere Bedir'e giden Kureyş müşrikleri gibi riya ve gösteriş için değil, tamamen Allah rızası için amel etmelerini emretmektedir. Müşrikler kervanları kurtulduğu halde geri dönmeyip, Araplara güç ve şan göstermek, içki içmek, çalgı dinletmek amacıyla Bedir'e gitmeyi tercih etmişler; bu da onların amellerinin riya ve gösterişe dayandığını göstermektedir. Ayrıca aynı bağlamda Kureyşlilerin insanları Allah yoluna girmekten ve Mescid-i Haram'dan alıkoymaları da zikredilmektedir.

فتأويل الكلام إذن: ولا تكونوا أيها المؤمنون بالله ورسوله في العمل بالرياء والسمعة وترك إخلاص العمل لله واحتساب الأجر فيه، كالجيش من أهل الكفر بالله ورسوله الذين خرجوا من منازلهم بطرا ومراءاة الناس بزيهم وأموالهم وكثرة عددهم وشدة بطانتهم

Zemahşerî'ye göre bu ayet, Müslümanları Bedir'e çıkarken Mekkelilerin (Ebû Cehil ve arkadaşlarının) tavrı gibi davranmaktan sakındırmaktadır; onlar kervanları kurtulduğu halde geri dönmeyip böbürlenerek, gösteriş yaparak ve içki içip cariyelerin çalgısıyla eğlenerek Bedir'e gitmişler, sonunda ölüm kadehleri içip yas tutulmuşlardır. Ayet, müminlerin bunun aksine böbürlenmeden, riyasız, Allah korkusuyla hüzünlü ve amellerini ihlasla Allah'a has kılan takva ehlinden olmalarını istemektedir.

فنهاهم أن يكونوا مثلهم بطرين طربين مرائين بأعمالهم ، وأن يكونوا من أهل التقوى ، والكآبة والحزن من خشية الله عز وجل ، مخلصين أعمالهم لله

Bu müfessire göre âyetteki فعل-isim geçişi (كفروا'nın mazi, ardından gelen ifadelerin isim/mastar kalıbında olması) dil açısından tartışmalıdır; Vâhidî üç izah sunmuş, Râzî bunları yetersiz bulup Abdülkâhir el-Cürcânî'nin isim-tecessüm/istimrar, fiil-teceddüd/hudûs kuralına atıfla meseleyi çözmeye çalışmıştır. Ayrıca âyetin bağlamı Bedir öncesi Kureyş'in Ebû Cehil liderliğinde savaşa gitme kararını ve rivayet edilen Cuhfe olayını anlatır; müfessirler buradaki riyâyı, kötü içi güzel görünümle gösterme olarak, nifaktan farklı biçimde tanımlamışlar.

وأقول : إن الشيخ عبد القاهر الجرجاني ، ذكر أن الاسم يدل على التمكين والاستمرار والفعل على التجدد والحدوث

Bu müfessire göre ayette geçen fiil, dinlerine tabi olanları İslam dinine girmekten ve Hz. Muhammed'e (s.a.v.) tabi olmaktan men etmelerini ifade etmektedir.

أي يمنعون أهل دينهم عن الدخول في دين الإسلام واتباع محمد صلى الله عليه وسلم

İbn Kesîr'e göre bu ayet, müşriklerin başkalarına karşı gösterdiği övünme ve büyüklenmeyi anlatmaktadır; bunun örneği Ebu Cehil'in Bedir'e ısrarla gitme sözleridir. Bu kibirlenme sonunda kendi aleyhlerine dönmüş, Bedir'de zillet ve helak ile karşılaşmışlardır. Ayrıca müşriklerin haram yiyerek insanları hak yoldan çevirdikleri, hakkı batılla karıştırdıkları ve kendilerini hayra çağıran kişiler gibi gösterdikleri halde gerçekte ateşe çağırıcı oldukları belirtilmektedir.

فقال لا والله لا نرجع حتى نرد ماء بدر وننحر الجزر ونشرب الخمر وتعزف علينا القيان وتتحدث العرب بمكاننا فيها يومنا أبدا فانعكس ذلك عليه أجمع لأنهم لما وردوا ماء بدر وردوا به الحمام

Beydâvî'ye göre 'diyarlarından çıkanlar' Mekke halkıdır ve kervanı korumak için çıkmışlardır. Çıkışları 'batar' (şımarıklık, gurur, kibir) ve 'riya' (insanlara gösteriş, cesaret ve cömertlikle övülmek) saikiyledir. Ayet bu tarihî olaya (Cuhfe'de Ebû Cehil'in geri dönmeyi reddetmesi) atıfla, müminlerin onlar gibi şımarık ve gösterişçi olmaktan sakındırılıp bunun zıddı olan takva ve ihlas ehli olmaya çağrıldığını bildirir.

فقال أبو جهل: لا والله حتى نقدم بدرا ونشرب فيها الخمور وتعزف علينا القيان ونطعم بها من حضرنا من العرب، فوافوها ولكن سقوا كأس المنايا وناحت عليهم النوائح، فنهى المؤمنين أن يكونوا أمثالهم بطرين مرائين