Taberî, 'enfâl' kelimesinin anlamı hakkında müfessirler arasındaki farklı görüşleri (ganimetler, seriyyeler, müşriklerden savaşsız ele geçen mal/köle/hayvan, humus, ganimet paylaşımından sonra kalan artıklar) aktardıktan sonra kendi tercihini bildirir. Ona göre en doğru görüş, enfâlin İmam'ın orduya veya bir kısmına -paylaşım hakkından ayrı olarak- ordunun yararına, savaşa teşvik amacıyla verdiği fazlalıklar olduğu görüşüdür. Bu tanımın İbn Abbas ve Atâ'nın söylediklerini de kapsadığını belirtir.

وأولى هذه الأقوال بالصواب في معنى الأنفال قول من قال: هي زيادات يزيدها الإمام بعض الجيش أو جميعهم إما من سلبه على حقوقهم من القسمة، وإما مما وصل إليه بالنفل، أو ببعض أسبابه، ترغيبا له وتحريضا لمن معه من جيشه على ما فيه صلاحهم وصلاح المسلمين، أو صلاح أحد الفريقين.

Zemahşerî'ye göre ganimet hükmünün Allah ve Resulüne ait olması, ganimetin paylaştırılmasının kimsenin kendi görüşüne bırakılmayıp Allah'ın hikmetinin gerektirdiği ve Resulünün uyguladığı şekilde olmasını ifade eder. Bununla kastedilen, kendilerine ganimetten fazla pay (tenfil) şart kılınan savaşçıların, sancaklar başında bekleyen yaşlılarla eşit paylaşım yapması ve bu payı kendilerine has kılmamasıdır; aksi halde müslümanlar arasındaki sevgi ve kaynaşmaya zarar verebilirdi. Ayrıca 'beyninekum' ifadesi 'aranızdaki haller'i, yani ülfet, muhabbet ve uyum hallerini kastetmektedir.

والمراد : أن الذين اقتضته حكمة الله وأمر به رسوله أن يواسي المقاتلة المشروط لهم التنفيل الشيوخ الذين كانوا عند الرايات ، فيقاسموهم على السوية ولا يستأثروا بما شرط لهم

Râzî'ye göre bu ayette geçen sorunun kimin sorduğu, kime yöneldiği ve 'enfâl' kavramının ne anlama geldiği üzerinde durulur. Enfâl, aslın üzerine ziyade olan şey demektir; ganimetler de enfâl olarak adlandırılmıştır çünkü Müslümanlar bu konuda diğer ümmetlerden farklı olarak ganimetleri helal kılınmış bulmuşlardır. Ayrıca ayetin hükmünün Allah ve Resulüne ait olduğu, taksimin kimsenin re'yine bırakılmadığı; bu hükmün humus ayetiyle neshedilip edilmediği konusunda farklı görüşler nakledilmiştir.

قال الزهري : النفل والنافلة ما كان زيادة على الأصل ، وسميت الغنائم أنفالا ، لأن المسلمين فضلوا بها على سائر الأمم الذين لم تحل لهم الغنائم

Kurtubî'ye göre bu bölüm Enfâl ayetinin sebeb-i nüzûlünü ve 'nefel' kelimesinin lugavî anlamlarını ele alır; ganimet konusunda Bedir ashabı arasında anlaşmazlık çıkması üzerine Allah'ın ganimet taksimini Peygamber'e havale ettiği rivayet edilir. Ayrıca müfessir 'nefel' kelimesinin yemin, çokluk, fazlalık gibi farklı dil anlamlarını sıralar ve enfâlin fıkhi olarak nereye ait olduğu konusunda âlimlerin dört farklı görüşünü, özellikle Mâlik'in görüşünü detaylandırır.

فينا معشر أصحاب بدر نزلت حين اختلفنا في النفل وساءت فيه أخلاقنا فنزعه الله من أيدينا وجعله إلى الرسول فقسمه رسول الله صلى الله عليه وسلم عن بواء يقول : على السواء فكان ذلك تقوي الله وطاعة رسوله وصلاح ذات البين

Bu metinde İbn Kesîr, 'yes'elûneke ani'l-enfâl' âyetinin nüzul sebebi ve enfâlin ne olduğu hakkındaki farklı görüşleri nakleder: İbn Mesud ve Mesruk'a göre nefel savaş öncesi verilir, Atâ'ya göre enfâl kâfirlerden savaşsız alınan fey'dir, bazılarına göre ise seriyyelere komutan tarafından verilen ek paydır. Sa'd b. Ebî Vakkas'ın kıssasıyla âyetin Bedir sonrası ganimet taksiminden doğan ihtilaf üzerine indiği, sonradan humus âyetiyle nesh edildiği (veya İbn Zeyd'e göre muhkem kaldığı) belirtilir. Ardından âyetin devamındaki 'fettekullah ve aslihû beyneküm' kısmı, ganimet paylaşımında Allah'a takva ile hareket edip birbirleriyle çekişmemeye çağrı olarak açıklanır.

ومعنى الأنفال في كلام العرب كل إحسان فعله فاعل تفضلا من غير أن يجب ذلك عليه فذلك النفل الذي أحله الله للمؤمنين من أموال عدوهم

Beydâvî'ye göre âyet, ganimetlerin hükmünün tamamen Allah ve Peygamber'e ait olduğunu bildirir; ganimete 'nefel' denmesi onun Allah'tan bir bağış ve fazlalık olmasından kaynaklanır. Âyetin inişi, Bedir ganimetlerinin nasıl ve kime dağıtılacağı konusunda Müslümanlar arasında (muhacirler-ensar veya gazi gençler-yaşlılar) çıkan ihtilaf üzerine olmuştur. Sonuçta Hz. Peygamber ganimeti aralarında eşit olarak paylaştırmış, bu da İmam'ın verdiği vaadi yerine getirme zorunluluğu olmadığına (İmam Şafiî görüşü) delil sayılmıştır.

وسبب نزوله اختلاف المسلمين في غنائم بدر أنها كيف تقسم ومن يقسم المهاجرون منهم أو الأنصار. وقيل شرط رسول الله صلى الله عليه وسلم لمن كان له غناء أن ينفله، فتسارع شبانهم حتى قتلوا سبعين وأسروا سبعين ثم طلبوا نفلهم.