Bu metne göre Taberî, Şuayb'ı yalanlayan kavmin helâk edilip yurtlarının 'خاوية' (ıssız/boş) hale geldiğini, sanki orada hiç yaşamamışlar gibi olduklarını açıklar. Ayrıca ayetteki 'الخاسرين' ifadesinin Şuayb'a inananları değil, onu yalanlayıp helâk olanları kastettiğini belirtir.

فأهلك الذين كذبوا شعيبا فلم يؤمنوا به، فأبادهم، فصارت قريتهم منهم خاوية خلاء يقول: كأن لم ينزلوا قط، ولم يعيشوا بها حين هلكوا

Zemahşerî'ye göre 'Şuayb'ı yalanlayanlar' ifadesindeki başlangıç (ibtida) tahsis anlamı taşır; yani helak olup yok edilenler, sanki evlerinde hiç oturmamış gibi olanlar, özellikle Şuayb'ı yalanlayanlardır, çünkü Şuayb'a tabi olanlar Allah tarafından kurtarılmıştır. Aynı şekilde büyük hüsrana uğrayanlar da Şuayb'a değil, onu yalanlayanlara tabi olanlardır. Bu tekrar ve yeniden başlama, ileri gelenlerin (mele') kendi taraftarlarına söylediği sözü reddetmede, onların görüşünü aşağılamada ve kavimlerine öğüt verenlerle alay etmede bir vurgu (mübalağa) taşır.

وفي هذا الابتداء معنى الاختصاص ، كأنه قيل : الذين كذبوا شعيبا هم المخصوصون بأن أهلكوا واستؤصلوا ، كأن لم يقيموا في دارهم ؛ لأن الذين كذبوا شعيبا قد أنجاهم الله

Râzî, "كأن لم يغنوا فيها" ifadesini iki dilsel açıdan ele alır: birincisine göre bu, uzun süre bir yerde ikamet etmeyi ifade eden 'غني' fiilinden gelir ve helak olanların sanki o diyarlarda hiç oturmamış gibi olduklarını anlatır; ikincisine göre Zeccâc'ın görüşüyle bu, zenginlik/istiğna anlamındaki 'غنى'dan gelir ve sanki orada hiç müstağni bir hayat sürmemişler gibi olduklarını ifade eder. Her iki yoruma göre de Allah, bu yalanlayıcıların halini, o diyarlarda hiç bulunmamış kimselerin haline benzetmiştir. Ayrıca ayetteki tekrarın, onlara yönelik zilletin büyüklüğünü ve cezayı hak edişlerinin çirkinliğini vurgulamak amacı taşıdığı belirtilir.

وإذا عرفت هذا فنقول : على التفسيرين شبه الله حال هؤلاء المكذبين بحال من لم يكن قط في تلك الديار

Kurtubî'ye göre bu ifade, yeni bir hitap başlangıcıdır ve zem ile tevbihte mübalağa, işin ciddiyetini vurgulama ve tazim maksadı taşımaktadır. Şuayb'a uyanları hüsrana uğrayan diye niteleyenlere karşı, Allah'ın bu sözü söyleyenlerin asıl hüsrana uğrayanlar olduğunu bildirdiği belirtilmektedir. Böylece hitabın yönü tersine çevrilerek gerçek kaybedenlerin kimler olduğu ortaya konmaktadır.

ابتداء خطاب وهو مبالغة في الذم والتوبيخ وإعادة لتعظيم الأمر وتفخيمه ولما قالوا : من اتبع شعيبا خاسر قال الله الخاسرون هم الذين قالوا هذا القول

İbn Kesîr'e göre bu ifade, düşmanların Peygamber ve ashabını çıkarmak istedikleri diyarlarda kendilerinin hiç yaşamamış gibi ortadan kalktıklarını anlatır; onlara azap geldiğinde sanki o diyarlarda hiç ikamet etmemiş gibi olmuşlardır. Ayet, onların Resûl ve ashabını sürmek istedikleri yerden bu şekilde uzaklaştırılmalarını, ilahi intikamın bir sonucu olarak açıklar.

كأنهم لما أصابتهم النقمة لم يقيموا بديارهم التي أرادوا إجلاء الرسول وصحبه منها

Beydâvî'ye göre âyette 'Şuayb'ı yalanlayanlar' ifadesinin tekrarlanması, sadece dünyada değil dinen de hüsrana uğrayanların onu yalanlayanlar olduğunu, onu doğrulayıp tabi olanların ise (iddia edildiği gibi değil) her iki dünyada da kazançlı çıktığını vurgulamak amacıyla yapılmıştır. Şuayb'ın 'sizden nasıl üzülürüm' sözü, kavmine olan şiddetli hüznü sebebiyle önce teessüf ederek söylenmiş, sonra kendi nefsini kınayarak, kâfir bir kavmin bu hüzne layık olmadığını belirtmiş ya da onlara duyduğu hüznün az olmasından duyduğu mahcubiyeti dile getirmiştir.

وللتنبيه على هذا والمبالغة فيه كرر الموصول واستأنف بالجملتين وأتى بهما اسميتين. فتولى عنهم وقال يا قوم لقد أبلغتكم رسالات ربي ونصحت لكم قاله تأسفا بهم لشدة حزنه عليهم ثم أنكر على نفسه فقال: فكيف آسى على قوم كافرين