Taberî'ye göre bu ayet, Salih'in kavmi ona azabı acele istedikleri ve Allah'ın dişi devesini boğazladıkları vakit, Allah'ın kendisine üç gün sonra onları helak edeceğini vahyetmesi üzerine, kavminin arasından çıkıp gittiğini anlatır. Bir görüşe göre hiçbir ümmet, peygamberi aralarındayken helak edilmemiştir; bu yüzden Allah azabı indirmeden önce Salih'i kavminden ayırmıştır. Salih ayrılırken kavmine, kendilerine Rabbinin risaletini tebliğ ettiğini, emrettiklerini ilettiğini ve onlara nasihat ettiğini söylemiştir.

وقيل: إنه لم تهلك أمة ونبيها بين أظهرها، فأخبر الله جل ثناؤه عن خروج صالح من بين قومه الذين عتوا على ربهم حين أراد الله إحلال عقوبته بهم

Zemahşerî, Salih peygamberin kavmine 'yâ kavmî' diye hitap etmesini iki şekilde açıklar: birincisi, helak olan kavminin cesetlerini gördükten sonra üzülerek, imanlarını kaçırmasına hayıflanarak onlardan yüz çevirmesi; ikincisi ise azap alametlerini görüp inatlarını kınayarak henüz azaptan önce yanlarından ayrılmasıdır. Ölülere hitap etmesinin dilbilimsel açıdan mümkün olduğunu, bir kişinin ölmüş ve kendisini dinlememiş dostuna hâlâ 'sana kaç kere nasihat ettim' diyebileceği örneğiyle açıklar.

فإن قلت : كيف صح خطاب الموتى وقوله : ؟ قلت : قد يقول الرجل لصاحبه وهو ميت وكان قد نصحه حيا فلم يسمع منه حتى يالقى بنفسه في التهلكة : يا أخي ، كم نصحتك وكم قلت لك فلم تقبل مني ؟

İbn Kesîr, ayette kavmin nasihatten fayda görmediğini, çünkü hakkı sevmedikleri ve nasihat edeni takip etmedikleri için helake sürüklendiklerini belirtir. Ardından bazı müfessirlerin, ümmeti helak olan her peygamberin Mekke Harem'ine gidip orada ikamet ettiği yönündeki görüşünü nakleder. Bunu desteklemek için İbn Abbas'tan gelen bir rivayeti aktarır ki bu rivayette Hz. Peygamber Vâdî Usfân'dan geçerken Hûd ve Salih peygamberlerin de aynı vadiden geçip Kâbe'yi hac ettiklerini haber verir.

وقد ذكر بعض المفسرين أن كل نبي هلكت أمته كان يذهب فيقيم في الحرم حرم مكة والله أعلم

Beydâvî, ayette geçen 'racfe' ve 'câsimîn' kelimelerini açıklayarak Semûd kavminin helâk sürecini rivayet yoluyla detaylandırır; deve mucizesinin nasıl gerçekleştiğini, kavmin deveyi nasıl kestiğini ve üç gün içinde yüzlerinin renk değiştirmesiyle sonunda semadan gelen bir sayha ile kalplerinin parçalanarak helâk olduklarını anlatır. Sâlih'in kavmine dönerek söylediği sözlerin, onları helâk olmuş gördükten sonra söylenmiş olabileceğini belirtir.

فأخذتهم الرجفة الزلزلة. فأصبحوا في دارهم جاثمين خامدين ميتين. روي: أنهم بعد عاد عمروا بلادهم وخلفوهم وكثروا

Bu müfessire göre Salih peygamberin ölmüş kavmine hitap etmesi meselesinde iki görüş vardır: birincisi onların ölümünden sonra kendilerinden yüz çevirdiği, ikincisi ise henüz ölmeden önce onlara hitap ettiğidir. Bu ikinci görüşün delili olarak 'yâ kavmî' hitabının ancak diri kimseler için kullanılabileceği ve ölüye hitabın caiz olmayacağı öne sürülür. Ayrıca Hz. Peygamber'in Bedir ölülerine hitap etmesi kıyas yoluyla zikredilerek, ölülere söz söylemenin bazı faydaları (dirilere ibret olması veya konuşanın kalbindeki acının hafiflemesi) da açıklanır.

أحدها : أنه قال لهم : { يا قوم } والأموات لا يوصفون بالقوم

Kurtubî, peygamberin kavminden ümitsizliğe düştüğü an sözlerini söylemiş olabileceğini belirtir; bunun onların ölümünden önce veya sonra söylenmiş olma ihtimalini tartışır. Bedir savaşında öldürülen müşriklere Hz. Peygamber'in seslenmesi kıyaslanarak, ölülerin işitip işitmemesi meselesine değinilir. Kurtubî, sözün ölümden önce söylenmiş olması görüşünü daha açık (zahir) bulur.

والأول أظهر