Taberî bu ayeti, cehennem ehlinin cennet ehline hitaben yardım ve yiyecek-su istemesi olarak açıklar; bu çağrının, dünyada zekat ve sadaka gibi yoksul haklarını yerine getirmemelerinin, Allah'a itaati terk etmelerinin cezası olarak gelen şiddetli açlık ve susuzluk anında vuku bulduğunu belirtir. Ayrıca cehennem ehlinin önce meleklerden, sonra Malik'ten, en sonunda cennet ehlinden yardım istediğine dair rivayetleri nakleder.

وهذا خبر من الله تعالى ذكره عن استغاثة أهل النار بأهل الجنة عند نزول عظيم البلاء بهم من شدة العطش والجوع، عقوبة من الله لهم على ما سلف منهم في الدنيا من ترك طاعة الله وأداء ما كان فرض عليهم فيها في أموالهم من حقوق المساكين من الزكاة والصدقة.

Zemahşerî, cennet ehlinden su veya rızık istemenin, cennetin ateşten yukarıda olduğuna delil teşkil ettiğini belirtir; ayrıca istenen şeyin sadece su değil yiyecek-meyve de olabileceğini söyler. Cehennem ehlinin bu talebi, icabet edilmeyeceğini bilseler de çaresizlik ve şaşkınlıktan kaynaklanır, tıpkı sıkışmış birinin imkansız bir şey istemesi gibi. Allah'ın cennet nimetlerini onlara haram kılması, mükellefin haram olan şeyden men edilmesine benzetilir.

وإنما يطلبون ذلك مع يأسهم من الإجابة إليه حيرة في أمرهم ، كما يفعل المضطر الممتحن . منعهم شراب الجنة وطعامها كما يمنع المكلف ما يحرم عليه ويحذر

Kurtubî bu ayeti cennet ehlinin cehennem ehline sudan ve rızıktan feyz vermesi (ifâza) bağlamında ele alarak, bunun su vermenin (sakyu'l-mâ) en faziletli sadakalardan biri olduğuna delil olduğunu belirtir. Bu bağlamda İbn Abbas'ın en faziletli sadakanın su olduğu görüşünü ve Sa'd b. Ubade ile ilgili hadis rivayetlerini nakleder. Ayrıca 'yevmü't-tenâd' ifadesinin kıraat farklılıklarını (التناد/التناد بتشديد) ve bunların anlam yönünden değerlendirmesini de aktarır.

الثانية في هذه الآية دليل على أن سقي الماء من أفضل الأعمال وقد سئل بن عباس : أي الصدقة أفضل فقال : الماء

İbn Kesîr, cehennem ehlinin cennet ehlinden yiyecek ve özellikle su istemesini ele alır; rivayetlerle bunun cennet nimetlerinden su ve yiyecek talebi olduğunu, ancak bunun kâfirlere haram kılındığını açıklar. Ardından âyetin bahsettiği kâfirlerin dünyada dini bir oyun ve eğlence sayıp dünya ziynetine kapılarak ahiret amelinden gafil olduklarını belirtir.

وقال عبد الرحمن بن زيد بن أسلم يعني طعام الجنة وشرابها

Beydâvî'ye göre cennet ehlinin üstten bulunması sebebiyle cehennem ehli onlara suyu 'dökün' anlamında seslenmektedir; bu durum cennetin cehennemin üstünde olduğuna delildir. 'Rızıklandığınız şeylerden' ifadesi, dökülmeye uygun olması sebebiyle içeceklere veya yiyeceğe işaret edebilir. Kâfirlerin bu nimetlerden men edilmesi, mükellefin haram kılınan şeyden men edilmesi gibi bir yasaklamadır ve bu, dinlerini oyun ve eğlenceye çevirmelerinin (bahîre, tasdiye, mükâ gibi bâtıl uygulamaların) cezasıdır. Dünya hayatının onları aldatması sonucu, kıyamet gününü unuttukları gibi Allah da onları unutmuş gibi cehennemde bırakır.

أن أفيضوا علينا من الماء أي صبوه، وهو دليل على أن الجنة فوق النار.

Bu müfessire göre cennet ehlinden ilk elde ettikleri lezzet sudur; cehennem ateşinin şiddetinden dolayı bâtınlarındaki yanma ve alevlenme sebebiyle özellikle suyu talep etmişlerdir. Ayrıca 'أفيضوا' ifadesi, cennet ehlinin mekân olarak cehennem ehlinden daha üstün olduğuna delalet eder. Kâfirlerin dünyada yeme-içme arzusuna düşkün oldukları, ahirette de bu hal üzere kaldıkları, bunun da kişinin yaşadığı hal üzere öleceğine ve öldüğü hal üzere haşrolunacağına delalet ettiği belirtilir.

وإنما طلبوا الماء خاصة لشدة ما في بواطنهم من الاحتراق واللهيب بسبب شدة حر جهنم