Taberî, Adem ve Havva'nın Cennet'ten çıkarılırken üzerlerinden soyulan 'libas'ın mahiyeti hakkındaki ihtilafları nakleder: kimileri bunun tırnak olduğunu, kimileri nur olduğunu, kimileri de takva olduğunu söylemiştir. Kendisi bu görüşler arasında tercihte bulunarak, 'libas' kelimesinin mutlak kullanımda insanların bedenlerini örttükleri her türlü örtüyü kapsadığını, dolayısı ile bunun tırnak veya nur olabileceğini belirtir. Ayrıca şeytana nispet edilen çıkarma ve soyma fiilinin gerçekte Allah tarafından cezalandırma olarak yapıldığını, ancak mekir ve hile yoluyla şeytana benzetildiği için ona izafe edildiğini açıklar.

والصواب من القول في تأويل ذلك عندي أن يقال: إن الله تعالى حذر عباده أن يفتنهم الشيطان كما فتن أبويهم آدم وحواء، وأن يجردهم من لباس الله الذي أنزله إليهم، كما نزع عن أبويهم لباسهما.

Zemahşerî'ye göre bu ayet, insanların şeytan tarafından ana-babalarının cennetten çıkarılması gibi bir fitneye düşürülmemesi için bir uyarıdır. Şeytan, gizlice düşmanlık eden, insanların fark edemeyeceği şekilde tuzak kuran bir düşman gibidir; ayrıca ayette şeytan ve avanesinin (kabîlesi) insanlar tarafından görülmediğine, onları görebildiklerini iddia edenlerin sözünün asılsız ve hile olduğuna dair açık bir delil bulunmaktadır. Bu, şeytanlara dost olup onların vesveselerine (küfür ve isyanlara) uymamaları için insanlara yapılan ikinci ve daha güçlü bir uyarıdır.

وفيه دليل بين أن الجن لا يرون ولا يظهرون للإنس ، وأن أظهارهم أنفسهم ليس في استطاعتهم ، وأن زعم من يدعي رؤيتهم زور ومخرقة

Bu metin birden fazla ayet/konu üzerine notlar birleştirilmiş görünmekle birlikte, cinlerin insanları görüp insanların cinleri görememesi meselesinde Ehl-i Sünnet (ashabımız) görüşünü nakleder: Allah cinlerin gözlerinde özel bir idrak yaratmıştır, insanların gözünde ise bu idrak yaratılmamıştır. Mu'tezile'nin bu konudaki görüşü de aktarılır; onlara göre mesele cisimlerin lataflik/kesafet derecesi ve görme kuvvetinin artırılıp artırılmamasına bağlıdır. Ayrıca şeytanın insanları saptırmaya güç yetirip yetiremeyeceği, Allah'ın onu insanlara musallat kılıp kılmadığı meselesi de tartışılır.

قال أصحابنا : إنهم يرون الأنس لأنه تعالى خلق في عيونهم إدراكا والإنس لا يرونهم لأنه تعالى لم يخلق هذا الإدراك في عيون الإنس ، وقالت المعتزلة : الوجه في أن الإنس لا يرون الجن ، رقة أجسام الجن ولطافتها

Kurtubî'ye göre 'fetaşkâ' hitabı hem Âdem hem eşini kapsar, fakat tekil sigada gelmesi Âdem'in asıl muhatap ve kastedilen olmasından ya da rızkı kazanma yükünü taşıyanın şekavete daha layık olmasındandır; bir görüşe göre çıkarılma ikisine, şekavet ise sadece bedensel yorgunluk olarak Âdem'e mahsustur. Ayrıca 'elbiselerinin soyulması' ifadesi setr-i avretin (avret yerini örtmenin) vacip olduğuna delil sayılır. Cinlerin görülmemesi meselesinde ise bu durumun sadece peygamberlik zamanlarında mucize olarak bozulabileceği, normalde insanların cinleri göremeyeceği belirtilir.

وفي هذا أيضا دليل على وجوب ستر العورة لقوله : ينزع عنهما لباسهما

Verilen metin sadece 've teâlâ buyurdu ki' ifadesinden ibaret olup ayete dair herhangi bir tefsirî açıklama, yorum veya görüş içermemektedir. Bu haliyle metin, müfessirin ayetin metnini aktarmaya başladığı bir giriş cümlesi niteliğindedir.

وقال تعالى

Bu müfessire göre ayetteki uyarı, şeytanın anne-babamızı (Adem ve Havva'yı) cennetten çıkardığı gibi bizi de ayartarak cennete girmekten mahrum bırakmasına karşı bir sakındırmadır. Şeytanın elbiselerini soyup ayıp yerlerini göstermesi, ya Adem-Havva'nın haline ya da 'çıkardı' fiilinin öznesine bağlı bir durumdur ve bu fiilin şeytana isnadı sebep olması itibariyledir. Şeytan ve kabilesinin bizi görüp bizim onları görmememiz, mutlak bir görememe anlamına gelmez; bazı durumlarda bize suret verip görünebilirler. Şeytanların inanmayanlara dost kılınması ise aralarındaki uyum sebebiyledir veya onları musallat edip saptırmalarına imkan verilmesiyledir.

والنهي في اللفظ للشيطان، والمعنى نهيهم عن اتباعه والافتتان به. ينزع عنهما لباسهما ليريهما سوآتهما حال من أبويكم أو من فاعل أخرج وإسناد النزع إليه للتسبب.