Taberî, A'râf 190. ayette geçen 'şirk' ifadesini Âdem ve Havvâ'nın ilk çocuklarına 'Abdülhâris' adını vermeleriyle ilişkilendiren rivayetleri nakleder. Bu rivayetlere göre İblis, çocukları yaşamayınca onlara bu ismi vermeleri şartıyla çocuğun yaşayacağını vaad etmiş, onlar da bu tavsiyeye itaat ederek çocuğa bu adı vermişlerdir. Taberî, bu olayın Allah'a ibadette şirk olmayıp yalnızca İblis'e itaatte bir şirk (ona boyun eğme) olduğunu, Âdem'in Allah'a ortak koşmadığını vurgulayan görüşleri aktarır.

كان لا يعيش لآدم وامرأته ولد، فقال لهما الشيطان: إذا ولد لكما ولد، فسمياه عبد الحارث، ففعلا وأطاعاه، فذلك قول الله

Zemahşerî'ye göre âyette geçen şirk, çocuklarını Allah'a ortak koşmak anlamındadır; bu, mudâfın hazfi ve mudâfun ileyhin onun yerine konulmasıyla izah edilir. Şirk, Âdem ve Havvâ'nın bizzat şirke düşmesi değil, çocuklarına Abdüluzzâ, Abdümenâf gibi Allah'a değil putlara nispet eden isimler vermeleridir. Ayrıca bir başka izah olarak hitabın Kureyş'e (Kusayy soyuna) yönelik olabileceğini, onların da dört çocuklarına Abdümenâf, Abdüluzzâ, Abdükusayy ve Abdüddâr adlarını vererek bu şirke ortak olduklarını belirtir.

ومعنى إشراكهم فيما آتاهم الله : تسميتهم أولادهم بعبد العزى وعبد مناة ، وعبد شمس وما أشبه ذلك ، مكان عبد الله وعبد الرحمن وعبد الرحيم

Bu müfessire göre ayetteki 'sübhanehu' ifadesi hem mastariyye ('şirklerinden münezzeh') hem de 'mâ' ismiyle ('putlardan münezzeh') yorumlanabilir; her iki durumda da amaç, putların cansız ve değersiz şeyler olup göklerin ve yerin müdebbiri olan Allah'a ortak koşulmaya elverişli olmadığını ispat etmektir. Ayrıca metin, Âdem ve Havva kıssasının doğru olması halinde bile 'Abdülharis' isminin verilmesinin, çocuğun o kişinin duası bereketiyle afetlerden kurtulduğuna işaret amaçlı olduğunu, bunun da kul olma anlamının ortaklığından kaynaklanan bir mecazi kullanım olduğunu açıklar. Sonuç olarak asıl maksat, önceki ayetteki putperestlere reddiye olduğu vurgulanır.

المقصود من هذه الآية إقامة الحجة على أن الأوثان لا تصلح للإلهية فقوله : يحتمل وجهين أحدهما : أن تكون مصدرية معناه سبحانه عن إشراكهم ثانيهما : خبرية معناه عن الذين يشركون

Kurtubî, âdem ile havva'ya nispet edilen şirkin yorumunda müfessirlerin görüşünü aktarır: bu isim ve sıfatta bir şirktir, ibadet ve rububiyette değildir; ehl-i meânî ise bunun 'abdulharis' ismini haris'in kendilerini kurtarmasına bir teşekkür nişanesi olarak koyduklarını söyler, tıpkı bir adamın misafirine hizmetkarlık gösterip ona 'köleyim' demesi gibi rablik iddiası kastetmediklerini belirtir. Kurtubî'nin tercih ettiği ve üzerine dayandığı görüş ise bunun âdem şahsına değil, insan cinsine, âdem zürriyetinden müşriklerin durumuna racî olduğudur; buna göre âyetteki 'ذكر ve أنثى' kâfir olan cinsleri ifade eder ve bu, ilk görüşteki nebi âdem'e büyük bir şirk isnad etmekten daha uygun görülmüştür.

وقال قوم : إن هذا راجع إلى جنس الآدميين والتبيين عن حال المشركين من ذرية آدم عليه السلام وهو الذي يعول عليه فقوله : جعلا له يعني الذكر والأنثى الكافرين ويعني به الجنسان

İbn Kesîr, ayette geçen 'valideyn' ifadesinin önce Âdem ve Havva'nın zikredilip, bunun sonraki tüm ebeveynler (insan neslinin geneli) için bir giriş/mukaddime niteliğinde olduğunu belirtir. Ayrıca ayetin Şeytan'ın Havva'ya çocuğunu 'Abdülharis' diye adlandırmasını telkin ettiğine dair meşhur rivayeti nakleder, fakat bu rivayetin merfû hadis olarak sıhhatini ciddi şekilde sorgular. Sonuçta Hasan el-Basrî'nin bu ayeti Yahudi ve Hıristiyanlara (Âdem'in soyundan olup sonradan şirke sapanlara) yorulmasının en güzel ve en uygun tefsir olduğunu tercih eder.

وهذه أسانيد صحيحة عن الحسن رضي الله عنه أنه فسر الآية بذلك وهو من أحسن التفاسير وأولى ماحملت عليه الآية ولو كان هذا الحديث عنده محفوظا عن رسول الله صلى الله عليه وسلم لما عدل عنه هو ولا غيره

Beydâvî'ye göre 'câ'alâ lehû şürakâ' ifadesi Âdem ve Havvâ'nın kendilerinin şirke düşmesi anlamına gelmez; bunun yerine onların çocuklarının (evlatlarının) Allah'ın verdiği nimet konusunda O'na ortak koşması, yani putlara 'Abdü'l-Uzzâ' ve 'Abdü Menâf' gibi isimler takması kastedilmiştir. Ayrıca İblis'in Havvâ'ya gelip çocuğuna 'Abdü'l-Hâris' adını koymasını önerdiği rivayeti de nakledilir, fakat bu tür şeylerin peygamberlere yakışmayacağı belirtilir. Bir başka ihtimal olarak hitabın Kureyş'ten Kusayy soyuna yönelik olabileceği, onların da çocuklarına Abdü Menâf, Abdü Şems gibi isimler verdiği aktarılır.

أي جعل أولادهما له شركاء فيما آتى أولادهما فسموه عبد العزى وعبد مناف على حذف مضاف وإقامة المضاف إليه مقامه، ويدل عليه قوله: فتعالى الله عما يشركون.