Taberî, İsrailoğullarının denizi geçtikten sonra rastladıkları kavmin, kendilerine ait putlara (öküz heykellerine) tapan Lahm kabilesinden veya Kenanlılardan olduğunu, İsrailoğullarının bu manzara karşısında Musa'dan kendilerine de bir ilah yapmasını istediklerini nakleder. Ona göre bu istek, açık mucizeleri gördükten sonra bile hâlâ cehalet içinde olmalarından kaynaklanmıştır; Musa da onlara Allah'tan başkasına ibadetin caiz olmadığını bildirmiştir. Ayrıca bu kıssayı, Hz. Peygamber'in Huneyn seferinde 'zâtu envât' talebine verdiği benzer cevapla ilişkilendirir.

اجعل لنا يا موسى إلها، يقول: مثالا نعبده وصنما نتخذه إلها، كما لهؤلاء القوم أصنام يعبدونها، ولا تنبغي العبادة لشيء سوى الله الواحد القهار.

Zemahşerî, İsrailoğulları'nın Musa'ya put edinme talebini son derece cahilce bulur; onların büyük bir mucize gördükten hemen sonra bu isteği ileri sürmelerini mutlak bir cehalet olarak nitelendirir. Ayrıca taklidi şiddetle kınar; şeytanın insanları atalarını taklit ederek putlara tapmaya sürüklemesini büyük bir hile olarak açıklar. Taklit edenlerle taklit edilenlerin (öncülerin) hepsinin aynı sapıklık içinde birleştiğini, çünkü her ikisinin de delile değil hevaya dayandığını belirtir.

ما أقبح التقليد والقول المتقبل بغير برهان ، وما أعظم كيد الشيطان للمقلدين حين استدرجهم إلى أن قلدوا آباءهم في عبادة التماثيل وعفروا لها جباههم

Bu müfessire göre kavmin putlara tapınması, Allah'ı tazim etme iddiasıyla açıklanamaz; çünkü ibadet ancak nimetin gerçek kaynağı olan varlığa layıktır ve bu ancak Allah'tır. Ayrıca Musa'nın rüyet talebi ile kavminin talebi arasında fark vardır: Musa şevkle, kavmi ise imtihan ve inatla istemiştir, bu nedenle sadece kavim istikbar ve utuvv ile vasıflandırılmıştır.

ومما يدل عليه أن موسى لما سأل الرؤية ما وصفه الله تعالى بالاستكبار والعتو ، لأنه عليه السلام طلب الرؤية شوقا ، وهؤلاء طلبوها امتحانا وتعنتا ، لا جرم وصفهم بذلك فثبت فساد ما قاله المعتزلة

İbn Kesîr, buzağı hikâyesinin Araf ve Tâhâ surelerinde daha detaylı geçtiğini belirterek, burada Sâmirî'nin buzağıyı nasıl yaptığı, Hz. Musa'nın Rabbiyle konuşmak için otuz gün oruç tutması, İsrailoğulları'nın Firavun kavminden aldıkları eşyaları ateşte yakmaları ve buzağının ses çıkarma sebebinin rüzgarın içinden geçmesi olduğu gibi ayrıntıları nakletmektedir. Metin, kavmin buzağıya tapmayanların tapanları öldürmesiyle tövbe ettiklerini ve sonra Allah'ın onları dirilttiğini aktarır.

فاجتمع ما كان في الحفيرة من متاع أو حلية أو نحاس أو حديد فصار عجلا أجوف ليس فيه روح وله خوار قال ابن عباس لا والله ما كان له صوت قط إنما كانت الريح تدخل في دبره وتخرج من فيه وكان ذلك الصوت من ذلك

Beydâvî'ye göre bu ayet ve devamı, İsrailoğullarının kendilerine büyük nimetler ve mucizeler bahşedildikten sonra irtikap ettikleri çirkin işleri anlatmaktadır; bu, Peygamber'e onlardan gördüğü kötülüklere karşı bir teselli, mü'minlere de kendi hallerini murakabe etmeleri için bir uyarı niteliğindedir. Firavun'un helakinden sonra Musa'nın kavmiyle denizden geçtiği, Aşure günü şükür orucu tuttuğu ve ardından putlara tapan bir kavme rastladıkları rivayet edilmiştir; bu kavmin öküz heykellerine taptığı ve bunun buzağıya tapmanın başlangıcı olduğu belirtilir. Kavmin kendilerine bir ilah yapılmasını istemesi üzerine Musa onları, gördükleri büyük mucizelere rağmen bu talepleriyle mutlak cehalet içinde olmakla nitelendirmiştir.

روي: أن موسى عليه السلام عبر بهم يوم عاشوراء بعد مهلك فرعون وقومه فصاموه شكرا. فأتوا على قوم فمروا عليهم. يعكفون على أصنام لهم يقيمون على عبادتها، قيل كانت تماثيل بقر وذلك أول شأن العجل

Kurtubî, ayeti câhil bedevîlerin Hz. Peygamber'den 'zâtu envât' adlı ağaç gibi bir şey istemesi kıssasıyla ilişkilendirir; bu talep, İsrailoğulları'nın Musa'dan kendilerine ilah yapılmasını istemesine benzetilmiştir. Hz. Peygamber bu isteği duyunca, önceki ümmetlerin yollarının aynen izleneceğini belirten hadisi nakletmiştir. Bu şekilde ayetin, geçmiş kavimlerin hatalarının tekrarlanacağına dair bir uyarı içerdiği anlatılır.

لتركبن سنن من قبلكم حذو القذة بالقذة حتى إنهم لو دخلوا حجر ضب لدخلتموه