Taberî bu ayette Allah'ın habbeyi (taneyi) ve nüvâyı (çekirdeği) yardığını, böylece taneden ekini/bitkiyi, çekirdekten de ağacı çıkardığını açıklar. 'Fâlik' kelimesinin 'yaran, çatlatan' anlamına geldiğini, bazılarının 'halık' (yaratan) diye yorumlamasını ise Arap dilinde 'fe-lek' fiilinin 'halaka' anlamında kullanılmadığı gerekçesiyle zayıf bulur ve kendi tercihinin daha doğru olduğunu belirtir. Ayrıca canlıdan ölüyü, ölüden canlıyı çıkarma ifadesini de aynı bağlamda başak-tane, ağaç-çekirdek ilişkisiyle açıklar.

وأما القول الذي حكي عن الضحاك في معنى فالق أنه خالق، فقول إن لم يكن أراد به أنه خالق منه النبات والغروس بفلقه إياه، لا أعرف له وجها، لأنه لا يعرف في كلام العرب فلق الله الشيء بمعنى: خلق

Zemahşerî'ye göre 'fâliku'l-habbi ve'n-nevâ' ifadesi, tane ve çekirdeği yararak bitki ve ağacı çıkarmayı anlatır; Mücahid'den nakledilen görüşe göre ise bu, tanede ve buğdayda bulunan iki kısımdır. 'Muhricu'l-hayyi mine'l-meyyit' ifadesi ise cansız şeylerden canlı ve gelişen varlığın çıkarılmasını ifade eder; bu ibare fiile değil 'fâliku'l-habbi ve'n-nevâ' ifadesine atfedilmiştir çünkü büyüyüp gelişen şey hükmen canlı sayılır. Sonuç olarak bütün bunları yapan Allah'ın rububiyyetin gerçek sahibi olduğu, dolayısıyla insanların O'ndan başkasına yönelmelerinin tevhidden şirke bir sapma olduğu vurgulanmıştır.

فإن قلت : كيف قال : قلت : عطفه على فالق الحب والنوى ، لا على الفعل . ويخرج الحي من الميت : موقعة موقع الجملة المبينة لقوله : لأن فلق الحب والنوى بالنبات والشجر الناميين من جنس إخراج الحي من الميت ، لأن النامي في حكم الحيوان

Kurtubî bu ayeti Allah'ın kudretinin acayipliklerinden biri olarak açıklar; 'felak' kelimesi çekirdek ve tohumun yarılması anlamındadır, ölü çekirdekten yeşil yaprak çıkması ve yeşil yapraktan ölü çekirdek/tohum çıkması 'ölüden diriyi, diriden ölüyü çıkarma' anlamına gelir. İbn Abbas ve Dahhâk'a göre ise 'fâlik' kelimesi 'hâlik' (yaratan) anlamındadır. Ayrıca İbn Abbas'tan nakille bu durum insanın ölü nutfeden diri olarak çıkması, diri insandan da ölü nutfenin çıkması şeklinde de yorumlanmıştır.

والفلق : الشق أي يشق النواة الميتة فيخرج منها ورقا أخضر وكذلك الحبة ويخرج من الورق الأخضر نواة ميتة وحبة وهذا معنى يخرج الحي من الميت ومخرج الميت من الحي عن الحسن وقتادة وقال بن عباس والضحاك : معنى فالق خالق

İbn Kesîr, ayetteki 'Kitap' ifadesinin Kur'an olduğunu belirtir; bazı müfessirlerin bunu gelecekte vaad edilen Kur'an, Tevrat veya İncil'e işaret olarak yorumlamasını zayıf bir görüş olarak değerlendirir. Ayrıca canlının ölüden, ölünün canlıdan çıkarılması ifadesini tohum-bitki, yumurta-tavuk, salih evlat-facir kimseden çıkması gibi birbirine yakın örneklerle açıklar ve bunların hepsinin ayetin kapsadığı anlamlar olduğunu ifade eder. Sonuç olarak bunu yapanın yalnızca Allah olduğunu, putların hiçbir şey yaratamayacağını, dolayısıyla insanların haktan batıla nasıl döndürüldüğünü sorgulayan bir mesaj olduğunu aktarır.

و ( الكتاب ) القرآن ومن قال إن المراد بذلك الكتاب الإشارة إلى التوراة والانجيل كما حكاه ابن جرير وغيره فقد أبعد النجعة وأغرق في النزع وتكلف ما لا علم له به

Râzî, âyette geçen 'canlıyı ölüden, ölüyü canlıdan çıkarma' ifadesini önce hakikat anlamında ele alarak; nutfeden diri insan, diri insandan ölü nutfe çıkarılması, yumurtadan diri civciv, diri tavuktan ölü yumurta çıkarılması örnekleriyle açıklar. Ona göre bu, zıtların birbirinden çıkışının doğa ve tabiat kanunuyla değil ancak hikmetli bir takdir ediciyle mümkün olabileceğini gösterir. Ayrıca 'hayy' ve 'meyyit' kavramlarının hakiki anlamda canlılık sıfatına sahip olan ve olmayan şeyler için kullanıldığını, bu durumda nebatın canlı sayılmadığını belirtir.

قال ابن عباس : يخرج من النطفة بشرا حيا ، ثم يخرج من البشر الحي نطفة ميتة ، وكذلك يخرج من البيضة فروجة حية ، ثم يخرج من الدجاجة بيضة ميتة

Beydâvî'ye göre 'hab' ve 'nevâ' ifadeleri bitki ve ağaçlarla ilgilidir; bir görüşe göre ise buğday ve çekirdekte oluşan yarılmayı (şakk) ifade eder. 'Canlıyı ölüden çıkarır' ifadesi hayvan ve bitkiden büyüyüp gelişeni, 'ölüyü canlıdan' ifadesi ise nutfe ve tohum gibi büyümeyeni kapsar. Metne göre 'zâlikümullah' ifadesi, öldüren ve dirilten o zatın ibadete layık olan tek varlık olduğunu belirtir.

ذلكم الله أي ذلكم المحيي المميت هو الذي يحق له العبادة