Taberî'ye göre bu ayette İbrahim, kavmiyle Allah'ın tevhidi ve putlardan berâeti konusunda tartışırken, onların kendisini putların zararından korkutmalarına karşılık, o putlardan hiç korkmadığını, çünkü onların ne zarar ne fayda verme gücüne sahip olmadığını bildirir. İbrahim asıl korkusunun, kendisini ve her şeyi yaratan, dilediğini yapmaya kadir olan Allah'a ait olduğunu söyler. Ayet ayrıca insanları, işe yaramaz oyma tahta ve suretlere tapmaktan vazgeçip, her şeyi yaratan ve kadir olan Allah'a ibadeti tekleştirmeye davet eder.

فقال لهم إبراهيم: لا أخاف ما تشركون بالله من هذه الآلهة أن تنالني بضر ولا مكروه، لأنها لا تنفع ولا تضر، يقول: ولكن خوفي من الله الذي خلقني وخلق السموات والأرض

Zemahşerî'ye göre bu ayette Hz. Şuayb (veya benzer bir peygamber kıssası bağlamında konuşan kişi), kavminin kendisini putlarının kötülüğüyle korkutmasına karşılık, ancak Rabbinin dilediği bir şeyin kendisine isabet edebileceğini, bunun dışında hiçbir vakitte onlardan korkmadığını belirtmiştir; çünkü putlar ne fayda ne zarar verme gücüne sahiptir. Ayrıca 'hediye' kelimesinin hem hediye eden hem de hediye edilene izafe edilebileceği açıklanır ve metindeki bağlamda kastedilenin kendisine hediye/mal sunulması olduğu belirtilir. Sonuç olarak konuşan kişi, Allah'ın kendisine dinde ve dünyada yeterli nimeti verdiğini, bu yüzden mal ile 'idare edilmeye' razı olmayacağını, kavminin ise dünya hayatının zahirine razı olup verilen şeylerle sevindiğini ifade eder.

والمعنى : أن ما عندي خير مما عندكم ، وذلك أن الله آتاني الدين الذي فيه الحظ الأوفر والغنى الأوسع ، وآتاني من الدنيا ما لا يستزاد عليه ، فكيف يرضى مثلي بأن يمد بمال ويصانع به

Bu müfessire göre İbrahim'in kavmiyle olan tartışması, putların cansız cisimler olup fayda ve zarar verme gücüne sahip olmadığı, dolayısıyla onlardan korkunun akıl dışı olduğu esasına dayanır; korku ve ümit gerçekte ancak Allah'tan olabilir. 'İllâ en yeşâe rabbî' ifadesi ise birkaç anlama gelebilir: günah işlerse ceza gelmesi, dünya musibetleriyle imtihan edilmesi ya da Allah'ın putları canlandırıp onlara zarar-fayda verme gücü tanıması ihtimalleri; İbrahim bunu, başına bir musibet gelse bile bunun putlara dil uzatmasının cezası olarak yorumlanmaması için söylemiştir. Ayrıca metin, dinde hak olanı savunmak için yapılan tartışmanın övgüye, batıl dini savunmak için yapılanın ise kınamaya konu olduğu genel bir kural çıkarır.

لأن الخوف إنما يحصل ممن يقدر على النفع والضر ، والأصنام جمادات لا تقدر ولا قدرة لها على النفع والضر ، فكيف يحصل الخوف منها ؟

Kurtubî bu ayette 'tuhâccûnnî' kelimesinin kıraat farklılıklarını (nun'un şeddeli/hafif okunuşu) dilbilimsel açıdan inceler; ayrıca İbrahim'in kavmiyle Allah'ın birliği konusunda tartıştığını, kavminin onu putlarının çokluğuyla tehdit ettiğini, ancak kendisinin ancak Allah'ın dilemesiyle bir zararın kendisine dokunabileceğini belirttiğini açıklar. Metne göre buradaki istisna ('illâ en yeşâe rabbî') öncekinden bağımsız bir istisnadır ve Allah'ın ilminin her şeyi kuşattığına işaret eder.

فمن شدد قال : الأصل فيه نونان الأولى علامة الرفع والثانية فاصلة بين الفعل والياء فلما اجتمع مثلان في فعل وذلك ثقيل أدغم النون في الأخرى فوقع التشديد

İbn Kesîr'e göre bu ayet, müşriklerin taptığı putların hiçbir tesiri olmadığını, kendisinin onlardan korkmadığını ve eğer bir tuzakları varsa hemen bunu göstermeleri gerektiğini bildirmektedir. Ayetteki istisna munkatı' bir istisnadır; yani gerçekte zarar veya fayda verecek olan yalnızca Allah'tır, O'nun ilmi her şeyi kuşatmıştır. Bu delil, Hz. Hûd'un kavmi Âd'a karşı kullandığı hüccetle aynı mahiyettedir.

وقوله تعالى استثناء منقطع أي لا يضر ولا ينفع إلا الله عز وجل أي أحاط علمه بجميع الأشياء فلا يخفى عليه خافية

Beydâvî'ye göre İbrahim, kavmiyle tevhid konusunda tartışmış ve onların putlarından korkmadığını, çünkü bu putların kendiliğinden zarar veya fayda veremeyeceğini belirtmiştir. 'إلا أن يشاء ربي' istisnası, onların ilahlarından korkutmalarına verilen bir cevap ve Allah'ın azabıyla bir tehdit niteliğindedir. Sonuç olarak, hiçbir delile dayanmaksızın Allah'a ortak koşanların değil, muvahhidlerin güvende olmaya daha layık olduğu vurgulanmıştır.

ولا أخاف ما تشركون به أي لا أخاف معبوداتكم في وقت لأنها لا تضر بنفسها ولا تنفع. إلا أن يشاء ربي شيئا أن يصيبني بمكروه من جهتها، ولعله جواب لتخويفهم إياه من آلهتهم وتهديد لهم بعذاب الله.