Zemahşerî, bazı müfessirlerin bu ifadeyi 'putların kendilerinden şefaat ettikleri iddiaları boşa gitti' şeklinde açıklamalarını fasih ve açık bir sözü zorlama, tahrif etme ve garip bir anlama çekme olarak değerlendirir. Ona göre bu yorum, ilgili sözün gerçek anlamına hiç uymamakta ve ondan büyük bir uzaklıkla ayrılmaktadır. Kendisi ise ifadeyi 'onların satın aldıkları/edindikleri şeyin (batıl inançların) boşa gitmesi ve kaybolan bir şey gibi kendilerinden gaib olması' şeklinde anlamayı tercih eder.

لأن المعنى الذي ذهبوا إليه ليس هذا الكلام بمترجم عنه ولا منطبق عليه ، وهو ناب عنه أشد النبو

Râzî bu bölümde kâfirlerin kıyamette 'vallahi rabbimiz biz müşrik değildik' diyerek yalan söyleyip söylemeyeceği tartışmasını aktarır; Cübbâî'nin görüşüne göre bu ifadeler yalan değildir çünkü ahiret ile dünyadaki hal farklıdır, cumhur müfessirlere göre ise kâfirler kıyamette de yalan söyleyebilirler ve bunun delilleri sayılır. Ayrıca 'ضل عنهم' ifadesinin, müşriklerin dünyada Allah'a ortak koştukları putların ve şeytanın süslediği batıl inançların kendilerine fayda vermeyip yok olması anlamına geldiği belirtilir. Son olarak kırâat farklılıkları (فتذكر) ve bunların dilsel kökenleri (ذكر/أذكر) açıklanır.

والقول الثاني : وهو قول جمهور المفسرين أن الكفار يكذبون في هذا القول قالوا : والدليل على أن الكفار قد يكذبون في القيامة وجوه

Kurtubî, müşriklerin putların kendilerini Allah'a yaklaştıracağı iddiasının bir yalan/vehim olduğunu, bu zannın kendilerini mazur kılmadığını açıklar. Ayrıca 'fânzur keyfe dalle 'anhüm iftirâühüm' ifadesinin, ilahlarının şefaatine dair umutlarının boşa çıkması, kendilerinden uzaklaşması veya dehşet ve akıl karışıklığından ötürü unutulması anlamlarına gelebileceğini belirtir. Bu bağlamda 'kezebû' fiilinin geçmiş zaman kalıbıyla gelse de gelecek zaman (kıyamet günü) anlamını taşıyıp taşımadığı hususunda ehl-i nazar arasındaki ihtilafa da yer verir.

فانظر كيف ضل عنهم افتراؤهم أي تلاشي وبطل ما كانوا يظنونه من شفاعة آلهتهم وقيل : أي فارقهم ما كانوا يعبدون من دون الله فلم يغن عنهم شيئا عن الحسن

Bu müfessire göre ayet, müşriklerin taptığı ilahların/yardımcıların onlardan uzaklaşıp gittiğini, kendilerine hiçbir fayda sağlamadığını ifade etmektedir. Metin, bu 'gitme' ve 'fayda vermeme' durumunun müşrikler açısından gerçekleştiğini belirtmektedir.

أي ذهب عنهم وقوله أي ذهبوا فلم ينفعوهم

Taberî'ye göre ayetteki 'nazar' kalp ile bakmayı ifade eder, göz ile görmeyi değil; anlamı Hz. Peygamber'in müşriklerin ahirette kendi aleyhlerine nasıl yalan söylediklerini kavramasıdır. Müşrikler dünyada Allah'a ortak koştukları putlardan ahirette uzaklaşıp onlardan teberri edeceklerdir; bu putlar ve şefaat umdukları şeyler kendilerinden kaybolup gidecek, işledikleri iftira ve yalan kendilerine fayda vermeyecektir.

ومعنى النظر في هذا الموضع: النظر بالقلب لا النظر بالبصر، وإنما معناه: تبين

Beydâvî'ye göre 'kendilerine karşı nasıl yalan söylediler' ifadesi, müşriklerin dünyada şirklerini inkâr etmelerine değil, ahirette Allah'a karşı ortaklarını nefyetmelerine işaret eder; bunu dünyadaki yalanlarına hamletmek nazmı bozan bir zorlamadır. Ayrıca 'ومنهم من يستمع إليك' ifadesi Ebu Süfyan, Velid, Nadr, Utbe, Şeybe ve Ebu Cehil gibi kişiler hakkında inmiştir; onlar Peygamber'i dinleyip Kur'an'ı 'evvelkilerin masalları' diye nitelendirmişlerdir. Kalplerindeki 'ekinne' (örtüler) ve kulaklarındaki 'vakr' (ağırlık) onların anlamasını ve işitmesini engelleyen şeylerdir.

وحمله على كذبهم في الدنيا تعسف يخل بالنظم