Taberî bu ayette 'tamama' kelimesinin 'ale-lezî ahsen' ifadesine bağlanışını tartışır; bazı müfessirler bunu 'muhsinlere/müminlere tam nimet' olarak, bazıları Musa'nın iyi ameline karşılık verilen mükafat olarak, bazıları da Allah'ın peygamberlerine ihsanının tamamlanması olarak yorumlamıştır. Taberî kendisi, 'Musa'nın emir ve nehiylerimize uymasındaki ihsanına karşılık nimetimizin tamamlanması' anlamını tercih eder, çünkü bunu en açık ve doğru mana olarak görür. Ayrıca Kitab'ın veriliş amacının dinin her şeyini açıklamak (tafsil), hidayet ve rahmet olduğunu belirtir.

وأولى هذه الأقوال عندي بالصواب قول من قال: معناه: ثم آتينا موسى الكتاب تماما لنعمنا عنده على الذي أحسن موسى في قيامه بأمرنا ونهينا، لأن ذلك أظهر معانيه في الكلام

Zemahşerî, ayetteki 'tamamen للكرامة والنعمة' ifadesinin 'على الذي أحسن' ile bağlantısını tartışır; bunun ya iyilik yapan herkesi (muhsinler cinsini) kapsayan genel bir anlam taşıdığını ya da özel olarak Musa'yı kastettiğini belirtir. Musa'ya yorulduğunda ise bunun, onun tebliğ ve emredilen her şeyde gösterdiği itaatteki ihsanının veya sahip olduğu ilim ve şeriatlerdeki ustalığının bir tamamlanması/mükemmelleştirilmesi anlamına geldiğini açıklar.

على الذي أحسن ، على من كان محسنا صالحا ، يريد جنس المحسنين . وتدل عليه قراءة عبد الله : ( على الذين أحسنوا ) أو أراد به موسى عليه السلام ، أي تتمة للكرامة على العبد الذي أحسن الطاعة في التبليغ وفي كل ما أمر به

Kurtubî, ayetteki 'hüden ve rahmeten' kelimelerinin i'rab (dilbilgisel konum) yönlerini tartışır: bunlar mef'ûlün leh, hâl, bedel veya na't olarak farklı şekillerde okunabilir. Ayrıca farklı kıraat imamlarının bu kelimeleri nasb veya ref' ile okuduklarını belirtir. Son olarak 'muhsinîn' kelimesini, Allah'ı görüyormuş gibi ibadet eden kişi veya dinde (İslam'da) ihsan sahibi olan kişi olarak açıklar.

قال الزجاج : أي هاديا وذا رحمة فجعله حالا من الهاء التي في فصلناه قال الزجاج : ويجوز هدى ورحمة بمعنى هو هدى ورحمة

İbn Kesîr, Kur'an ile Tevrat'ın çoğu zaman birlikte zikredildiğini belirtir; âyette Musa'ya verilen kitabın tam, kâmil ve şeriatinin ihtiyaçlarını kapsayan bir kitap olduğunu, bunun da Musa'nın iyi ameli ve Allah'ın emirlerine itaati üzerine bir mükafat olduğunu aktarır. Ayrıca âyetin Kur'an'a tabi olmaya davet, ona teşvik ve onu tedebbür edip amel etmeye çağrı içerdiğini, Kur'an'ın dünya ve ahirette kendisine tabi olanlar için bereket kaynağı olarak vasıflandırıldığını nakleder.

من أحسن في الدنيا تمم له ذلك في الآخرة واختار ابن جرير أن تقديره على إحسانه فكأنه جعل الذي مصدرية

Beydâvî'ye göre 'ثُمَّ' bağlacı, haberde bir gecikme veya rütbe farkını ifade eder; sanki önce Allah'ın eski ve yeni emirleri sayılmış, sonra Musa'ya kitap verilmesi daha büyük bir nimet olarak zikredilmiştir. 'على الذي أحسن' ifadesi Tevrat'ın, iyilik yapan herkese tam bir nimet ve kerâmet olarak verildiğini; farklı kıraatlere göre ise bunun Musa'nın tebliği güzel yapmasına veya Musa'nın ilim ve şeriatte gösterdiği güzelliğe bir tamamlama olduğunu gösterir. Kitap, dinde ihtiyaç duyulan her şeyi tafsilatlı biçimde açıklayan, hidayet ve rahmet olan bir kitaptır ve bu vasıflar İsrailoğulları'nın Rablerine kavuşacaklarına iman etmeleri umuduyla verilmiştir.

وثم للتراخي في الإخبار أو للتفاوت في الرتبة كأنه قيل: ذلكم وصاكم به قديما وحديثا ثم أعظم من ذلك أنا آتينا موسى الكتاب. تماما للكرامة والنعمة. على الذي أحسن على كل من أحسن القيام به

Bu müfessire göre 'tماما' ifadesi, iyilik eden yani salih olan herkes için verilen bir kerâmet ve nimetin tamamlanması anlamındadır. Ayrıca 'hüdâ' ve 'rahmet' kelimelerinin tekrarı gereksiz görülmemiş, çünkü Kur'an işitilerek bilinen hususlarda 'beyyine', hem işitme hem akılla bilinen hususlarda ise 'hüdâ' olarak nitelendirilmiştir. Son olarak Kelbî'den nakledilen görüşe göre Kur'an'ın iman eden bir topluluk için hüdâ ve rahmet olarak vasıflandırılması, onun herkes için de öyle olmasını engellemez.

فلما اختلفت الفائدة صح هذا العطف