Taberî'ye göre bu ayette Allah, Hz. Muhammed'e insan ve cin şeytanlarından düşmanlar verildiğini bildirmekte ve bunun önceki peygamberlere de yapılmış bir imtihan olduğunu açıklamaktadır. Bu şeytanlar birbirlerine aldatıcı, süslenmiş sözler vahyederler ki insanlar bunlarla saptırılsın; bu durum Hz. Muhammed'e sabrı öğretmek ve onu diğer resullerle aynı sınavdan geçirmek amacı taşır. Taberî, şeytanların hem cin hem insan türünden olabileceğini, bunun sadece cinlere veya İblis'in çocuklarına özgü olmadığını tercih eder.

وإنما سمي المتمرد من كل شيء شيطانا، لمفارقة أخلاقه وأفعاله أخلاق سائر جنسه وأفعاله، وبعده عن الخير

Zemahşerî'ye göre ayette geçen ifade, cin şeytanlarının insan şeytanlarına, cinlerin birbirine ve insanların birbirine vesvese vermesini kapsar. Müfessir, Malik b. Dinar'dan aktarılan bir sözle insan şeytanının cin şeytanından daha tehlikeli olduğunu, çünkü Allah'a sığınmakla cin şeytanı uzaklaşırken insan şeytanının açıkça günaha çekmeye devam ettiğini belirtir. 'Ğurûran' kelimesi ise aldatma ve gaflet anında yakalama anlamında açıklanır.

يوسوس شياطين الجن إلى شياطين الإنس . وكذلك بعض الجن إلى بعض وبعض الإنس إلى بعض . وعن مالك ابن دينار : إن شيطان الإنس أشد علي من شيطان الجن ، لأني إذا تعوذت بالله ذهب شيطان الجن عني ، وشيطان الأنس يجيئني فيجرني إلى المعاصي عيانا

Râzî bu ayette geçen 'düşman kılma' fiilinin Allah'a nispet edilmesinin, o düşmanlığın (ki küfür ve isyandır) Allah'ın yaratmasıyla olduğunu gösterdiğini nakleder. Cübbâî bunu 'ce'l'in beyân/bildirme anlamına geldiği' şeklinde te'vil ederken, Ka'bî bunu peygamberlerin kâfirlere düşmanlığının karşılıklı düşmanlık doğurmasıyla açıklamış; Ebû Bekir el-Assam ise bu düşmanlığın kıskançlıktan (hased) kaynaklandığını söylemiştir. Râzî bu görüşleri Ehl-i Sünnet'in hayrın ve şerrin, iman ve küfrün yaratıcısının Allah olduğu delili olarak sunar.

يدل على أن تلك العداوة من جعل الله ولا شك أن تلك العداوة كفر قال الجبائي : المراد من الجعل التبيين ، فإنه تعالى لما بين أنهم أعداؤه ، جاز أن يقول : جعلناهم أعداءه

Kurtubî'ye göre bu ayet Peygamber'i teselli etmekte olup, önceki peygamberlere de insan ve cin şeytanlarından düşmanlar musallat edildiğini bildirir. Bu şeytanlar birbirlerine gizlice (vahiy tarzında) yaldızlı, aldatıcı sözler fısıldarlar; cin şeytanları insan şeytanlarına vesvese verir, onlar da bunu süsleyip aldatma vasıtası kılarlar. Kurtubî ayrıca insan şeytanlarının cin şeytanlarından daha zararlı olabileceğine dair rivayetleri de nakleder.

عبارة عما يوسوس به شياطين الجن إلى شياطين الإنس وسمي وحيا لأنه إنما يكون خفية وجعل تمويههم زخرفا لتزيينهم إياه

Bu müfessire göre "şeytânu'l-ins" ifadesi, insanlardan bazılarının da tıpkı cinlerden olan şeytanlar gibi gerçekten şeytan olduğunu ifade eder; bunlar birbirlerine vahyederler (fısıldarlar), yani insan şeytanları ile cin şeytanları karşılıklı olarak birbirlerini yoldan çıkarmak için söz süslerler. İbn Kesîr, İbn Cerîr'in Âkrime ve Süddî'den naklettiği, 'şeytânu'l-ins'in aslında insanları saptıran cin şeytanları olduğu' yorumunu zayıf bulur ve Ebû Zer hadisine dayanarak insanlardan da gerçek şeytanların bulunduğu görüşünü sahih kabul eder.

وعلى كل حال فالصحيح ما تقدم من حديث أبي ذر إن للإنس شياطين منهم وشيطان كل شيء مارده

Beydâvî'ye göre Allah'ın her peygambere düşman kılması, bu peygamberden önceki peygamberlere de düşman kılınmış olması gibidir; bu da kâfirlerin peygamberlere olan düşmanlığının Allah'ın fiili ve yaratması ile olduğuna delildir. Şeytanların bazısının bazısına 'zuhrufu'l-kavl'i vahyetmesi, insan ve cin şeytanlarının birbirlerine yaldızlı sözler fısıldaması anlamındadır. 'Velev şâe rabbüke mâ fealûh' ifadesi, Allah dilemiş olsaydı bunu yapmazlardı anlamına gelir ve bu da Mu'tezile'ye karşı bir delil olarak zikredilir.

وهو دليل على أن عداوة الكفرة للأنبياء عليهم الصلاة والسلام بفعل الله سبحانه وتعالى وخلقه