Taberî'ye göre 'el-cevârih' Allah'ın öğrettiği şekilde eğitilmiş av hayvanlarını (köpek, kartal, doğan vb.) ifade eder ve ayet, sahabenin köpeklerin öldürülmesi emredildikten sonra hangi hayvanların av için elde tutulabileceğini sorması üzerine inmiştir. Öğretilmiş avcı hayvanların yakaladığı avın yenmesinin helal olduğu bildirilir, ancak müfessirler avcı hayvanın avdan yemesi durumunda 'öğretilmiş' sayılıp sayılmayacağı konusunda ihtilaf etmiştir; İbn Abbas'tan nakledilen görüşe göre avından yiyen köpek öğretilmiş sayılmaz ve avı kendisi için tutmuş olur, bu yüzden böyle bir avın yenmesi caiz değildir. Diğer bir grup ise öğretilmenin şartının sadece çağrıldığında gelmek, av peşinde koşmak ve sahibinden kaçmamak olduğunu, avdan yemenin bu şarta aykırı olmadığını söylemiştir.

قالوا: وليس من شرط تعليم ذلك أن لا يأكل من الصيد، قالوا: وكيف يجوز أن يكون ذلك من شرطه وهو يؤدب بأكله؟

Bu bölümde Râzî, ayetin "tayyibât" ve "cevârih" ile ilgili çeşitli fıkhi meselelerini ele alır: besmelesiz kesilen hayvanın hükmü, avcı hayvanların (cevârih) tanımı ve alışkanlık (ta'lîm) şartları, kıyasın şeriattaki yeri gibi konularda Şâfiî ve Hanefî görüşlerini karşılaştırır. Şâfiî'ye göre besmele terk edilen hayvan mübahtır çünkü mustatâb ve müstelezdir; Hanefî'ye göre ise haramdır. Ayrıca köpeğin "muallem" (eğitilmiş) sayılması için gereken şartlar Şâfiî ve Hanefî imamlarından nakledilerek tartışılır.

حجة الشافعي رحمه الله أنه مستطاب مستلذ ، فوجب أن يحل لقوله ويدل أيضا على صحة قول الشافعي رحمه الله في هاتين المسألتين قوله تعالى

Bu metinde Kurtubî, 'فكلوا مما أمسكن عليكم' ifadesindeki av köpeğinin avdan yemesi meselesini ele almaktadır. İbn Abbas, Ebu Hureyre ve Şafiî gibi bir grup âlime göre köpek avdan yerse geri kalanı yenmez, çünkü bu durumda köpek sahibi için değil kendisi için tutmuş sayılır. Sa'd b. Ebî Vakkas, İbn Ömer ve Mâlik'e göre ise köpek avdan yemiş olsa bile geri kalan kısım yenebilir; bu görüş kıyasa da uygun bulunmuştur.

فقال بن عباس وأبو هريرة والنخعي وقتادة وبن جبير وعطاء بن أبي رباح وعكرمة والشافعي وأحمد وإسحاق وأبو ثور والنعمان وأصحابه : المعنى ولم يأكل فإن أكل لم يؤكل ما بقي لأنه أمسك على نفسه ولم يمسك على ربه

İbn Kesîr, avlanma ile ilgili helal kılma ayetinin (Maide 4) haram kılma ayetiyle (Maide 3) çatışmadığını, aksine her ikisinin muhkem olduğunu ve aralarında tearuz bulunmadığını savunur. Ona göre boğazlanmadan öldürülen av hayvanı (nutiha, munhanika vb.) eğer köpek/yırtıcı tarafından yaralanmadan öldürülmüşse ölü hükmündedir ve helal değildir; yaralanarak öldürülmüşse helal kılma ayetine dahildir. Ayrıca öğretilmiş köpek, kartal, şahin, doğan gibi tüm yırtıcı hayvanlarla yapılan av, sahabe, tabiin ve dört mezhep imamının çoğunluğuna göre helaldir.

أن آية التحريم أعني قوله حرمت عليكم الميتة إلى آخرها محكمة لم يدخلها نسخ ولا تخصيص وكذا ينبغي أن تكون آية التحليل محكمة أعني قوله تعالى الآية فينبغي أن لا يكون بينهما تعارض أصلا وتكون السنة جاءت لبيان ذلك

Beydâvî'ye göre ayet, insanların kendilerine helal kılınanı sorması üzerine, sağlıklı doğaların iğrenmediği veya haram olduğuna dair nas ya da kıyas bulunmayan 'tayyibât'ın helal olduğunu bildirir. Ayrıca eğitilmiş av hayvanlarının (cevârih) yakaladığı avın da yenmesinin helal olduğunu, ancak avın sahibi için tutulmuş olması (avdan kendisi yememiş olması) şartına bağlı olduğunu belirtir. Av gönderilirken veya avlanan hayvanın kesimine ulaşıldığında Allah'ın adının zikredilmesi gerektiğini açıklar.

فكلوا مما أمسكن عليكم وهو ما لم تأكل منه لقوله عليه الصلاة والسلام لعدي بن حاتم «وإن أكل منه فلا تأكل إنما أمسك على نفسه» . وإليه ذهب أكثر الفقهاء